Αναδημοσιεύουμε το παρακάτω κείμενο του 2018 επειδή, λόγω του πολέμου του Πούτιν στην Ουκρανία, είναι σήμερα ίσως ακόμα πιο επίκαιρο από ό,τι πριν από τέσσερα χρόνια, και επειδή προετοιμάζει για τα νέα τραγικά "ολισθήματα" της αριστεράς που θα προκαλέσει η όλο και πιο πιθανή προσεχής αναβίωση του πολέμου στη Βοσνία...
Η αριστερά και οι “μακεδονομαχίες” της
ή πώς ανοίγει ο δρόμος στη
φασιστική απειλή!…
του Γιώργου Μητραλιά
“Δυσάρεστη έκπληξη” λοιπόν που ο (και “μακεδονομάχος”) Μίκης Θεοδωράκης συγχρωτίζεται πια ανοικτά με τους απολογητές του ρατσισμού, του αντισημιτισμού, του αντικομμουνισμού και της πιο εφιαλτικής “εθνικής καθαρότητας”; Δυσάρεστη, σίγουρα. Έκπληξη όμως όχι. Και αν το πρόβλημα ήταν μόνον ο Μίκης, μικρό το κακό. Όμως, επειδή ακριβώς δεν είναι μόνον αυτός αλλά και πάρα πολλοί άλλοι, το πρόβλημα είναι τεράστιο και ο κίνδυνος άμεσος. Ώρα λοιπόν να πούμε τα πράγματα με το όνομά τους…




Θέλω να καταπιαστώ με το ζήτημα του κινήματος της αντίστασης στην Ευρώπη ανάμεσα στα 1940 και 1944 λεπτομερώς. Θέλω να το κάνω ειδικότερα επειδή κάποιοι σύντροφοι τους οποίους σέβομαι και τους οποίους ελπίζω να δω πίσω στην Τέταρτη Διεθνή, οι σύντροφοι της ομάδας της Lutte Ouvriere στη Γαλλία, φιλοτιμήθηκαν να εγείρουν ειδικά αυτό το ζήτημα ενάντια στη Τέταρτη Διεθνή.












Στις 24 Φεβρουαρίου, γύρω στις 5:30 π.μ. ώρα Μόσχας, ο Ρώσος πρόεδρος Βλαντίμιρ Πούτιν ανακοίνωσε μια «ειδική επιχείρηση» στο έδαφος της Ουκρανίας με σκοπό την «απαναζιστικοποίηση» και την «αποστρατιωτικοποίηση» αυτού του κυρίαρχου κράτους. Αυτή η επιχείρηση προετοιμαζόταν εδώ και καιρό. Για αρκετούς μήνες, τα ρωσικά στρατεύματα προωθούνταν στα σύνορα με την Ουκρανία. Την ίδια ώρα, η ηγεσία της χώρας μας αρνιόταν την παραμικρή πιθανότητα μιας στρατιωτικής επίθεσης. Τώρα βλέπουμε ότι αυτό ήταν ψέμα.
