Το σκίτσο είναι της Σόνιας Μητραλιά
Τέλος ενός κόσμου: Ευρωπαϊκοί ξεσηκωμοί, αμερικάνικοι σεισμοί!
του Γιώργου Μητραλιά
Υπάρχουν -σπάνιες- στιγμές στις οποίες η ιστορία της ανθρωπότητας επιταχύνεται σε βαθμό που να προκαλεί ίλιγγο. Και αυτό ακριβώς συμβαίνει σε αυτό το ανεπανάληπτο φθινόπωρο του 2026, που βλέπει τους τυράννους να τρέμουν, ακόμα και να καταρρέουν κάτω από τα ταυτόχρονα πλήγματα των λαών που εξεγείρονται σε μια ντουζίνα χώρες, κυρίως στην Ευρώπη αλλά και πέρα από αυτήν. Είναι σαν να παρακολουθούμε την επανάληψη της πολύ μακρινής «Άνοιξης των Λαών» του 1848, με τη (σημαντική) διαφορά ότι σήμερα το επίκεντρο αυτών των λαϊκών σεισμών βρίσκεται στην απέναντι ακτή του Ατλαντικού, στις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής.
Ας μιλήσουμε λοιπόν για τις Ηνωμένες Πολιτείες και τον ιστορικό σεισμό που συνιστούν τα αποτελέσματα των πολυδιαφημισμένων ενδιάμεσων εκλογών τους. Τελικά, αν υπάρχει κάτι που προκαλεί έκπληξη, αυτό δεν είναι τόσο η συντριπτική ήττα των Ρεπουμπλικάνων (1), όσο μάλλον η έκταση του θριάμβου των αντιπάλων του Τραμπισμού. Πράγματι, ενώ οι δημοσκοπήσεις προέβλεπαν την πιθανή εκλογή ενός Δημοκρατικού ακόμη και στο Κάνσας μετά από 94 χρόνια (!), σχεδόν κανείς, με εξαίρεση τον ίδιο τον ενδιαφερόμενο, δεν πίστευε στην εκλογή ενός Αφροαμερικανού στο Μισισιπή μετά από… 150 χρόνια, μετά από ενάμιση ολάκερο αιώνα! Τι συνέβη, λοιπόν, και φτάσαμε σε μια τέτοια ιστορική ανατροπή;
Η απάντηση σε αυτό το ερώτημα, που έχει κρίσιμη σημασία για την συνέχεια των γεγονότων, δίνεται από την πολύ σοβαρή και αξιόπιστη δημοσκόπηση του CNN (2) αμέσως μετά το κλείσιμο των καλπών. Και το πρώτο πράγμα που μας δείχνει αυτή η δημοσκόπηση είναι ότι η πλειοψηφία εκείνων που ψήφισαν υπέρ των Δημοκρατικών υποψηφίων δεν αυτοπροσδιορίζονται ως… Δημοκρατικοί. Πράγματι, το 35% αυτών αυτοπροσδιορίζεται ως «ανεξάρτητοι» και το 23% ως «Δημοκράτες Σοσιαλιστές (DSA)». Πράγμα που σημαίνει ότι το 58% των δημοκρατικών ψηφοφόρων απορρίπτει το Δημοκρατικό Κόμμα και ψηφίζει υπέρ του μόνο και μόνο επειδή θέλει να απαλλαγεί από τους Ρεπουμπλικάνους του Τραμπ! Με αυτά λοιπόν τα δεδομένα, το ερώτημα που προκύπτει είναι ποιο είναι το κύριο κίνητρό τους όταν επιλέγουν μια τέτοια πολιτική στάση. Η απάντηση της δημοσκόπησης του CNN διαψεύδει κατηγορηματικά όλα όσα λέγονται και γράφονται για το θέμα αυτό: το πρώτο (47%) κίνητρο των δημοκρατικών ψηφοφόρων ονομάζεται «democracy» και βρίσκεται πολύ μπροστά από το δεύτερο, που ονομάζεται «economy» (37%).
Συνοψίζοντας, οι Δημοκρατικοί ψηφοφόροι παρακινήθηκαν κυρίως να ψηφίσουν όπως ψήφισαν, όχι λόγω των –πολύ πραγματικών– υλικών προβλημάτων τους που απορρέουν από τις αποτυχίες της οικονομικής πολιτικής του Τραμπ, αλλά μάλλον λόγω της επιθυμίας τους να υπερασπιστούν όλα όσα αντιπροσωπεύει η «δημοκρατία», όπως δηλαδή τις δημοκρατικές και κοινωνικές ελευθερίες και δικαιώματα που απειλούνται άμεσα από τον Τραμπ και το αντιδημοκρατικό και φασιστοειδές καθεστώς του! Είναι λοιπόν αυτονόητο ότι ένα τέτοιο κίνητρο προδίδει την ύπαρξη μιας πολιτικής συνείδησης πολύ πιο προχωρημένης από εκείνη που περιορίζεται να αντιδρά (ακόμη και βίαια) στα υλικά προβλήματα της καθημερινής ζωής.
Κατά συνέπεια, δεν είναι τυχαίο ότι αυτή η δημοσκόπηση του CNN επιβεβαιώνει αυτό που τόσες άλλες είχαν διαπιστώσει προηγουμένως: δηλαδή, ότι ένας ολοένα και μεγαλύτερος αριθμός Αμερικανών πολιτών απορρίπτει τον καπιταλισμό και τάσσεται υπέρ του «σοσιαλισμού», ακόμα κι αν ο "σοσιαλισμός¨" του είναι κάτι συγκεχυμένο και όχι πολύ σαφές. Και αυτό εξηγεί με τη σειρά του, τη σημαντική επιτυχία των «σοσιαλιστών», ριζοσπαστικών προοδευτικών και λοιπών αριστερών υποψηφίων στις ενδιάμεσες εκλογές. Έτσι, οι DSA κατάφεραν να εκλέξουν μια συντρόφισσά τους δήμαρχο του Λος Άντζελες, με αποτέλεσμα οι δύο μεγαλύτερες πόλεις της χώρας, η Νέα Υόρκη και το Λος Άντζελες, καθώς και η διοικητική της πρωτεύουσα, η Ουάσιγκτον D.C., να έχουν πλέον δημάρχους των DSA! Και επιπλέον, οι DSA πέτυχαν να εκλέξουν 8 από τα μέλη τους στη Βουλή των Αντιπροσώπων, στα οποία θα πρέπει να προστεθούν τουλάχιστον άλλοι 6 επίσης νεοεκλεγμένοι βουλευτές, οι προεκλογικές εκστρατείες των οποιων υποστηρίχθηκαν ενεργά από τους DSA.
Ωστόσο, αν και αποτελούν τη μεγαλύτερη αριστερή οργάνωση της χώρας, οι Δημοκρατικοί Σοσιαλιστές της Αμερικής (DSA) απέχουν πολύ από το να οργανώνουν ή να εκπροσωπούν όλους τους σοσιαλιστές, τους προοδευτικούς ριζοσπάστες και λοιπούς αριστερούς, τόσο στην κοινωνία όσο και στο Κογκρέσο των Ηνωμένων Πολιτειών. Εξάλλου, πρέπει να αναμένεται ότι βοηθούσης της πολύ βαθιάς κοινωνικής και πολιτικής κρίσης, οι Αμερικανοί και, πρωτίστως, οι νέοι Αμερικανοί θα ριζοσπαστικοποιηθούν μαζικά, αυξάνοντας έτσι στο μέλλον τον αριθμό όσων αυτοπροσδιορίζονται «σοσιαλιστές» ή ακόμη και «επαναστάτες».
Όμως, τίποτα δεν γίνεται αυτόματα και πολλά θα εξαρτηθούν από το τι θα κάνει η αμερικανική αριστερά και κυρίως η ηγεσία της DSA και ο ίδιος ο Ζοχράν Μαμντάνι. Αντιμέτωπη με έναν Τραμπ που κάνει ό,τι μπορεί για να πείσει ακόμη και τους πιο αφελείς ή «μετριοπαθείς» ότι ετοιμάζεται να πολεμήσει μέχρι θανάτου για να παραμείνει στην εξουσία, η αμερικανική αριστερά έχει μόνο μία επιλογή: να μην καλλιεργήσει την παραμικρή αυταπάτη σχετικά με τις προθέσεις του Τραμπ και να εκμεταλλευτεί την ευνοϊκή συγκυρία που δημιούργησαν τα αποτελέσματα των ενδιάμεσων εκλογών για να περάσει στην επίθεση και να ικανοποιήσει, το συντομότερο δυνατό, το λαϊκό αίτημα να λογοδοτήσουν ο Τραμπ και οι δικοί του για τα εγκλήματά τους.
Επομένως, το να υποστηρίξει κανείς, όπως το υπαινίσσεται ο Μαμντάνι, την υποψηφιότητα για την ηγεσία του Δημοκρατικού Κόμματος καραμπινάτων συντηρητικών και συμφιλιωτών όπως ο Τζέφρις και ο Σούμερ, είναι κάτι περισσότερο από λάθος· είναι πραγματική αυτοκτονία για τη ριζοσπαστική αμερικανική αριστερά. Και αυτό επειδή ο Τζέφρις και ο Σούμερ καμώνονται πως δεν καταλαβαίνουν ότι η προαγωγή σε ένα είδος «πρωθυπουργού» αυτού που είναι αυθεντικός κλώνος του Γκέμπελς, του ρατσιστή και υπέρμαχου της λευκής υπεροχής Στίβεν Μίλερ, δεν αφήνει καμιά αμφιβολία για την πρόθεση του Τραμπ να σπείρει το χάος στη χώρα και στον κόσμο, χρησιμοποιώντας ό,τι υπάρχει και δεν υπάρχει από νεοναζιστικά και ρατσιστικά καθάρματα.
Αντίθετα, αντιδρώντας άμεσα στις προκλήσεις του Τραμπ και των οπαδών του με την κινητοποίηση των λαϊκών μαζών και προετοιμάζοντας τον λαό ενάντια στις κατασταλτικές, αν όχι δικτατορικές, προθέσεις του Τραμπ, η Αριστερά και πιο συγκεκριμένα οι Δημοκρατικοί Σοσιαλιστές θα μπορέσουν όχι μόνο να φράξουν το δρόμο στα αντιδημοκρατικά σχέδια του Τραμπ και να υπερασπιστούν τον λαό, αλλά και να στριμώξουν το κατεστημένο του Δημοκρατικού Κόμματος, που δεν έχει καμία διάθεση να κινητοποιήσει τις εργατικές μάζες και τη νεολαία. Κάνοντας όλα αυτά, η αμερικάνικη ριζοσπαστική αριστερά θα μπορέσει να μπει επικεφαλής της λαϊκής αντίστασης, να κερδίσει σε κύρος και, τελευταίο αλλά όχι λιγότερο σημαντικό, να εμπνεύσει και να συσπειρώσει γύρω της όλους εκείνους και εκείνες που θέλουν να παλέψουν ενάντια στον τραμπισμό και στα αντιδημοκρατικά και πραξικοπηματικά του σχέδια.
Η παρούσα ιστορική συγκυρία θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ιδεώδης για να μπορέσει η αμερικανική ριζοσπαστική αριστερά να παίξει πρωταγωνιστικό ρόλο στη γιγάντια ταξική σύγκρουση που μόλις άρχισε. Απέναντι σε ένα στρατόπεδο της αντίδρασης διχασμένο και σε κρίση, σε ένα Ρεπουμπλικανικό Κόμμα που μετρά τις πληγές του και αναζητά αποδιοπομπαίους τράγους, και σε έναν αποδυναμωμένο, αμφισβητούμενο και ταπεινωμένο Τραμπ, η ριζοσπαστική αριστερά πρέπει να επιδείξει τώρα μέγιστη τόλμη και αποφασιστικότητα, έχοντας πάντα κατά νου ότι τα βλέμματα των καταπιεσμένων όλου του κόσμου είναι στραμμένα σε αυτήν…
Σημειώσεις
1. Βλέπε το προηγούμενο άρθρο μας Από τη Γαλλία έως τις Ηνωμένες Πολιτείες και σε όλη την Ευρώπη: Ήρθε η ώρα για τον συντονισμό των ριζοσπαστικών κοινωνικών κινημάτων! : https://www.contra-xreos.gr/
2. New polls reveal how Democrats rode a blue wave to victory: https://edition.cnn.com/2026/