Thirteen theses on the imminent ecological catastrophe and the (revolutionary) means of averting it
Thirteen theses on the imminent ecological catastrophe and the (revolutionary) means of averting it  by Michael Löwy* I. The ecological crisis is already the most important social and political question of the 21st century, and will become even more so in the coming months and years. The future of the plan
Megafires in Australia: a climate tipping point, live
Megafires in Australia: a climate tipping point, live by TANURO Daniel The expression ‘tipping point’ refers to the point when a system passes from one system of equilibrium to another, the point where it is no longer possible to prevent accumulated quantitative changes from causing a qualitative change
Δεκέμβρης 2019 - Η ζωή στη Γαλλία της μεγάλης ταξικής αναμέτρησης (Επειδή τα δικά μας και τα διεθνή ΜΜΕ δεν λένε λέξη)
Δεκέμβρης 2019 - Η ζωή στη Γαλλία της μεγάλης ταξικής αναμέτρησης (Επειδή τα δικά μας και τα διεθνή ΜΜΕ δεν λένε λέξη)   Μέρα με τη μέρα, η απεργία, οι διαδηλώσεις, η αυτοορ
Olivier Besancenot :
Olivier Besancenot : "C'est peut être une grande page de l'histoire sociale et politique qui est en train de s’écrire..." "Il faudra généraliser le mouvement, saturer la société  de telle manière par le nombre qu'on arrive à régler l'affaire en quelques jours" - “Il vaut mieux quelques jours de
NPA: Vers une grève politique contre Macron et son monde!
NPA: Vers une grève politique contre Macron et son monde! Que la journée de grève du jeudi 5 décembre se traduise par un blocage du pays à un niveau que l’on n’avait pas vu depuis novembre-décembre 1995 est une quasi-certitude. Ce que nous ne savons pas encore, c’est à quel point ce succès de la gr
NPA: Pour nos retraites, pour dégager Macron, construisons la grève générale
NPA: Pour nos retraites, pour dégager Macron, construisons la grève générale Depuis des décennies nous sommes confrontés à la destruction progressive de nos droits sociaux acquis par les luttes. Le projet de contre-réforme des retraites Macron-Delevoye s’inscrit dans cette même logique. Loin de l’uni
En décembre, c’est tous ensemble (tribune)
En décembre, c’est tous ensemble (tribune) Pour faire reculer le gouvernement sur les retraites, une seule journée de grève limitée à quelques secteurs ne suffira pas. Travailleurs, gilets jaunes, habitants des quartiers, chômeurs… c’est un mouvement d’ensemble et une grève générale jusqu’au re
Comment il était possible d’obtenir une victoire contre les créanciers de la Grèce et quelle stratégie en Europ
Comment il était possible d’obtenir une victoire contre les créanciers de la Grèce et quelle stratégie en Europe par Eric Toussaint Alors que le nouveau film de Costa-Gavras, Adults in the Room, revient sur les événements qui ont secoué l'Europe en 2015 en reprenant le récit présenté par Varoufakis,
Réflexions sur Ernest Mandel, la IV° internationale et la crise en Allemagne de l’Est en 1989-1990
30 ans après la chute du mur de Berlin Réflexions sur Ernest Mandel, la IV° internationale et la crise en Allemagne de l’Est en 1989-1990 par TOUSSAINT ÉRIC La crise qui a secoué la RDA en 1989-90 et son dénouement constituent incontestablement un moment important de l’histoire du XXe siècle [1]
ENTREVISTA | Tsunami Democràtic:
ENTREVISTA | Tsunami Democràtic: "España, siéntate y dialoga" Gemma Liñán (El Nacional) Barcelona. Sábado, 19 de octubre de 2019 Tsunami Democràtic nace para dar respuesta a la sentencia del judici al procés del Tribunal Supremo. Como una gran ola, el lunes, pocas horas después de saberse las conde
Condena por sedición contra los derechos fundamentales
Condena por sedición contra los derechos fundamentales 14/10/2019 | Martí Caussa El Tribunal Supremo ha condenado a los doce líderes del procés a 104 años y seis meses de cárcel por los delitos de sedición y malversación (de 12 a 13 años), sedición (de 9 años a 12 y seis meses) y desobediencia (1 a
Naomi Klein and Greta Thunberg discuss the emerging transnational movement that is our best hope for a sustainable planet
Naomi Klein and Greta Thunberg discuss the emerging transnational movement that is our best hope for a sustainable planet The Intercept invites you to watch a special event in New York City hosted by Intercept senior correspondent Naomi Klein, author of the forthcoming book “On Fire: The (Burning) Case for a Gr
Bernie Sanders’s Campaign Is Different
Bernie Sanders’s Campaign Is Different By Ben Beckett  A new video from the Bernie Sanders campaign is proof: Sanders has used his bully pulpit to amplify workers’ struggles around the country, in a way no national politician in the United States has done before now. “If I miss a paycheck, I’m scre
Trump’s Racism Is Not Blundering — It Is Tactically Deliberate
Trump’s Racism Is Not Blundering — It Is Tactically Deliberate By William Rivers Pitt (Truthout)* Donald Trump is a giant flapping racist and doesn’t give a single damn if that bothers you. Given this reality, it is important to note that when Trump dispensed with all pretense and held a one-man Sunday mo

Αναζήτηση

Γαλλία: Από την παρούσα αποσύνθεση του παλιού στην αυριανή ιστορική θεσμική και πολιτική κρίση!

Του Γιώργου Μητραλιά

2017 03 10 01 picture01Είναι αναμφίβολα σημείο των καιρών ότι το βορειο-αμερικανικό παράδειγμα κρίσης, κατάρρευσης ή και αποσύνθεσης του παραδοσιακού πολιτικού τοπίου βρίσκει τώρα μιμητές και στην Ευρώπη μας. Τρανή απόδειξη το μεταπολεμικό γαλλικό πολιτικό σύστημα που πνέει τα λοίσθια και μετράει όχι πια χρόνια ή ακόμα και μήνες αλλά μάλλον εβδομάδες καθώς μας χωρίζουν πια μόνο 40 μέρες από τον πρώτο γύρο των προεδρικών εκλογών που θα σημάνει και το επίσημο τέλος του! Αν μη τι άλλο, ζούμε τώρα μέρες ιστορικής σημασίας και υπαρξιακής αβεβαιότητας…

Ας δούμε όμως τα ίδια τα τόσο εύγλωτα γεγονότα. Εκτός και αν υπάρξουν κάποιες εντελώς απρόβλεπτες εξελίξεις, τα δυο κόμματα που -με διάφορα ονόματα- μονοπωλούν το πολιτικό προσκήνιο και εναλλάσσονται στην γαλλική εξουσία από το τέλος του δεύτερου παγκοσμίου πολέμου δεν πρόκειται να εκπροσωπηθούν στο δεύτερο γύρο των προεδρικών εκλογών. Και μόνο το γεγονός ότι το Σοσιαλιστικό κόμμα (PS) του απερχόμενου προέδρου Φρανσουά Ολλάντ και η παραδοσιακή δεξιά των Ρεπουμπλικανών (LR) του προκατόχου του Νικολά Σαρκοζί θα βρεθούν στο περιθώριο ενός πολιτικού συστήματος (της “Πέμπτης Δημοκρατίας” του στρατηγού Ντε Γκωλ) κομμένου και ραμμένου στα μέτρα τους, δίνει το μέγεθος της ιστορικής κρίσης που ήδη έχει αρχίσει και αναμένεται να επιδεινωθεί συγκλονίζοντας το -εδώ και δυό αιώνες- γαλλικό παραδοσιακό πολιτικό βαρόμετρο της Ευρώπης, και κατ’επέκταση ολάκερη τη Γηραιά μας ήπειρο!…

Φυσικά, οι δικαστικές και άλλες “περιπέτειες” του δεξιού κ. Φιγιόν δεν είναι παρά ένα επιφαινόμενο, η κορυφή του παγόβουνου της κρίσης, διάσπασης και αποσύνθεσης της επί 70 χρόνια κραταιάς γκωλικής και νεο-γκωλικής γαλλικής δεξιάς. Στη πραγματικότητα, αυτή η κρίση της έχει αρχίσει προ πολλού και μόλις τώρα φτάνει στο τελικό της στάδιο, σε ένα είδος τελικής Κάθαρσης. Γιατί; Μα, επειδή η διαγραφόμενη οριστική απομάκρυνση από τη νομή της εξουσίας οξύνει αναπόφευκτα τις έντονες (προϋπάρχουσες) εσωτερικές αντιθέσεις και τα ποικίλα πάθη της ντουζίνας των οργανωμένων “ευαισθησιών” και λοιπών φραξιών, τάσεων και ενδοκομματικών ομάδων που προσπαθούν τώρα να εφεύρουν το μέλλον τους πατώντας επί των πτωμάτων των χτεσινών τους εταίρων και φίλων. Με άλλα λόγια, ο σώζων εαυτόν σωθήτω και το τέλος μιας μακράς κομματικής ιστορίας που επέζησε ιστορικών κρίσεων ολκής όπως ο πόλεμος της Αλγερίας ή ο Μάης του ‘68 αλλά δεν άντεξε την παρούσα μητέρα όλων των ευρωπαϊκών και παγκόσμιων κρίσεων…

2017 03 10 02 picture02Τώρα, δεν είναι μόνον ότι ο απεγνωσμένα μαχόμενος να επιβιώσει κ. Φιγιόν ανταγωνίζεται -με επιτυχία- την Κα Μαρίν Λε Πεν στο μέτωπο της ισλαμοφοβίας και της πιο ακροδεξιάς λογοδιάρροιας. Δεν είναι καν ότι αυτός ο άλλοτε απελπιστικά άχρωμος και άοσμος και τώρα αγριεμένος και έξαλλος κ. Φιγιόν κρατάει σε ομηρία και εκβιάζει όλη τη γαλλική δεξιά που τον “εμπιστεύεται” μόνο και μόνο επειδή αδυνατεί να του βρει διάδοχη λύση. Είναι πρωτίστως ότι οι σκληροπυρηνικοί οπαδοί του κ. Φιγιόν δηλώνουν ανοικτά ότι φλερτάρουν με την Κα Λε Πεν, την ίδια ώρα που οι μετριοπαθείς φίλοι του άλλοτε πρωθυπουργού κ. Ζυπέ κοιτούν προς το Κέντρο που ήδη αρχίζει να φλερτάρει με τον κ. Μακρόν, ενώ ο συντηρητικότατος κ. Σαρκοζί μοιάζει να έχει (αυτο) παγιδευτεί στις γνωστές σατανικές του μανούβρες που όμως δεν έχουν πια κανένα αντίκρυσμα. Με άλλα λόγια, ...διάλυση και αποσύνθεση με τους βαρόνους του κόμματος να αλληλομαχαιρώνονται και τους οπαδούς να νοιώθουν ορφανοί και να αναζητούν (μετεκλογικά) νέες πολιτικές στέγες.

Όσο για το Σοσιαλιστικό κόμμα, εδώ τα πράγματα είναι ακόμα πιο ξεκάθαρα. ‘Εχοντας προ πολλού αγγίξει πάτο εξαιτίας των ακραίων νεοφιλελεύθερων και αυταρχικών επιδόσεων των κυβερνήσεων του εκτρωματικού προέδρου Ολάντ (4% η δημοφιλία του τις μέρες που αποφάσισε να μην κάνει καν τον κόπο να είναι υποψήφιος στις προεδρικές!), το μόνο που απασχολεί τους υπουργούς και βαρόνους του φαίνεται ότι είναι πώς να σαμποτάρουν καλύτερα τον νικητή των εσωτερικών κομματικών εκλογών και υποφήφιο του PS Μπενουά Αμόν. Ο λόγος απλός: Το κάνουν τόσο επειδή τους προκαλούν αποστροφή οι στοιχειώδεις και μάλλον δειλές κριτικές του κ. Αμόν στα σοσιαλφιλελεύθερα πεπραγμένα της προεδρίας Ολλάντ, όσο και επειδή σπρώχνονται ήδη να πιάσουν θέση στο “μεταμοντέρνο” και απροσχημάτιστα νεοφιλελεύθερο καράβι του δικού τους πρώην υπουργού οικονομικών και νυν μεγάλου αστέρα και ευνοούμενου των ΜΜΕ κ. Μακρόν. Με άλλα λόγια, πλήρης διάλυση της (εφτάψυχης) γαλλικής σοσιαλδημοκρατίας, που έρχεται ως φυσικό επακόλουθο τόσο της οριστικής απώλειας των παραδοσιακών συνδικαλιστικών της προπυργίων όσο και της αληθινής αποστροφής που νοιώθουν πια για το PS οι μισθωτοί και τα λαϊκά στρώματα της χώρας.

2017 03 10 03 picture03Και η λοιπή γαλλική αριστερά; Τι κάνει και που βρίσκεται η άλλη γαλλική αριστερά που “φυσιολογικά” θα έπρεπε να επωφελείται της γενικής πολιτικής και κοινωνικής κρίσης των συστημικών κομμάτων και δυνάμεων; Δυστυχώς, η υποψηφιότητα του “χαρισματικού” αλλά αδίστακτου και άνευ αρχών Ζαν Λυκ Μελανσόν δεν μπορεί να γιατρέψει -ως δια μαγείας- την ιστορική κρίση και πρωτοφανή περιθωριοποίηση της γαλλικής πολιτικής, συνδικαλιστικής και κινηματικής αριστεράς κατά τα τελευταία χρόνια, καθώς αυτή έχει βαθειές ρίζες και δεν είναι ένα παροδικό φαινόμενο. Και έτσι, δεν προκαλεί πια την παραμικρή έκπληξη το γεγονός ότι, με φόντο την παρατεταμένη βαθειά κοινωνική κρίση, το τεράστιο πολιτικό κενό που δημιουργεί η αποσύνθεση των μεν τείνει να καλυφθεί ή καλύπτεται κιόλας από νέα πρόσωπα και δυνάμεις της δεξιάς και ακροδεξιάς που ακούν στο όνομα της Μαρίν Λεν Πεν του επίφοβα ακροδεξιού και ρατσιστικού Εθνικού κόμματος, αλλά και του τέως τραπεζίτη των Ρότσιλντ και νυν φωτογενούς “ούτε δεξιού ούτε αριστερού” Εμμανουέλ Μακρόν.

Σε αυτό το σημείο, θα μπορούσε όμως κάποιος να αναφωνήσει: Μα, αν είναι έτσι, ούτε γάτα ούτε ζημιά. Οι παλιές αντικαθίστανται από νέες δυνάμεις και η ζωή συνεχίζεται σχεδόν κανονικά, καθώς μάλιστα το (πολύ) πιθανότερο είναι ο νέος Γάλλος προέδρος να είναι ο κ. Μακρόν που -αν μη τι άλλο- δεν πρόκειται να εφαρμόσει πολιτικές πολύ διαφορετικές από εκείνες των προκατόχων του Σιράκ, Σαρκοζί και Ολλάντ. Δυστυχώς, η πραγματικότητα διαγράφεται πολύ διαφορετική. Πέρα από το περιεχόμενο αυτής της αλλαγής φρουράς που είναι παραπάνω από ανησυχητικό καθώς δεν αποκλείεται πια κατηγορηματικά ούτε καν το ενδεχόμενο επικράτησης και εκλογής της Κας Λε Πεν, αυτή η ίδια η αλλαγή φρουράς εμφανίζεται ήδη άκρως προβληματική. Και ιδού το γιατί.

Καταρχήν, ο κ. Μακρόν δεν διαθέτει δικό του κόμμα και συνεπώς παραμένει άγνωστο σε ποια κοινοβουλευτική πλειοψηφία θα στηριχτεί για να σχηματίσει τη δική του κυβέρνηση. Η σπαζοκεφαλιά γίνεται μάλιστα ακόμα χειρότερη όταν γνωρίζουμε ότι οι γαλλικές βουλευτικές εκλογές διεξάγονται αμέσως μετά τις προεδρικές και είθισται να τις κερδίζει και αυτές το κόμμα του νεοεκλεγμένου προέδρου της Γαλλικης Δημοκρατίας. Όλα αυτά συνιστούν και είναι η ουσία της Πέμπτης Γαλλικής Δημοκρατίας που εφεύρε και επέβαλλε ο μακαρίτης στρατηγός Ντε Γκωλ επειδή ήταν όχι μόνο στα δικά του “μοναρχικά” μέτρα αλλά και στα μέτρα των παραδοσιακών δυνάμεων του γαλλικού δικομματισμού. Τώρα όμως που όλα αλλάζουν και το παλιό πεθαίνει χωρίς όμως να έχει πλήρως αντικατασταθεί από το “καινούργιο”, είναι αυτή η ίδια η Πέμπτη Δημοκρατία και οι κύριοι θεσμοί της που δεν μπορούν να λειτουργήσουν, με αποτέλεσμα να πλανιέται πια πάνω από τη Γαλλία το φάσμα μιας ανεξέλεγκτης πολιτικής και θεσμικής κρίσης που θα μπορούσε να πυροδοτήσει και μια κοινωνική κρίση ιστορικών διαστάσεων. Μια τεράστια κοινωνική κρίση που εύκολα θα έβγαινε έξω από τα γαλλικά σύνορα καθώς μάλιστα δεν λείπουν πια τα πολύ εύφλεκτα υλικά σε όλη τη Γηραία μας ήπειρο αλλά και πέρα από αυτήν...

scroll back to top