Πόλεμος ή ειρήνη; Ένα λάθος δίλημμα στη διαμάχη γύρω από το ουκρανικό ζήτημα
της Daria Saburova
Ελλείψει προϋποθέσεων για διαπραγματεύσεις, η συζήτηση για άμεση κατάπαυση του πυρός ως εναλλακτική λύση στη στρατιωτική υποστήριξη είναι απλώς κούφια ρητορική που απευθύνεται στο γαλλικό κοινό στο πλαίσιο της προεκλογικής εκστρατείας. Ελλείψει άλλων ρεαλιστικών επιλογών, η πρακτική αλληλεγγύη απαιτεί τη συνέχιση της στρατιωτικής βοήθειας προς την Ουκρανία.Το κείμενο αυτό προέρχεται από ομιλία που στη συνεδρίαση της L'assemblée féministe - Paris banlieue, στις 12 Μαρτίου 2024 στο La Belleviloise. Δημοσιεύθηκε ως ιστολόγιο του Mediapart.
Θα ήθελα να εκμεταλλευτώ αυτή την πρόσκληση για να διευκρινίσω μερικά σημεία σχετικά με τις αντιπαραθέσεις που μαίνονται γύρω από την Ουκρανία εδώ και αρκετές εβδομάδες. Η πρώτη είναι η διαμάχη που πυροδότησε το κίνημα των Ευρωπαίων αγροτών για την ένταξη της Ουκρανίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Η δεύτερη προκλήθηκε από τη δήλωση του Μακρόν σχετικά με το ενδεχόμενο αποστολής στρατευμάτων στην Ουκρανία. Και στις δύο περιπτώσεις, το ουκρανικό ζήτημα χρησιμοποιείται κυνικά από όλες τις πολιτικές δυνάμεις σε ένα προεκλογικό παιχνίδι. Αναπτύσσεται με επιχειρήματα που είναι αποσυνδεμένα από την τοπική πραγματικότητα, και έχουν σαν μοναδική συνέπεια να υπονομεύουν την υποστήριξη της κοινής γνώμης στην ουκρανική αντίσταση. Θα επικεντρωθώ στη δεύτερη αντιπαράθεση, επειδή η στρατιωτική υποστήριξη παραμένει στο επίκεντρο των αιτημάτων που οι Ουκρανοί και οι Ουκρανές απευθύνουν στους Ευρωπαίους.
Γιατί η αναδημοσίευση αυτού του κειμένου που γράφτηκε και δημοσιεύτηκε το 2018; Μα, επειδή τώρα είναι, δυστυχώς, ακόμα πιο επίκαιρο από τότε. Επειδή στα έξι χρόνια που μεσολάβησαν, η διολίσθηση μεγάλου μέρους της ελληνικής αριστεράς προς την ακροδεξιά επιταχύνθηκε, εντάθηκε και βάθυνε φέρνοντας την όλο και πιο κοντά στην τελική της μετάλλαξη στο ακριβώς αντίθετο από αυτό που θέλησε κάποτε να γίνει. 
Από τα μέσα της δεκαετίας του 1970 έχει σημειωθεί επιδείνωση του συσχετισμού δυνάμεων μεταξύ των τάξεων σε παγκόσμια κλίμακα. Ο κύριος λόγος ήταν η έναρξη ενός μακροχρόνιου υφεσιακού κύματος στην καπιταλιστική οικονομία με συνεχή αύξηση της ανεργίας. Στις ιμπεριαλιστικές χώρες, η ανεργία αυξήθηκε από 10 σε 50 εκατομμύρια ανθρώπους, στον Τρίτο Κόσμο έφτασε τα 500 εκατομμύρια. Σε πολλές από τις τελευταίες χώρες, αυτό σημαίνει ότι το 50% ή και περισσότερο του πληθυσμού βρίσκεται χωρίς δουλειά.
Ο θεωρητικά θεμελιωμένος από τον Theodor Herzl πολιτικός σιωνισμός, είχε ως στόχο τη δημιουργία ενός κράτους για τον εβραϊκό λαό στην Παλαιστίνη. Αν και το κίνητρο του ήταν τα δεινά των εβραϊκών κοινοτήτων, ειδικά στην Ανατολική Ευρώπη, και η αναζωπύρωση του αντισημιτισμού στη Δύση της Γηραιάς Ηπείρου, το κίνημα αυτό πήγαζε από την αποικιοκρατική λογική που συμβάδιζε με το ευρωπαϊκό πλαίσιο της εποχής.
Ο όρος "κομμουνισμός" χρησιμοποιήθηκε για πρώτη φορά στη σύγχρονη εποχή από τον Γάλλο δικηγόρο Etiénne Cabet στα τέλη της δεκαετίας του 1830, για να ορίσει ένα συγκεκριμένο οικονομικό δόγμα (ή καθεστώς), καθώς και ένα πολιτικό δόγμα που επιδίωκε να εισαγάγει ένα τέτοιο καθεστώς. Τα έργα του, και ειδικά η ουτοπία L'Icarie, άσκησαν επιρροή στην εργατική τάξη του Παρισιού πριν από την επανάσταση του 1848. Το 1840 διοργανώθηκε στο Παρίσι το πρώτο "κομμουνιστικό συμπόσιο" - τα συμπόσια και οι ομιλίες σε συμπόσια ήταν μια συνηθισμένη μορφή πολιτικής διαμαρτυρίας υπό τη μοναρχία του Ιουλίου. Ο όρος διαδόθηκε γρήγορα, έτσι ώστε ο Καρλ Μαρξ μπόρεσε να τιτλοφορήσει ένα από τα πρώτα του πολιτικά άρθρα της 16ης Οκτωβρίου 1842 Der Kommunismus und die Augsburger Allgemeine Zeitung. Παρατήρησε ότι ο "κομμουνισμός" ήταν ήδη ένα διεθνές κίνημα, που εκδηλωνόταν στη Βρετανία και τη Γερμανία εκτός από τη Γαλλία, και εντόπισε την προέλευσή του στον Πλάτωνα. Θα μπορούσε επίσης να είχε αναφερθεί στις αρχαίες εβραϊκές αιρέσεις και στα πρώιμα χριστιανικά μοναστήρια.
