Από τις ΗΠΑ μέχρι την Ισπανία και από τη Γερμανία μέχρι τη Γαλλία, η νεολαία επιλέγει τη ριζοσπαστική αριστερά!

του Γιώργου Μητραλιά

Δεν πρόκειται πια ούτε για μια εικασία ούτε για μια υπόθεση εργασίας. Εφεξής, υπάρχει όντως κάτι νεότερο στο δυτικό μέτωπο! Από τη Νέα Υόρκη μέχρι το Βερολίνο, και από τη Μαδρίτη μέχρι το Παρίσι, κινείται κάτι μεγάλο. Και μάλιστα, κινείται με μεγάλη ένταση. Σχεδόν ταυτόχρονα, η ριζοσπαστική αριστερά αναδεικνύει δικούς της στους δήμους μεγαπόλεων όπως η Νέα Υόρκη και το Βερολίνο. Και το πιο σημαντικό, η πλειοψηφία των νέων σε χώρες όπως οι Ηνωμένες Πολιτείες, η Ισπανία, η Γερμανία και η Γαλλία ριζοσπαστικοποιείται και εκφράζει τη συμπάθειά της, συχνά ενεργά, προς αυτές τις ίδιες ριζοσπαστικές αριστερές δυνάμεις! Πρέπει να είναι κανείς αδιάφορος, αναίσθητος ή απλά τυφλός για να μην παρατηρήσει και να μην λάβει υπόψη του ένα γεγονός σαν κι αυτό που βγάζει μάτια…

Καταρχήν στην Ισπανία, όπου οι διαδηλώσεις, οι καταλήψεις πλατειών και άλλες παραδειγματικές δράσεις των νεαρών αγωνιστών και αγωνιστριών του Συνδικάτου Ενοικιαστριών και Ενοικιαστών (Sindicato de Inquilinas y Inquilinos) ξανάδωσαν την πρωτοβουλία στους από κάτω, επαναφέροντας στην ημερήσια διάταξη ένα από τα πιο καυτά κοινωνικά ζητήματα, το δικαίωμα στη στέγαση! Υποστηρίζοντας και διαδίδοντας το αγωνιστικό κάλεσμα αυτής της θαυμασστής 87χρονης κυρίας που είναι η Μαρικάρμεν Αμπασκάλ («Το σπίτι μου ήταν όλη μου η ζωή και τώρα πρέπει να το αφήσω πίσω μου, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι θα σταματήσω να αγωνίζομαι. Δεν κατάφερα να υπερασπιστώ το σπίτι μου, αλλά πάλεψα για να μάθουν οι άλλοι να παλεύουν για το δικό τους. Αυτό που θέλω είναι να εξαλειφθεί αυτό το πρόβλημα των «ταμείων γύπες"…Παλέψτε, μην μένετε στο σπίτι »), αυτοί οι χιλιάδες νέοι ακτιβιστές κατάφεραν μέσα σε λίγες μέρες ένα τρομερό κατόρθωμα: πρώτα να σταματήσουν πάραυτα την ξενοφοβική και ρατσιστική επίθεση της δεξιάς και της ακροδεξιάς με αφορμή την «εισβολή» στη Θέουτα Μαροκινών μεταναστών, πολλοί από τους οποίους, σύμφωνα με την Διεθνή Αμνηστία, βασανίζονται τώρα φρικτά από την ισπανική αστυνομία. Και κατόπιν, να επιβάλουν στον αριστερό συνασπισμό (PSOE+Sumar) να κάνει αυτό που δεν έχει κάνει εδώ και 8 χρόνια που βρίσκεται στην εξουσία: να θεσπίσει νόμο για την απαγόρευση των εξώσεων από τα αρπακτικά ταμεία-γύπες και να παγώσει τα νοίκια.

Προφανώς, δεν είναι τυχαίο που το ισπανικό συνδικάτο ενοικιαστών απαιτεί «πάγωμα των ισχύοντων ενοικίων, όπως το έκαναν στη Νέα Υόρκη («como se ha hecho en Nueva York»)». Ή την απαλλοτρίωση των κατοικιών που βρίσκονται στα χέρια των αρπακτικών επενδυτικών κεφαλαίων, όπως υπόσχεται να κάνει η Ελίφ Εράλπ, η θριαμβεύτρια των εκλογών στο Βερολίνο, η οποία, παρεμπιπτόντως, παραδέχεται δημοσίως ότι έχει μάθει πολλά από τον Ζοχράν Μαμντάνι, τον νεαρό δήμαρχο της Νέας Υόρκης και ηγέτη της νέας ριζοσπαστικής Αριστεράς που φέρνει τα πάνω κάτω στο πολιτικό τοπίο των Ηνωμένων Πολιτειών. Προφανώς, οι μεν επωφελούνται από τις επιτυχίες και τις εμπειρίες των δε, και ήδη δημιουργούνται δεσμοί μεταξύ αυτών των κινημάτων και των οργανώσεων της ριζοσπαστικής Αριστεράς. Άλλωστε, αυτό ακριβώς είναι που διευκρινίζει η εκπρόσωπος της Ένωσης Ενοικιαστών της Ισπανίας, Alicia del Rio, όταν δηλώνει ότι το κίνημα πρέπει «να επεκταθεί σε άλλες περιοχές μέσω περιφερειακών ή τοπικών, αλλά και εθνικών και διεθνών αντιπροσωπειών», πριν καταλήξει καλώντας σε γενική απεργία!

Αρκεί μια απλή ματιά στα αιτήματα και τα προγράμματα αυτής της νέας αριστεράς που νικάει για να καταλάβει κανείς ότι οι επιτυχίες της οφείλονται σε μεγάλο βαθμό στη ριζοσπαστικότητά της. Να λοιπόν γιατί η Ελίφ Εράλπ και το κόμμα της Die Linke, κατάφεραν να υπερδιπλασιάσουν το ποσοστό τους του 2023 (το οποίο, παρεμπιπτόντως, είχε επιτευχθεί πριν από την –αποτυχημένη– απόσχιση της δεξιότατης Ζάρα Βάγκενκνεχτ) χάρη στην δέσμευση τους να απαλλοτριώσουν τους μεγάλους ομίλους ακινήτων και λοιπά «ταμεία γύπες», και να μεταβιβάσουν τις σχεδόν 300.000 κατοικίες που αυτά κατέχουν στον δημόσιο τομέα. Όμως, δεν είναι μόνο αυτό. Είναι ότι αυτή η ριζοσπαστικότητα των προγραμμάτων τους, αλλά και των πρακτικών τους, προσελκύει, ενθουσιάζει και κινητοποιεί τα εντυπωσιακά και άνευ προηγουμένου πλήθη νέων ανθρώπων, χάρη στα οποία ο Μαμντάνι, η Εράλπ ή ακόμα και το ισπανικό Sindicato de Inquilinas καταφέρνουν εκλογικές και άλλες επιτυχίες που ήταν εντελώς αδιανόητες πριν από δύο χρόνια!

Πράγματι, το δεύτερο μεγάλο και πολύ ελπιδοφόρο χαρακτηριστικό όλων αυτών των αριστερών κινημάτων και σχηματισμών, τόσο στις Ηνωμένες Πολιτείες όσο και στην Ευρώπη, είναι η ικανότητά τους να εμπνέουν και να κινητοποιούν τους νέους. Πρόκειται εδώ για μια απόλυτη «καινοτομία» που είχαμε να δούμε εδώ και τουλάχιστον 40 χρόνια, και η οποία είναι πολλά υποσχόμενη για το μέλλον, καθώς διαπιστώνουμε ήδη πόσο μεγάλη είναι η δύναμη κρούσης και το αντικαπιταλιστικό δυναμικό αυτής της ριζοσπαστικοποιημένης νεολαίας και στις δύο πλευρές του Ατλαντικού. Έτσι, στο Βερολίνο, το κόμμα Die Linke θριάμβευσε στους νέους, συγκεντρώνοντας 43% στην ηλικιακή ομάδα 18-24 ετών και 49% στην ηλικιακή ομάδα 25-34 ετών! Και μάλιστα 55% στις νέες γυναίκες κάτω των 30 ετών!

Αυτά τα ήδη εξαιρετικά ποσοστά είναι, ωστόσο, χαμηλότερα από αυτά που συγκέντρωσε ο Μαμντάνι στη Νέα Υόρκη: 75% στους νέους ηλικίας 18 έως 29 ετών, και μάλιστα… 82% στις νεαρές γυναίκες! Προσωπική επιτυχία του Ζοχράν Μαμντάνι; Αναμφίβολα ναι, αλλά όχι μόνο. Σύμφωνα με πρόσφατη δημοσκόπηση της Gallup, το 57% των Αμερικανών ηλικίας 18 έως 34 ετών έχει θετική γνώμη για τον σοσιαλισμό, έναντι 43% για τον καπιταλισμό. Και σύμφωνα με δημοσκόπηση του CNBC, το 46% των Αμερικανών ηλικίας 18 έως 34 ετών έχει καλή ή πολύ καλή γνώμη για τους Δημοκρατικούς Σοσιαλιστές (DSA) του Μαμντάνι. Και για όσους πιστεύουν ότι η επιτυχία του Μαμντάνι και των DSA ή της Εράλπ και της Die Linke στους νέους οφείλεται στην «ιδιαιτερότητα των περιπτώσεών τους», υπάρχει, για να τους διαψεύσει, η καθόλου δευτερεύουσας σημασίας περίπτωση της Γαλλίας, όπου, σύμφωνα με τη Le Monde, ο Ζαν-Λυκ Μελανσόν, ηγέτης της μάλλον ριζοσπαστικής αριστεράς της «France Insoumise», «συγκεντρώνει μεταξύ 40% και 45% των προθέσεων ψήφου στους 18-24χρονους εν όψει των προεδρικών εκλογών του 2027».

Κατά συνέπεια, δεν αποτελεί καθόλου έκπληξη το γεγονός ότι ακριβώς αυτή η γαλλική νεολαία βρίσκεται αυτές τις μέρες στην πρώτη γραμμή των λαϊκών κινητοποιήσεων, που γίνονται όλο και πιο μαζικές και μαχητικές, ενάντια στις αντικοινωνικές πολιτικές δρακόντειας λιτότητας του προέδρου Μακρόν. Και δεν είναι επίσης έκπληξη το γεγονός ότι, η πανικόβλητη, η γαλλική δεξιά στην εξουσία, που σιγοντάρεται από την ακροδεξιά της Μαρίν Λε Πεν, επιτίθεται βίαια τόσο στον Μελανσόν και το κόμμα του όσο και στο ραγδαία αναπτυσσόμενο κίνημα των μαθητών λυκείου και των φοιτητών, φοβούμενη όλο και περισσότερο ότι η σπίθα της νεανικής εξέγερσης θα βάλει φωτιά σε μια γαλλική κοινωνία που είναι ήδη έτοιμη να εκραγεί.

Ποιος είπε ότι οι νέοι της τόσο σκοτεινής και εφιαλτικής εποχής μας, είναι τάχα καταδικασμένοι στη μοιρολατρεία, στην υποταγή και στην παθητικότητα;