Όταν ο Τραμπ κρούει τον κώδωνα
του κινδύνου ενάντια στους«κομμουνιστές»
του Μαμντάνι που θριαμβεύουν!
του Γιώργου Μητραλιά
«Ο κομμουνισμός είναι η μεγαλύτερη απειλή για τη χώρα μας από την ίδρυσή της, πριν από 250 χρόνια»! Αναμφίβολα, αυτή η εκρηκτική γραπτή δήλωση του Αμερικανού προέδρου Ντόναλντ Τραμπ, που έγινε στις 26 Ιουνίου, αποσκοπεί να κρούσει τον κώδωνα του κινδύνου και να συσπειρώσει πίσω του όλους τους συντηρητικούς, τους αντιδραστικούς και τους αντικομμουνιστές των Ηνωμένων Πολιτειών εν όψει των ενδιάμεσων εκλογών τον ερχόμενο Νοέμβριο. Ωστόσο, με αυτή τη δήλωση, ο Τραμπ έχει για μια φορά δίκιο. Και αυτό προς μεγάλη αμηχανία των φιλελεύθερων, των «μετριοπαθών» αριστερών ΜΜΕ ή ακόμα και κάποιων ακροαριστερών σε όλο τον κόσμο, που επιμένουν να χαρακτηρίζουν τον Μαμντάνι… «Δημοκρατικό» και καμώνονται ότι δεν καταλαβαίνουν σε ποιον και σε τι αναφέρεται ο Αμερικανός πρόεδρος, όταν ισχυρίζονται ότι μιλάει για τους ηγέτες του… Δημοκρατικού Κόμματος!
Κι όμως, ο Τραμπ όχι μόνο αναφέρεται ονομαστικά στον Ζοχράν Μαμντάνι και στους συντρόφους του Δημοκρατικούς Σοσιαλιστές (DSA), που μόλις την περασμένη βδομάδα έκαναν θραύση στις προκριματικές εκλογές του Δημοκρατικού Κόμματος, αλλά επιτίθεται και μάλιστα βίαια με τα εξής λόγια στους ηγέτες του Δημοκρατικού Κόμματος επειδή δεν ανταποδίδουν τα πυρά και "αφήνουν τους κομμουνιστές να κάνουν ό,τι θέλουν»: «Φοβούνται να χάσουν τις εκλογές, φοβούνται τη σύγκρουση. Δεν είναι ούτε αρκετά έξυπνοι ούτε αρκετά σκληροί για να πολεμήσουν αυτή την μάστιγα. Αν τους πολεμούσαν όπως πολεμούν τους Ρεπουμπλικάνους ή εμένα, θα κέρδιζαν τη νίκη, αλλά δεν έχουν το θάρρος». Και για να μην υπάρχει καμία αμφιβολία, ο Τραμπ ονομάζει τους ισχυρισμούς του "δήλωση σχετική με την πρόσφατη εκλογή κομμουνιστών στη χώρα μας», διευκρινίζοντας παράλληλα ότι αυτοί οι νεοεκλεγμένοι «δεν είναι σοσιαλδημοκράτες, είναι σκληροπυρηνικοί κομμουνιστές, άθεοι» Εξάλλου, σύμφωνα με μαρτυρίες Ρεπουμπλικάνων γερουσιαστών που είχαν συναντήσει τον Τραμπ αμέσως μετά τις εκλογικές επιτυχίες των Δημοκρατικών Σοσιαλιστών, ο ίδιος «μερικές στιγμές, τα έπαιρνε στο κρανίο, και έλεγε στην ουσία ότι ο κομμουνισμός αρχίζει να παίρνει το πάνω χέρι»…(1)
Με όλα αυτά δεδομένα, πρέπει να παραδεχτούμε ότι ο Τραμπ μάλλον δεν έχει άδικο να δραματοποιεί την κατάσταση. Από τη μία πλευρά, οι νίκες των ακτιβιστών της DSA στις προκριματικές εκλογές του Δημοκρατικού Κόμματος τείνουν πλέον να γίνουν κανόνας, είτε με είτε χωρίς τη δηλωμένη υποστήριξη του Μαμντάνι – τον οποίο τα αμερικανικά ΜΜΕ χαρακτηρίζουν τώρα «δημιουργό βασιλιάδων» –, ενώ ήδη υπάρχουν δήμαρχοι των DSA στη Νέα Υόρκη, στο Σιάτλ, σύντομα στην Ουάσιγκτον και, σε λίγους μήνες, πιθανώς και στο Λος Άντζελες. Από την άλλη, η ηγεσία του Δημοκρατικού Κόμματος είναι εξαιρετικά αντιδημοφιλής, αποθαρρυμένη, εντελώς απαξιωμένη από τη βάση της, χωρίς ιδέες, χωρίς πρόγραμμα, χωρίς προσωπικότητες ικανές να ανταγωνιστούν τον Μαμντάνι, τον Μπέρνι Σάντερς ή την Αλεξάνδρια Οκάσιο-Κορτές, και πάνω απ’ όλα στερείται την βούληση να αντισταθεί στον Τραμπ. Το αποτέλεσμα είναι ότι σχεδόν άγνωστες ή εντελώς άγνωστες νεαρές γυναίκες, καθώς και νεαροί μέλη των DSA, καταφέρνουν τελευταία να νικήσουν, συχνά μάλιστα να συντρίψουν, βουλευτές και γερουσιαστές που ανήκουν στο δημοκρατικό κατεστημένο, οι οποίοι υποστηρίζονται και χρηματοδοτούνται από πλούσιους και λοιπούς δισεκατομμυριούχους, και κυρίως από την AIPAC, το μέχρι χθες πανίσχυρο ισραηλινό λόμπι.
Σε αυτό το σημείο, αξίζει να ανοίξουμε μια παρένθεση για να υπογραμμίσουμε τον καθοριστικό ρόλο του «φαινομένου» Μαμντάνι σε αυτό που αποτελεί την ιστορική ήττα του Νετανιάχου και του Ισραήλ του στον πόλεμο του Κόλπου. Κατακτώντας τη Νέα Υόρκη, «τη μεγαλύτερη εβραϊκή πόλη του κόσμου», χάρη κυρίως στην ενεργή υποστήριξη δεκάδων χιλιάδων νεοϋορκέζων νεαρών Εβραίων, τους οποίους ο ίδιος είχε κινητοποιήσει και οργανώσει, ο Μαμντάνι επιτάχυνε και βάθυνε τόσο αυτό που ήταν ήδη το "διαζύγιο" των Αμερικανών Εβραίων από το σιωνιστικό κράτος, όσο και την ιστορική μεταστροφή της αμερικανικής κοινής γνώμης υπέρ των Παλαιστινίων. Λαμβάνοντας υπόψη την ακραία παραδοσιακή εξάρτηση του Ισραήλ από την οικονομική, στρατιωτική και διπλωματική υποστήριξη των Ηνωμένων Πολιτειών, αλλά και από την εβραϊκή κοινότητα αυτής της χώρας, δεν υπάρχει καμία αμφιβολία ότι τα προαναφερθέντα γεγονότα συνέβαλαν σε μεγάλο βαθμό στην αποδυνάμωση του Ισραήλ, στην αποστασιοποίηση του Τραμπ και της κυβέρνησής του από το Ισραήλ, και τελικά σε αυτό που καθιστά το εβραϊκό κράτος, σύμφωνα με τον αμερικανό αντιπρόεδρο JD Vance, «το πιο μισητό στον κόσμο». Και όλα αυτά ενώ το Ισραήλ βιώνει τη στιγμή της αλήθειας του και βυθίζεται σε μια τρομακτική πολύπλευρη κρίση. Μια κρίση πιθανώς χωρίς επιστροφή!
Αλλά ας επιστρέψουμε στις Ηνωμένες Πολιτείες του Τραμπ, οι οποίες βυθίζονται επίσης σε μια ιστορική κρίση. Ο Τραμπ έχει δίκιο να ανησυχεί και να κρούει τον κώδωνα του κινδύνου, καθώς και ο ίδιος και το καθεστώς του βρίσκονται σε κρίση που τους κάνει να φαίνονται σχεδόν ανίκανοι να αντισταθούν στον Ζοχράν Μαμντάνι και τους «κομμουνιστές» του. Για παράδειγμα, δεν υπάρχει κανένας ηγέτης των Ρεπουμπλικάνων, συμπεριλαμβανομένου και του Τραμπ, που μπορεί να ανταγωνιστεί σε δημοτικότητα τους ηγέτες του «κομμουνιστικού» στρατοπέδου. Πράγματι, όλες οι δημοσκοπήσεις δείχνουν ότι η Αλεξάνδρια Οκάσιο-Κορτές, ο Μαμντάνι και ο Μπέρνι Σάντερς είναι πάρα πολύ πιο δημοφιλείς από όλους τους ηγέτες τόσο του Δημοκρατικού όσο και του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος! Αυτό έχει για αποτέλεσμα μια ενδεχόμενη υποψηφιότητα της Οκάσιο-Κορτές για την προεδρία της χώρας το 2028 να κερδίζει όλο και περισσότερη αξιοπιστία και λαϊκή υποστήριξη…
Όλα αυτά τα γεγονότα, που πριν από μερικά χρόνια θα μπορούσαν να φαντάζουν εντελώς ανέφικτα και να μοιάζουν με ακραία τολμηρό σενάριο πολιτικής φαντασίας, είναι πλέον εφικτά, επειδή ανταποκρίνονται στην πολύ πραγματική, χωρίς προηγούμενο και, επιπλέον, βαθιά και διαρκώς επιταχυνόμενη αλλαγή της βορειοαμερικανικής κοινωνίας κατά τις δύο τελευταίες, ιδιαίτερα πολυτάραχες δεκαετίες της. Για παράδειγμα, οι Αμερικανοί πολίτες που εκτιμούν ότι θα ήταν «a good thing» (καλό πράγμα) η χώρα τους να περάσει από τον καπιταλισμό στο σοσιαλισμό, αποτελούν σήμερα περισσότερο από το ένα τρίτο (38%) του πληθυσμού, ενώ το 2010 ήταν μόλις το 18%. Και, πολύ σημαδιακή λεπτομέρεια, είναι πια η μεγάλη πλειοψηφία των Δημοκρατικών (72%) και των Ανεξάρτητων (60%) που πιστεύουν ότι το καπιταλιστικό σύστημα δεν λειτουργεί καλά ή δεν λειτουργεί καθόλου καλά!
Με λίγα λόγια, η πρόσφατη χιονοστιβάδα των εκλογικών επιτυχιών των Δημοκρατικών Σοσιαλιστών, η μεγάλη δημοτικότητα του Ζοχράν Μαμντάνι, της Οκάσιο-Κορτές και κυρίως του Μπέρνι Σάντερς, ή ακόμα και η ριζική μεταστροφή της κοινής γνώμης υπέρ των Παλαιστινίων και κατά του Ισραήλ, δεν έπεσαν από τον ουρανό και δεν αποτελούν εφήμερα προϊόντα κάποιου απλού κινήματος διαμαρτυρίας των Αμερικανών πολιτών. Στην πραγματικότητα, απλώνουν τις ρίζες τους στην ιστορική (πολλαπλή) κρίση των Ηνωμένων Πολιτειών και της κοινωνίας τους, η οποία επιταχύνθηκε και επιδεινώθηκε σε τεράστιο βαθμό με την άνοδο στην εξουσία του ναζιστικοποιημένου Καλιγούλα που είναι ο Ντόναλντ Τραμπ. Χωρίς βέβαια να ξεχνάμε τον μονίμως πιο δημοφιλή από όλους τους Αμερικανούς, τον γηραιό ανεξάρτητο γερουσιαστή Μπέρνι Σάντερς, του οποίου οι δύο προεκλογικές εκστρατείες για την προεδρία των Ηνωμένων Πολιτειών ριζοσπαστικοποίησαν και πολιτικοποίησαν μια ολάκερη γενιά νέων Αμερικανών, που τώρα βρίσκονται πια στην πρώτη γραμμή αυτού που ο Τραμπ αποκαλεί κάπως υπερβολικά «κομμουνιστική απειλή» που πλανιέται πάνω από την αμερικανική υπερδύναμη. Και για να κλείσουμε, μόνο για ένα πράγμα μπορούμε να είμαστε πια σίγουροι: η συνέχεια των αμερικανικών εξελίξεων υπόσχεται να είναι εξαιρετικά συναρπαστική…
Σημειώσεις
1. Βλέπε και το κείμενο μας του περασμένου Νοέμβρη Προς την σύγκρουση μέχρι θανάτου Τραμπ - Μαμντάνι!: https://www.contra-
2. How open are Americans to socialism, after all?: https://edition.cnn.com/