Ο ΣΥΡΙΖΑ θριαμβεύει και… χάνει τις εκλογές. Όμως, ίσως να πρόκειται για μια απλή αναβολή…
Του Γιώργου Μητραλιά
Αθήνα, 19 Ιουνίου 2012
Χρειαζόταν ένα τίποτα ή 2,77% των ψήφων για να κερδίσει ο Συνασπισμός της Ριζοσπαστικής Αριστεράς (ΣΥΡΙΖΑ) τις ελληνικές εκλογές και να ολοκληρώσει θριαμβευτικά την εκπληκτική εκτόξευση στα ύψη του εκλογικού του αποτελέσματος που πέρασε από το 4,5% στο σχεδόν 27% σε λιγότερο από τρία χρόνια! Ωστόσο, η συνασπισμένη δεξιά της Νέας Δημοκρατίας και τα κάθε λογής εξαπτέρυγά της (οι παλιοί σοσιαλφιλελεύθεροι του ΠΑΣΟΚ και οι μαθητευόμενοι σοσιαλδημοκράτες της Δημοκρατικής Αριστεράς) έχουν κάθε δικαίωμα να βγάλουν ένα ουφ ανακούφισης: η απειλή του σχηματισμού κυβέρνησης της αριστεράς που θα καταργούσε τα μέτρα λιτότητας απομακρύνθηκε, τουλάχιστον προς το παρόν…
Οι προγραμματικές δηλώσεις της νέας κυβέρνησης διαβάστηκαν πριν καν ορκιστεί ενώπιον του προέδρου της Δημοκρατίας ή δοθεί η εντολή σχηματισμού της, πριν καν μάλιστα ανοίξουν οι κάλπες των πιο δύσκολα προβλέψιμων εκλογών της μεταπολίτευσης. Περιελήφθησαν δε με κάθε λεπτομέρεια, με πίνακες, διαγράμματα και όλα τα σχετικά στην έκθεση του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου του Μαρτίου. 
Στις εκλογές της 6ης Μαΐου, οι Έλληνες ψηφοφόροι τιμώρησαν τις συμμαχικές δυνάμεις που εφάρμοσαν τα προγράμματα λιτότητας και υποτάχτηκαν στις επιταγές της Τρόικας (ΔΝΤ, ΕΚΤ και ΕΕ).Η Νέα Δημοκρατία και το ΠΑΣΟΚ πλήρωσαν το τίμημα της ολοκληρωτικής υποταγής τους, στους πιστωτές της Ελλάδας. Ο ΛΑΟΣ, κόμμα της άκρας Δεξιάς και μέλος του πρώην κυβερνώντος συνασπισμού, έχει σχεδόν εξαφανιστεί από το δημόσιο στίβο.
Πάνω σε μία ωρολογιακή βόμβα που ονομάζεται χρέος κάθεται ολόκληρη η Ευρώπη. Δεν είναι μόνο το δημόσιο χρέος και μάλιστα το ελληνικό αυτό που απειλεί να τινάξει το ευρώ και το εγχείρημα της ευρωζώνης στον αέρα, αλλά τα τεράστια δημόσια και ιδιωτικά χρέη που έχουν συσσωρεύσει ακόμη και οι πλούσιες χώρες του βορρά, που κουνούν απειλητικά το δάκτυλο στους «απείθαρχους» του νότου.
Στην Ελλάδα κατεξοχήν, και σε μικρότερο βαθμό στις άλλες χώρες της νότιας Ευρώπης, οι κοινωνικοί και πολιτικοί αγώνες, προσεγγίζουν τώρα ένα κρίσιμο κατώφλι έντασης. Το κατώφλι αυτό είναι ένα σημείο θραύσης ή μετασχηματισμού της νομισματικής ένωσης της Ευρώπης, και θα το διαβούμε με τον σχηματισμό κυβέρνησης της Αριστεράς. Το ευρώ θα δοκιμαστεί τότε αδυσώπητα από τις χρηματοπιστωτικές αγορές και θα κριθεί το μέλλον της Νομισματικής Ένωσης της Ευρώπης. Σε ένα τέτοιο σημείο θραύσης ανοίγονται δύο δυνατότητες. Η πρώτη δυνατότητα είναι η γερμανική αστική τάξη και οι σύμμαχοί της να κάνουν την μεγάλη πολιτική στροφή: να χρηματοδοτήσουν με μεγάλα ποσά το σύστημα, να δεχθούν την άνοδο του πληθωρισμού στον βορρά ώστε να βελτιωσθεί η ανταγωνιστικότητα του ευρωπαϊκού νότου, και να μετατρέψουν τελικά την ευρωζώνη σε “Βέλτιστη Οικονομική Περιοχή” με τα χαρακτηριστικά ομοσπονδιακού κράτους. Η δεύτερη δυνατότητα είναι η διάλυση της Νομισματικής Ένωσης της Ευρώπης. 
Οργή και αγανάκτηση προκάλεσε στην Γερμανία επενδυτικό προϊόν που είχε δημιουργήσει η Deutsche Bank στο οποίο οι επενδυτές πλούτιζαν όσο περισσότεροι από ένα δείγμα 500 ανωνύμων Αμερικανών, οι οποίοι προσφέρονταν να συμμετάσχουν στο πρόγραμμα εθελοντικά, πέθαιναν πριν την ώρα τους. Νωρίτερα δηλαδή από το προσδόκιμο ζωής. Στην αντίθετη περίπτωση, όταν τα μέρη του «δείγματος» εγκατέλειπαν τον μάταιο τούτο κόσμο αργότερα, τα κέρδη πήγαιναν στην «μάνα», την τράπεζα. Καθαρές δουλειές, χωρίς ψιλά γράμματα. Ωστόσο, η αποκάλυψη των λεπτομερειών του επενδυτικού χαρτοφυλακίου Kompass Life 3, όπως αποκαλούταν το πρόγραμμα, και οι αντιδράσεις που ακολούθησαν οδήγησαν στον πρόωρο τερματισμό του και την αποζημίωση των συμμετεχόντων με το 100% του κεφαλαίου τους. Η δε γερμανική τράπεζα παραδέχτηκε πως «το προϊόν δύσκολα θα μπορούσε να χαρακτηριστεί συμβατό με τις αξίες μας, ιδίως όσες ισχύουν στον τομέα της προστασίας της ανθρώπινης αξιοπρέπειας». 
ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΓΙΑ ΤΗ ΣΥΓΚΡΟΤΗΣΗ
Στις 17 Φεβρουαρίου 2012, η ελληνική Επιτροπή ενάντια στο Χρέος απηύθυνε το παρακάτω κάλεσμα/πρόταση στις ευρωπαϊκές καμπάνιες για ανεξάρτητο λογιστικό έλεγχο του χρέους (ΕΛΕ) των άλλων ευρωπαϊκών χωρών και της βόρειας Αφρικής, που πρόκειται να συναντηθούν στις 7 Απριλίου στις Βρυξέλλες. 
Από τις αρχές της δεκαετίας του 1980, οι χώρες του τρίτου κόσμου βρέθηκαν αντιμέτωπες με την κρίση χρέους και τις επιπτώσεις της. Το ΔΝΤ και οι πιστωτές τους επέβαλαν προγράμματα δομικής αναπροσαρμογής που έθεταν τις οικονομίες αυτές υπό καθεστώς υποτέλειας, προκάλεσαν πλήθος κοινωνικών καταστροφών και άνοιξαν το δρόμο στην κερδοσκοπία των πολυεθνικών εταιριών που μπορούσαν πλέον να διεισδύσουν ανενόχλητες και να καρπωθούν το μεγαλύτερο μέρος της εγχώριας αγοράς εις βάρος των ντόπιων επιχειρήσεων.