Γιατί η αναδημοσίευση αυτού του κειμένου που γράφτηκε και δημοσιεύτηκε το 2018; Μα, επειδή τώρα είναι, δυστυχώς, ακόμα πιο επίκαιρο από τότε. Επειδή στα έξι χρόνια που μεσολάβησαν, η διολίσθηση μεγάλου μέρους της ελληνικής αριστεράς προς την ακροδεξιά επιταχύνθηκε, εντάθηκε και βάθυνε φέρνοντας την όλο και πιο κοντά στην τελική της μετάλλαξη στο ακριβώς αντίθετο από αυτό που θέλησε κάποτε να γίνει.
Του Γιώργου Μητραλιά
Το παράδοξο με τους λιγότερο ή περισσότερο ένθερμους υποστηρικτές του Ρώσου προέδρου Βλαντιμίρ Πούτιν και του πολέμου του κατά της Ουκρανίας είναι ότι σιωπούν εκκωφαντικά και κάνουν πως δεν ακούνε τις σημαντικότερες δηλώσεις του σχετικά με συτό τον πόλεμο. Φτάνουν μάλιστα ακόμα και να τον λογοκρίνουν! Και όχι μόνο τον Πούτιν, αλλά και το δεξί του χέρι, τον υπουργό Εξωτερικών Σεργκέι Λαβρόφ. Και γιατί όλα αυτά; Μα, προφανώς, για να τους... προστατέψουν από αυτά που οι ίδιοι λένε! Με άλλα λόγια, βασιλικότεροι του βασιλέως, ή μάλλον πουτινικότεροι του Πούτιν!
του Gilbert Achcar
Τέσσερις μήνες έχουν περάσει από την επιχείρηση “Κατακλυσμός του Αλ Άκσα” και την έναρξη του σιωνιστικού γενοκτονικού πολέμου που την ακολούθησε. Η Νάκμπα του 1948 έχει πλέον ξεπεραστεί σε ένταση καταστροφής και φρίκης. Ας αναλογιστούμε τα γεγονότα που παρουσίασε ο Ειδικός Εισηγητής του ΟΗΕ για το Δικαίωμα στην Επαρκή Στέγαση, σε ένα σημαντικό άρθρο που δημοσιεύθηκε στους New York Times στις 29 Ιανουαρίου: Το Ισραήλ έριξε στη Λωρίδα της Γάζας το εκρηκτικό ισοδύναμο δύο ατομικών βομβών του τύπου που έριξαν οι Ηνωμένες Πολιτείες στη Χιροσίμα το 1945.
του Γιώργου Μητραλιά
Η μεθοδική εξόντωση του παλαιστινιακού λαού, που ο ισραηλινός στρατός υλοποιεί με επιτυχία τους τελευταίους τέσσερις μήνες, δεν πέφτει από τον ουρανό και δεν θα ήταν δυνατή χωρίς την ενεργό ή και ενθουσιώδη υποστήριξη της ισραηλινής κοινωνίας. Αλλά ούτε και αυτός ο σημερινός εξολοθρευτικός οίστρος της ισραηλινής κοινωνίας θα ήταν δυνατός αν δεν ήταν προϊόν και αποτέλεσμα της εσωτερικής λογικής του ιδρυτικού σχεδίου του εβραϊκού κράτους, του σιωνιστικού σχεδίου! Πράγμα που επέτρεψε στον έμπειρο και οξυδερκή παλαίμαχο αντισιωνιστή αγωνιστή Michel Warschawski να προειδοποιήσει ήδη από το 2014 (!) ότι το Ισραήλ είναι "μια χώρα που ολισθαίνει προς τον φασισμό". Και ένα χρόνο αργότερα, σημείωνε ότι "έχουμε περάσει από μια αποικιακή κοινωνία σε μια βάρβαρη κοινωνία. Μια δυνητικά γενοκτονική κοινωνία που θα έπρεπε να εξοριστεί από την οικογένεια των πολιτισμένων εθνών"!
του Γιώργου Μητραλιά
Η υπό εξέλιξη κινητοποίηση των αγροτών είναι σίγουρα ιστορική καθώς γίνεται ταυτόχρονα σε όλη την Ευρώπη (!) και παίρνει, σε αρκετές περιπτώσεις, τη μορφή και τις διαστάσεις μιας αληθινής εξέγερσης! Όμως, αυτή η τόσο μαζική, γενικευμένη και παρατεταμένη αγροτική κινητοποίηση δεν αναδεικνύει μόνο τη δυστυχία της μεγάλης πλειοψηφίας των Ευρωπαίων αγροτών, που έχουν να αντιμετωπίσουν όλο και μεγαλύτερες δυσκολίες για να ζήσουν από τη δουλειά τους. Αναδεικνύει επίσης τις όλο και μεγαλύτερες ταξικές διαφοροποιήσεις και, συχνά έντονες, ταξικές αντιθέσεις στο εσωτερικό αυτού, που αρκετοί στη χώρα μας, επιμένουν να αποκαλούν -γενικά και αφηρημένα- “αγροτιά”.
Την αφορμή για αυτό το κείμενο μας προσέφερε ένα άρθρο που λάβαμε από γνωστή (ακρο)αριστερή ιστοσελίδα, που μας επισήμανε μάλιστα ότι πρόκειται για “πολιτικό ιδεολογικό κείμενο”.(1) Ο τίτλος του (“Οι αγρότες της ΕΕ διαδηλώνουν ενάντια στον οικολογικό φονταμενταλισμό και τις αθρόες ουκρανικές εισαγωγές”) είναι σαφής: αντικείμενο του άρθρου είναι η κινητοποίηση και τα αιτήματα των αγροτών της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Οποία λοιπόν έκπληξη όταν διαβάζοντας το άρθρο, είδαμε να “εξηγείται” η υπό εξέλιξη ιστορική αγροτική κινητοποίηση, αποκλειστικά και μόνο με δηλώσεις και “αναλύσεις” δεξιότατων νεοφιλελεύθερων ή και ακροδεξιών οργανώσεων και αγροτοπατέρων, και να αγνοούνται πλήρως (ούτε μια λέξη!) οι αριστερές και ταξικές οργανώσεις και συνδικάτα των αγροτών, που μετέχουν στις κινητοποιήσεις και πολεμούν συχνά στα οδοφράγματα τις δυνάμεις καταστολής των ευρωπαϊκών κρατών!
Οι πολύ διδακτικές περιπτώσεις
της Γερμανίας και της Ελβετίας
του Γιώργου Μητραλιά
Πρώτα τα γεγονότα : Η UNRWA (Υπηρεσία Αρωγής και Έργων των Ηνωμένων Εθνών για τους Παλαιστίνιους Πρόσφυγες στην Εγγύς Ανατολή) συντηρεί σχεδόν 4 εκατομμύρια Παλαιστίνιους πρόσφυγες, λειτουργώντας τα σχολεία και τα νοσοκομεία τους, ενώ παράλληλα τους εξασφαλίζει το πόσιμο νερό και την σίτιση τους.. Μόνο στη Γάζα, η UNRWA έχει 13.000 μισθωτούς. Το Ισραήλ κατηγορεί 12 από αυτούς ότι μετείχαν στην τρομοκρατική επίθεση της Χαμάς της 7ης Οκτωβρίου. Η διεύθυνση της UNRWA απολύει 9 από αυτούς, ενώ ο δέκατος έχει πεθάνει. Αμέσως μετά, 11 χώρες της Δύσης ανακοινώνουν ότι σταματούν να χρηματοδοτούν την UNRWA, γεγονός που μεταφράζεται αυτόματα στο τέλος της UNRWA και ίσως και των Παλαιστινίων προσφύγων, καθώς αυτές οι 11 χώρες είναι οι κύριοι χρηματοδότες της οργάνωσης των Ηνωμένων Εθνών που -ουσιαστικά- κρατάει στη ζωή, από το 1949, γενιές Παλαιστίνιων προσφύγων…
Τα λόγια προφανώς περιττεύουν για να σχολιαστεί αυτή η τερατώδης απόφαση των 11 μεγάλων και μεσαίων χωρών της Δύσης, και ενώ βρίσκεται σε πλήρη εξέλιξη η γενοκτονία του παλαιστινιακού λαού. Η κτηνωδία αυτής της απόφασης γίνεται μάλιστα ακόμα πιο τερατώδης αν ληφθεί υπόψη ότι οι περισσότερες -και πλουσιότερες- από αυτές τις 11 χώρες, έχουν να παρουσιάσουν ένα απίστευτα “πλούσιο” γενοκτονικό παρελθόν. Και το χειρότερο είναι ότι τουλάχιστον μερικές από αυτές, “δυσκολεύονται’ ή ακόμα και αρνούνται να το αναγνωρίσουν και να ζητήσουν έστω μια συγγνώμη από τα θύματα τους!
Το σκίτσο είναι της Σόνιας Μητραλιά
Του Γιώργου Μητραλιά
Εκείνοι που βασανίζονται ακόμα από αμφιβολίες για το αν υπάρχουν « ομοιότητες » μεταξύ των πολέμων που διεξάγουν οι κύριοι Πούτιν και Νετανιάχου κατά της Ουκρανίας και των Παλαιστινίων αντίστοιχα, μπορούν τώρα να ησυχάσουν βλέποντας τις αμφιβολίες τους να διαλύονται οριστικά και αμετάκλητα: ο ίδιος ο υπουργός εξωτερικών της Ρωσίας και εξ απορρήτων του κ. Πούτιν Σεργκέι Λαβρόφ, δηλώνει κατηγορηματικά στο -εξαρτώμενο από την κυβέρνηση της Ρωσικής Ομοσπονδίας- επίσημο ρωσικό πρακτορείο ειδήσεων RIA Novosti ότι « Το Ισραήλ έχει παρόμοιους στόχους με τη Ρωσία»!
Το Sotsialny Rukh (Κοινωνικό Κίνημα) έλαβε μέρος στην ίδρυση της Ευρωπαϊκής Πράσινης Αριστερής Συμμαχίας της Κεντρικής και Ανατολικής Ευρώπης (CEEGLA). Αυτή η συμμαχία περιλαμβάνει πολιτικά κόμματα και οργανώσεις που υπερασπίζονται μια δίκαιη, αριστερή, κοινωνική Ευρώπη και τις αντίστοιχες πολιτικές στις χώρες τους.
Η δημιουργία του νέου σχηματισμού ανακοινώθηκε στις 12 Ιανουαρίου 2024 στη διάρκεια συνέντευξης τύπου στο Sejm (Κοινοβούλιο) της Δημοκρατίας της Πολωνίας. Τη θέση του Sotsialny Rukh (Κοινωνικό Κίνημα) παρουσίασε η Victoria Pigul, μέλος του Συμβουλίου του Κοινωνικού Κινήματος από το Κίεβο.
Του Γιώργου Μητραλιά
Κανένας εγκληματίας δεν θέλει να υπάρχουν μάρτυρες των εγκλημάτων του. Ούτε βέβαια και το Ισραήλ. Και γιαυτό κάνει τα πάντα για να μπορεί να εγκληματεί στη Γάζα -και στα Κατεχόμενα- μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας. Και το κάνει με πολλούς τρόπους ταυτόχρονα:
• Απαγορεύοντας στους ξένους δημοσιογράφους να μπουν στη Γάζα, καθώς ελέγχει όλες τις εισόδους της.
• Εκβιάζοντας όσους έχουν μείνει στη Γάζα να την εγκαταλείψουν πάραυτα αν δεν θέλουν να πεθάνουν.
• Δολοφονώντας μεθοδικά, συστηματικά και κατά προτεραιότητα εκείνους και εκείνες που επιμένουν να κάνουν τη δημοσιογραφική δουλειά τους.
• Πιέζοντας και απειλώντας με τη ρετσινιά του “αντισημίτη” τους απανταχού γης έντιμους δημοσιογράφους, για να χρησιμοποιούν ως μοναδικές πηγές πληροφόρησης και σχολιασμού των τεκταινόμενων στη Μέση Ανατολή, εκείνες του Ισραηλινού στρατού και της ισραηλινής κυβέρνησης.
• Επιβάλλοντας στα ΜΜΕ, με την ενεργό συνεργασία των κρατικών και άλλων υποστηρικτών του σε όλο το κόσμο, να χρησιμοποιούν μια συγκεκριμένη ορολογία, απαγορεύοντας λέξεις και φράσεις όπως π.χ. “κλιμάκωση του πολέμου” ή ακόμα και το “σταματήστε τον πόλεμο” (stop the war) !
Του Γιώργου Μητραλιά
Και όμως, παρά τη μαύρη κι άραχνη πραγματικότητα, παρά την καλπάζουσα βαρβαρότητα, παρά την κατάθλιψη που κατακλύζει τα πάντα, παρόλα αυτά ...υπάρχει ακόμα φως και ελπίδα! Και αυτό το φως και αυτή η ελπίδα είναι οι νέοι άνθρωποι που πολεμάνε ταυτόχρονα σε όλα τα μεγάλα μέτωπα όπου η ανθρωπότητα συγκρούεται με το θάνατο στον νυν υπέρ πάντων αγώνα της: στα μέτωπα της κλιματικής καταστροφής και της αδικίας, της Παλαιστίνης και της Ουκρανίας, στα μέτωπα της πάλης των απανταχού γης φτωχών, καταπιεσμένων και ταπεινωμένων.
Και η πιο εμβληματική εκπρόσωπος αυτής της νέας γενιάς που δεν το βάζει κάτω, είναι βέβαια η νεαρή πολίτισσα του κόσμου από τη Σουηδία Γκρέτα Τούνμπεργκ, που καταγγέλλει και πολεμά ταυτόχρονα τους Ισραηλινούς γενοκτόνους των Παλαιστινίων αλλά και τους Ρώσους εισβολείς και δολοφόνους της Ουκρανίας. Τη σκοταδιστική και ιμπεριαλιστική Ρωσία του Πούτιν αλλά και το μιλιταριστικό και εξίσου ιμπεριαλιστικό ΝΑΤΟ. Και φυσικά, και πριν απ’όλα, τους καπιταλιστές και τις κυβερνήσεις τους που καταστρέφουν μεθοδικά το κλίμα του πλανήτη μας, ετοιμάζοντας έτσι το πιο εφιαλτικό μέλλον για το ανθρώπινο είδος. Και όλα αυτά ενάντια στο κυρίαρχο ρεύμα, στην εκστρατεία κατασυκοφάντησης και εκφοβισμού της, πολεμώντας όλους τους ιμπεριαλισμούς χωρίς να διαλέγει τον ένα ιμπεριαλισμό ενάντια στον άλλο, τον ένα δήμιο και το ένα θύμα του περισσότερο από το άλλο. Και μάλιστα, κάνοντας συστηματικά πράξη τα λόγια της, έστω κι αν την οδηγούν συχνά στο κρατητήριο ή και στη φυλακή, με χειροπέδες στα χέρια…
Από τα μέσα της δεκαετίας του 1970 έχει σημειωθεί επιδείνωση του συσχετισμού δυνάμεων μεταξύ των τάξεων σε παγκόσμια κλίμακα. Ο κύριος λόγος ήταν η έναρξη ενός μακροχρόνιου υφεσιακού κύματος στην καπιταλιστική οικονομία με συνεχή αύξηση της ανεργίας. Στις ιμπεριαλιστικές χώρες, η ανεργία αυξήθηκε από 10 σε 50 εκατομμύρια ανθρώπους, στον Τρίτο Κόσμο έφτασε τα 500 εκατομμύρια. Σε πολλές από τις τελευταίες χώρες, αυτό σημαίνει ότι το 50% ή και περισσότερο του πληθυσμού βρίσκεται χωρίς δουλειά.
Αυτή η μαζική αύξηση της ανεργίας και ο φόβος της ανεργίας μεταξύ όσων έχουν δουλειά, έχει αποδυναμώσει την εργατική τάξη και έχει διευκολύνει την παγκόσμια καπιταλιστική επίθεση που στοχεύει στην αύξηση του ποσοστού κέρδους μέσω της συμπίεσης των πραγματικών μισθών και της περικοπής του κοινωνικού κόστους και των δαπανών υποδομής. Η νεοσυντηρητική επίθεση είναι μόνο η ιδεολογική έκφραση αυτής της κοινωνικής και οικονομικής επίθεσης.
του Γιώργου Μητραλιά
Με το που άρχισε το νέο μεσανατολικό μακελειό, η ρετσινιά του αντισημίτη, που οι υποστηρικτές του Ισραήλ κολλούσαν με τόση ευκολία σε όποιους τολμούσαν να επικρίνουν τις πολιτικές του, αναβαθμίστηκε και αντικαταστάθηκε από την... ποινικοποίηση, τη λογοκρισία και τις κάθε λογή διώξεις ακόμα και αυτών που τολμούν να δηλώσουν αλληλέγγυοι των Παλαιστινίων. Όμως, το πιο σκανδαλώδες και σοκαριστικό είναι ότι στις πιο πολλές περιπτώσεις, αυτοί οι νεόκοποι πολέμιοι του αντισημιτισμού είναι οι ίδιοι πατενταρισμένοι και πασίγνωστοι ρατσιστές και...αντισημίτες ! Αν και « παράδοξο », το φαινόμενο είναι αρκούντως επικίνδυνο για να αξίζει να μας προβληματίσει, καθώς υπόσχεται ένα ιδιαίτερα ανησυχητικό μέλλον για τα πιο στοιχειώδη δημοκρατικά μας δικαιώματα και ελευθερίες...
Για να τελειώνουμε με τη φρίκη της σφαγής
στη Γάζα μια για πάντα
Απο-σιωνιστικοποίηση του ισραηλινού Κράτους!
του Γιώργου Μητραλιά
Η επίγεια κόλαση! Οι εβδομάδες και οι μήνες περνούν και το μαρτύριο των Παλαιστινίων στη Γάζα, αλλά και εκείνων στη Δυτική Όχθη, συνεχίζεται, ξεπερνώντας κάθε μέρα την προηγούμενη σε φρίκη! Και αυτό το μαρτύριο γίνεται ακόμα πιο τερατώδες και αφόρητο, επειδή η σφαγή γίνεται μπροστά στα μάτια όλων μας, σε ζωντανή μετάδοση στις οθόνες των τηλεοράσεών μας, μέρα και νύχτα, χωρίς διακοπή. Και κυρίως, με την ενεργό (Ηνωμένες Πολιτείες, ΕΕ) ή παθητική (Κίνα, Ρωσία, Ινδία) συνενοχή των "μεγάλων" αυτού του κόσμου, που αρκούνται να παριστάνουν τους θεατές, ενώ προφητεύουν πως τα χειρότερα είναι ακόμα μπροστά μας! Φρίκη ανάμεικτη με αβάσταχτη συγκίνηση, οργή, αλλά και απέραντη αηδία...
του Gilbert Achcar*
Ο θεωρητικά θεμελιωμένος από τον Theodor Herzl πολιτικός σιωνισμός, είχε ως στόχο τη δημιουργία ενός κράτους για τον εβραϊκό λαό στην Παλαιστίνη. Αν και το κίνητρο του ήταν τα δεινά των εβραϊκών κοινοτήτων, ειδικά στην Ανατολική Ευρώπη, και η αναζωπύρωση του αντισημιτισμού στη Δύση της Γηραιάς Ηπείρου, το κίνημα αυτό πήγαζε από την αποικιοκρατική λογική που συμβάδιζε με το ευρωπαϊκό πλαίσιο της εποχής.
Δεν είναι σπάνιο οι καταπιεσμένοι της ιστορίας να είναι οι ίδιοι καταπιεστές. Αυτό ισχύει ιδιαίτερα για τα απελευθερωτικά κινήματα που αγωνίζονται ενάντια στον αποικιακό ζυγό, ενώ το δικό τους το έθνος, που το ίδιο καταπιέζεται, επιτίθεται σε μια μειονότητα, φυλετική, θρησκευτική ή άλλη, μέσα στη δική του τη χώρα. Τα κινήματα αυτά συχνά κλείνουν τα μάτια σε αυτή την καταπίεση, αν δεν την υποστηρίζουν ανοιχτά με διάφορες προφάσεις, όπως όταν κατηγορούν την εν λόγω μειονότητα ότι αποτελεί την "πέμπτη φάλαγγα" της αποικιοκρατίας. Κάποιοι επικαλούνται αυτή τη συχνή διττότητα με σκοπό να κάνουν τον Σιωνισμό κάτι το « συνηθισμένο », παρουσιάζοντάς τον ουσιαστικά σαν μια περίπτωση παρόμοια με πολλές άλλες, γεγονός που έχει ως αποτέλεσμα να ελαχιστοποιούνται, αν όχι να δικαιολογούνται οι αμαρτίες του, έτσι ώστε το Ισραήλ να αντιμετωπίζεται ως ένα κράτος « σαν όλα τα άλλα ». Όμως, αυτό το επιχείρημα δεν λαβαίνει υπόψη την ιδιαιτερότητα της διττότητας που χαρακτηρίζει τον σιωνισμό.
Ο όρος "κομμουνισμός" χρησιμοποιήθηκε για πρώτη φορά στη σύγχρονη εποχή από τον Γάλλο δικηγόρο Etiénne Cabet στα τέλη της δεκαετίας του 1830, για να ορίσει ένα συγκεκριμένο οικονομικό δόγμα (ή καθεστώς), καθώς και ένα πολιτικό δόγμα που επιδίωκε να εισαγάγει ένα τέτοιο καθεστώς. Τα έργα του, και ειδικά η ουτοπία L'Icarie, άσκησαν επιρροή στην εργατική τάξη του Παρισιού πριν από την επανάσταση του 1848. Το 1840 διοργανώθηκε στο Παρίσι το πρώτο "κομμουνιστικό συμπόσιο" - τα συμπόσια και οι ομιλίες σε συμπόσια ήταν μια συνηθισμένη μορφή πολιτικής διαμαρτυρίας υπό τη μοναρχία του Ιουλίου. Ο όρος διαδόθηκε γρήγορα, έτσι ώστε ο Καρλ Μαρξ μπόρεσε να τιτλοφορήσει ένα από τα πρώτα του πολιτικά άρθρα της 16ης Οκτωβρίου 1842 Der Kommunismus und die Augsburger Allgemeine Zeitung. Παρατήρησε ότι ο "κομμουνισμός" ήταν ήδη ένα διεθνές κίνημα, που εκδηλωνόταν στη Βρετανία και τη Γερμανία εκτός από τη Γαλλία, και εντόπισε την προέλευσή του στον Πλάτωνα. Θα μπορούσε επίσης να είχε αναφερθεί στις αρχαίες εβραϊκές αιρέσεις και στα πρώιμα χριστιανικά μοναστήρια.
των Didier Epsztajn και Patrick Silberstein
Ανάμεσα στον ποταμό Ιορδάνη και στη θάλασσα- για να χρησιμοποιήσουμε μια συχνά καταχρηστική έκφραση - υπάρχουν σήμερα δύο έθνη - το ένα ισραηλινό και το άλλο παλαιστινιακό. Και δεν αναφερόμαστε στις κοινότητες των κατοίκων που δεν αναγνωρίζουν τον εαυτό τους σε αυτά τα έθνη, ή τους ανθρώπους -συχνά εργαζόμενους- που βρίσκονται σε κατάσταση μετανάστευσης και έχουν ελάχιστα ή καθόλου δικαιώματα.
Όταν ο Νετανιάχου μας εθίζει σε έναν απάνθρωπο κόσμο όπου βασιλεύει μόνο ο νόμος της ζούγκλας!
του Γιώργου Μητραλιά
Ενώ η επιχείρηση εξόντωσης και εθνοκάθαρσης των Παλαιστινίων στη Γάζα μονοπωλεί δίκαια την προσοχή του κόσμου εδώ και εβδομάδες, ελάχιστη ή καθόλου προσοχή δόθηκε σε έναν από τους πιο κρίσιμους στόχους της, που έχει περάσει μάλλον απαρατήρητος: τον εθισμό των κοινωνιών μας και του καθενός από εμάς, με άλλα λόγια όλης της ανθρωπότητας, σε μια νέα διεθνή πραγματικότητα από την οποία έχει εξαφανιστεί το ανθρωπιστικό δίκαιο που διέπει από το 1949, τις διεθνείς και εσωτερικές ένοπλες συγκρούσεις. Με άλλα λόγια, τον εθισμό μας σε έναν κόσμο που μοιάζει όλο και περισσότερο με ζούγκλα όπου βασιλεύει μόνο το δίκαιο του ισχυρότερου και όπου "επιτρέπονται" οι χειρότερες θηριωδίες κατά των ασθενέστερων!
Επειδή δεν ξεχνάμε και επειδή δεν θέλουμε να ξεχάσουμε, αναδημοσιεύουμε αυτό το κείμενο που γράφτηκε και πρωτοδημοσιεύτηκε το 1998 στην «Εποχή», με την εισαγωγή που το συνόδευσε το 2016. Την ώρα που στη Γάζα επιτελείται, μπροστά στα μάτια όλου του κόσμου, μια σφαγή που είναι ο ορισμός της γενοκτονίας, τα λόγια περιττεύουν για την "αφόρητη επικαιρότητα του Πρώτου Παγκόσμιου Μακελειού"...
Γ.Μ.
Αναδημοσιεύουμε το κείμενο «Η αφόρητη επικαιρότητα του πρώτου Παγκόσμιου μακελειού» για –τουλάχιστον- τρεις λόγους:
1. Επειδή ο τεράστιος ανοικτός λογαριασμός με τους «εξέχοντες» μακελάρηδες και η ηθική υποχρέωση απέναντι στους δεκάδες εκατομμύρια πληβείους/θύματά τους δεν μπορούν να εξαντληθούν σε μια ρουτινιέρικη επετειακή υπενθύμιση του είδους «1914-2014, πριν από ένα αιώνα, ο Πρώτος Παγκόσμιος πόλεμος», όπως συνέβη πριν από δυο-τρία χρόνια. Για αυτό το λόγο, όχι μόνο τώρα το 2017, αλλά και του χρόνου το 2018, και τον επόμενο το 2019, και τον μεθεπόμενο… μέχρι να υπάρξει η τελική μεγάλη Κάθαρση της κοινωνικής δικαιοσύνης, θα συνεχίσουμε να θυμόμαστε και να θυμίζουμε το μεγάλο έγκλημα των «από πάνω» και τη μεγάλη σφαγή των «από κάτω», που μας έμπασε οριστικά στη σύγχρονη εποχή του αγριανθρωπισμού και συνάμα όλων των υπαρξιακών διλημμάτων της ανθρωπότητας.
Όπως θα έπρεπε να αναμένεται, η νέα -και πολύ χειρότερη- μεσανατολική τραγωδία και η σε πλήρη εξέλιξη γενοκτονία των Παλαιστινίων επηρεάζεται αλλά και επηρεάζει βαθιά και καίρια τις πολιτικές και κοινωνικές ισορροπίες στο εσωτερικό της παγκόσμιας υπερδύναμης των Ηνωμένων Πολιτειών. Προκαλώντας σε χρόνο ρεκόρ, έναν αληθινό “σεισμό” στο αμερικανικό πολιτικό τοπίο, αφήνει ήδη να διαφανούν στον ορίζοντα οι καθοριστικής σημασίας αλλαγές και ανατροπές που μπορεί να πυροδοτήσει στις, δήθεν ακλόνητες, αμερικανικές κοινωνικές και πολιτικές ισορροπίες…
La Gauche, 24 Δεκεμβρίου 1966
Οι ιμπεριαλιστικοί πόλεμοι συνεπάγονται χίλιες φρικαλεότητες και εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας, όπως αυτά που διαπράττει σήμερα ο αμερικανικός ιμπεριαλισμός στο Βιετνάμ. Αλλά αυτό το γεγονός δεν πρέπει να μας οδηγήσει να χάσουμε από τα μάτια μας τις ιδιαιτερότητες του φασισμού, που τον διακρίνουν από άλλες μορφές της εξουσίας του Κεφαλαίου, ούτε να ταυτίσουμε τους σπόρους του φασισμού με την πλήρη άνθισή του.
Η διαμάχη που προκάλεσε το βιβλίο της Χάνα Άρεντ δεν πρόκειται να σβήσει. Ο André Frankin προσέφερε, λοιπόν, στους αναγνώστες της "La Gauche" μια υπηρεσία, ενημερώνοντάς τους με ειλικρίνεια για τις θέσεις που υπερασπίστηκε αυτή η Αμερικανίδα κοινωνιολόγος στο ζήτημα της δίκης του Άΐχμαν. Καθώς όμως αυτή η παρουσίαση είναι σε μεγάλο βαθμό μη κριτική, είναι απαραίτητο να επισημανθούν ορισμένες από τις αδυναμίες αυτών των θέσεων.