Οικοδομώντας το αντιπολεμικό κίνημα
Σχολιασμός για το: “Φεμινιστικό μανιφέστο κατά του πολέμου”
της Catherine Samary
Δεν υπέγραψα το «Μανιφέστο φεμινιστικής αντίστασης ενάντια στον πόλεμο» αν και συμμερίζομαι (όπως είπα στη συντρόφισσα που μου το έστειλε) πολλές πτυχές αυτού του Μανιφέστου, το οποίο υπογράφεται από γυναίκες που εκτιμώ ιδιαίτερα. Ελπίζω ότι το κείμενό μου αυτό θα ερμηνευθεί ως συμβολή σε έναν αναγκαίο διάλογο.
Η κύρια διαφωνία μου αφορά τη «συγκεκριμένη ανάλυση της συγκεκριμένης κατάστασης» -δηλαδή τη φύση αυτού του πολέμου. Μια τέτοια ανάλυση είναι που καθορίζει πάντα τη διατύπωση διεθνιστικών θέσεων -και πιστεύω επίσης ότι μια τέτοια απαίτηση ανάλυσης συγκεκριμένων καταστάσεων είναι απαραίτητη και για τον καθορισμό των φεμινιστικών απαντήσεων. Ωστόσο, από αυτή την άποψη, οι διατυπώσεις του Μανιφέστου τείνουν, αντίθετα, προς την έκφραση μιας γενικής ειρηνιστικής (“πατσιφιστικής”) στάσης -η οποία που αναμφίβολα συνδέεται με μια πολιτική ανάλυση που δεν κάνει διάκριση μεταξύ επιθετικού πολέμου και θεμιτής αντίστασης. Σε κάθε περίπτωση, δεν θα προσυπογράψω έναν φεμινισμό που υπερασπίζεται την ιδέα ότι οι γυναίκες δεν πρέπει «από τη φύση τους» να παίρνουν ποτέ τα όπλα.
“Δυσάρεστη έκπληξη” λοιπόν που ο (και “μακεδονομάχος”) Μίκης Θεοδωράκης συγχρωτίζεται πια ανοικτά με τους απολογητές του ρατσισμού, του αντισημιτισμού, του αντικομμουνισμού και της πιο εφιαλτικής “εθνικής καθαρότητας”; Δυσάρεστη, σίγουρα. Έκπληξη όμως όχι. Και αν το πρόβλημα ήταν μόνον ο Μίκης, μικρό το κακό. Όμως, επειδή ακριβώς δεν είναι μόνον αυτός αλλά και πάρα πολλοί άλλοι, το πρόβλημα είναι τεράστιο και ο κίνδυνος άμεσος. Ώρα λοιπόν να πούμε τα πράγματα με το όνομά τους…
Θέλω να καταπιαστώ με το ζήτημα του κινήματος της αντίστασης στην Ευρώπη ανάμεσα στα 1940 και 1944 λεπτομερώς. Θέλω να το κάνω ειδικότερα επειδή κάποιοι σύντροφοι τους οποίους σέβομαι και τους οποίους ελπίζω να δω πίσω στην Τέταρτη Διεθνή, οι σύντροφοι της ομάδας της Lutte Ouvriere στη Γαλλία, φιλοτιμήθηκαν να εγείρουν ειδικά αυτό το ζήτημα ενάντια στη Τέταρτη Διεθνή.
Στις 24 Φεβρουαρίου, γύρω στις 5:30 π.μ. ώρα Μόσχας, ο Ρώσος πρόεδρος Βλαντίμιρ Πούτιν ανακοίνωσε μια «ειδική επιχείρηση» στο έδαφος της Ουκρανίας με σκοπό την «απαναζιστικοποίηση» και την «αποστρατιωτικοποίηση» αυτού του κυρίαρχου κράτους. Αυτή η επιχείρηση προετοιμαζόταν εδώ και καιρό. Για αρκετούς μήνες, τα ρωσικά στρατεύματα προωθούνταν στα σύνορα με την Ουκρανία. Την ίδια ώρα, η ηγεσία της χώρας μας αρνιόταν την παραμικρή πιθανότητα μιας στρατιωτικής επίθεσης. Τώρα βλέπουμε ότι αυτό ήταν ψέμα.