Ελευθεροτυπία, Παρασκευή 18 Φεβρουαρίου 2011
Θα γίνει της Αιγύπτου
Του ΜΩΥΣΗ ΛΙΤΣΗ
Δύο μόλις εβδομάδες ήταν αρκετές για να γίνει το καθεστώς Μουμπάρακ στην Αίγυπτο παρελθόν. Οι απειλές περί χάους δεν στάθηκαν ικανές να πτοήσουν τον αιγυπτιακό λαό που ζει μια πρωτοφανή γεύση ελευθερίας.
Μαζί με τον Μουμπάρακ κατέρρευσε και ο μύθος των «μετριοπαθών» αραβικών καθεστώτων, πάνω στα οποία η Δύση στήριζε επί τρεις και περισσότερο δεκαετίες την πολιτική της στη Μέση Ανατολή, θεωρώντας απολυταρχικό ένα καθεστώς μόνο αν ήταν εχθρικό προς τα συμφέροντά της, κλείνοντας τα μάτια όταν η δικτατορία ήταν για το καλό μας...
Η εξέγερση του αιγυπτιακού λαού, μαζί με αυτήν του τυνησιακού που είχε προηγηθεί λίγες ημέρες πριν, αρχίζει ήδη και συγκλονίζει τον αραβικό και μουσουλμανικό κόσμο. Από την Αλγερία μέχρι τη Λιβύη, το Μπαχρέιν και το Ιράν οι λαοί αρχίζουν να κάνουν αισθητή την παρουσία τους, ενώ ακόμη και στη μακρινή Κίνα οι αρχές, φοβούμενες το παράδειγμα της Αιγύπτου, έκοψαν από την αναζήτηση στο Google τη λέξη «Egypt-Αίγυπτος».
Από χτες 11 Φεβρουαρίου 2011, και στη πραγματικότητα από ακόμα πιο πριν, ακτιβιστές των «μεσαίων τάξεων» επιμένουν για να βάλουν οι Αιγύπτιοι τέλος στις κινητοποιήσεις τους και να επιστρέψουν στη δουλειά τους, και αυτό στο όνομα του πατριωτισμού. Το έκαναν τραγουδώντας τις πιο γελοίες παραλλαγές πάνω στο θέμα : «Ας αρχίσουμε να δημιουργούμε μια νέα Αίγυπτο», «Ας εργαστούμε περισσότερο από κάθε άλλη φορά», κλπ.
Οι κυβερνήσεις της Αλγερίας και του Μαρόκου χρηματοδότησαν εν μέρει το Παγκόσμιο Κοινωνικό Φόρουμ (ΠΚΦ) Ντακάρ 2011. Ιδού μια πληροφορία που αποσιωπήθηκε στις 12 Φεβρουαρίου 2011 στη συνάντηση του διεθνούς συμβουλίου του ΠΚΦ. Η φήμη είχε κυκλοφορήσει κατά το σεμινάριο των κοινωνικών κινημάτων που οργανώθηκε στο Ντακάρ στις 5,6 και 7 Νοεμβρίου 2010, και τώρα την επιβεβαιώνει η σενεγαλέζικη οργανωτική
Στη Τυνησία, μόλις ανατράπηκε μια ματωβαμένη δικτατορία.
Η διεξαγωγή του Παγκόσμιου Κοινωνικού Φόρουμ 2011 στην αφρικανική γη είναι μια πολύ καλή ευκαιρία για να θυμηθούμε τους μεγάλους της αφρικανικής ιστορίας, αυτούς τους πρώιμους αγωνιστές της άλλης παγκοσμιοποίησης, τον Πατρίς Λουμούμπα και τον Τόμας Σανκάρα.
Εμείς, συγκεντρωμένες και συγκεντρωμένοι στη Συνέλευση των κοινωνικών κινημάτων του Παγκόσμιου Κοινωνικού Φόρουμ 2011 στο Ντακάρ, διατρανώνουμε τη κεφαλαιώδη συμβολή της Αφρικής και των λαών της στην οικοδόμηση του ανθρώπινου πολιτισμού. Μαζί, οι λαοί όλων των ηπείρων διεξάγουν αγώνες για να αντιταχθούν με τη μέγιστη ενεργητικότητα στη κυριαρχία του κεφαλαίου, που κρύβεται πίσω από υποσχέσεις οικονομικής προόδου και φαινομενικής πολιτικής σταθερότητας. Η αποαποικιοποίηση των καταπιεσμένων λαών παραμένει για μας, κοινωνικά κινήματα ολάκερου του κόσμου, μια μεγάλη πρόκληση που πρέπει να απαντηθεί.
Το πρόσφατο μακελειό στην πόλη Τουσόν της Αριζόνας, με τη δολοφονία έξι ατόμων και τους 20 σοβαρά τραυματίες, μεταξύ των οποίων η γερουσιαστής των Δημοκρατικών Γκαμπριέλ Γκίφορντς, δεν ήταν ένα μεμονωμένο περιστατικό βίας. Ηταν άμεσο αποτέλεσμα της αυξανόμενης ακροδεξιάς ρητορικής στις ΗΠΑ.
Η TUC (Βρετανική Γενική Συνομοσπονδία Εργατών) έλαβε την ακόλουθη ανακοίνωση τύπου από την ανεξάρτητη συνδικαλιστική οργάνωση CTUWS, η ιστοσελίδα της οποίας έχει μπλοκαριστεί από την αιγυπτιακή κυβέρνηση στο πλαίσιο της καταστολής της αντιπολίτευσης στην Αίγυπτο.
Μετά από το λαό της Τυνησίας, τώρα είναι πάνω από εκατό αιγύπτιοι πολίτες που πλήρωσαν με τη ζωή τους για να απαλλαγεί η χώρα τους από ένα δικτατορικό και διεφθαρμένο καθεστώς. Η επαναστατική διαδικασία που άρχισε στις 17 Δεκεμβρίου στο Σιντί Μπουζίντ στη Τυνησία, και που πέτυχε να διώξει τον Ζιν ελ Αμπιντίν Μπεν Αλί από την εξουσία ένα μήνα αργότερα, είναι η ίδια που βάζει φωτιά στην Αίγυπτο μετά από την ιστορική ημέρα της 28ης Ιανουαρίου. Αυτό το κίνημα, που παρόλη την άγρια καταστολή απλώνεται σε ολάκερη την Αίγυπτο, εκφράζεται από ένα και μόνο σύνθημα: «ο λαός θέλει να πέσει το καθεστώς». Τη τέταρτη μέρα της διαμαρτυρίας, η χώρα παίρνει φωτιά:
Συμπολίτες, σε αυτούς τους κρίσιμους καιρούς και ενώ ο Μουμπάρακ επιχειρεί να χτυπήσει την επανάσταση του αιγυπτιακού λαού, καλούμε επειγόντως όλες τις δημοκρατικές δυνάμεις της Αιγύπτου να υποστηρίξουν τις διεκδικήσεις τους.
Τη δημιουργία κινήματος για τον έλεγχο κι έπειτα την «άρνηση του απεχθούς χρέους» συνυπογράφει η ανεξάρτητη βουλευτής Σοφία Σακοράφα. Απαντώντας σε ερωτήσεις του tvxs.gr, τάσσεται απέναντι στην κυβέρνηση Παπανδρέου και χαρακτηρίζει την Κίνηση Δημαρά και Οικονόμου «στρατηγικό σύμμαχο για τη συγκρότηση μετώπου, με όποιες αποστάσεις πολιτικές μπορεί να έχουμε».
Για τον καθηγητή κ. Λαπαβίτσα, συγγραφέα του βιβλίου Η Ευρωζώνη – Ανάμεσα στη λιτότητα και την αθέτηση πληρωμών*, μείζον ζήτημα αποτελεί ο έλεγχος της νομισματικής πολιτικής από την ίδια τη χώρα, καθώς με αυτόν τον τρόπο «το κράτος θα μπορέσει να προστατεύσει τις συντάξεις και τους μισθούς του δημόσιου τομέα. Γενικότερα, θα τονώσει τις εξαγωγές και την παραγωγή, προστατεύοντας την απασχόληση. Θα επιτρέψει, τέλος, τη διαμόρφωση βιομηχανικής πολιτικής ώστε να βρει πιο δυναμικό ρόλο η Ελλάδα στην παγκόσμια οικονομία, προς όφελος των πολλών». Άλλωστε, ο ίδιος θεωρεί ότι «οι νομισματικές ενώσεις ανάμεσα σε χώρες που διαφέρουν συστηματικά στην ανταγωνιστικότητα της οικονομίας τους δεν κρατούν πολύ».
"Το ελληνικό δημόσιο χρέος έγινε πρώτη είδηση όταν η ηγεσία της χώρας αποδέχτηκε τα μέτρα λιτότητας που απαίτησαν το ΔΝΤ και η Ευρωπαϊκή Ένωση, γεγονός το οποίο προκάλεσε μεγάλους κοινωνικούς αγώνες σε όλη τη διάρκεια του 2010."
Κατά την επίσημη επίσκεψή του στη Τύνιδα στις 18 Νοεμβρίου 2008, ο διευθυντής του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου Ντομινίκ Στρος Καν παρασημοφορήθηκε από τον Τυνήσιο δικτάτορα Μπεν Αλί, που εκθείασε μάλιστα τις αρετές και τα ταλέντα του υψηλού του προσκεκλημένου. Απαντώντας ο κ. Στρος Καν διαπίστωσε ότι «η οικονομία της Τυνησίας πάει καλά» και πρόσθεσε ότι «η εκτίμηση του ΔΝΤ για τη πολιτική της Τυνησίας είναι πολύ θετική (…) και ότι αποτελεί ένα πολύ καλό παράδειγμα προς μίμηση». Ο διευθυντής του ΔΝΤ κατέληξε προφητικά ότι « δεν υπάρχουν φόβοι για το μέλλον της Τυνησίας» και ότι «στη Τυνησία όλα θα συνεχίσουν να λειτουργούν σωστά».
Ο Ερίκ Τουσέν είναι ένα από τα διακεκριμένα στελέχη του κινήματος της «αντιπαγκοσμιοποίησης», ιστορικός και πολιτικός επιστήμονας, πρόεδρος της Επιτροπής για την Κατάργηση του Χρέους του Τρίτου Κόσμου (CADTM), μέλος της οργάνωσης ATTAC και σύμβουλος του Παγκόσμιου Κοινωνικού Φόρουμ. Εχει συγγράψει αρκετά βιβλία γύρω απ’ το χρέος, το τελευταίο απ’ τα οποία ασχολείται ειδικά με τον ρόλο του ΔΝΤ και της Παγκόσμιας Τράπεζας.