Από τη Γαλλία έως τις Ηνωμένες Πολιτείες και σε όλη την Ευρώπη: Ήρθε η ώρα για τον συντονισμό των ριζοσπαστικών κοινωνικών κινημάτων!
του Γιώργου Μητραλιά
Ούτε το τόσο ριζοσπαστικό και ιστορικό γαλλικό μαζικό κοινωνικό κίνημα, ούτε εκείνα της Αλβανίας, της Ισπανίας, του Βελγίου, της Πορτογαλίας, της Ιταλίας. της Ελλάδας – και ποιος ξέρει ποιας άλλης ευρωπαϊκής χώρας – δεν είναι μόνα στον κόσμο. Χάρη σε μια πολύ ευτυχή σύμπτωση, όλα αυτά τα νεανικά, μαχητικά και ριζοσπαστικά κινήματα εμφανίζονται και ενισχύονται την ίδια στιγμή, από κοινού με εκείνο που ήδη φέρνει τα πάνω κάτω στο πολιτικό τοπίο της πρώτης παγκόσμιας υπερδύναμης, τις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής. Κατά συνέπεια, το πρωταρχικό καθήκον τους είναι προφανές: να εκμεταλλευτούν αυτή τη σπάνια ιστορική στιγμή που συνιστά ο συγχρονισμός όλων αυτών των κινημάτων, για να βγουν από την απομόνωση και να δημιουργήσουν ένα νέο έμπρακτο διεθνισμό, συντονιζόμενα μεταξύ τους για να αγωνιστούν, να ενισχυθούν αμοιβαία και να νικήσουν μαζί έναν ταξικό εχθρό που είναι ήδη παραπάνω από συντονισμένος, πριν να είναι πολύ αργά για την ανθρωπότητα και τον πλανήτη Γη…
Ας δούμε όμως πώς παρουσιάζεται πιο συγκεκριμένα αυτή η «σπάνια ιστορική στιγμή», ξεκινώντας από τις Ηνωμένες Πολιτείες, όπου το αποτέλεσμα των ενδιάμεσων εκλογών της 3ης Νοεμβρίου θα μπορούσε να καταφέρει ένα τρομερό ή ακόμη και μοιραίο πλήγμα στον Τραμπ, στον τραμπισμό και ίσως και στη διεθνή ακροδεξιά. Ποιος, λοιπόν, θα μπορούσε να ισχυριστεί ότι ο Τραμπ θα είναι διατεθειμένος να δεχτεί χωρίς να αντιδράσει την ενδεχόμενη ήττα του στις ενδιάμεσες εκλογές της 3ης Νοεμβρίου; Η απάντηση είναι ξεκάθαρη: δεν υπάρχει κανείς διατεθειμένος να πει μια τέτοια κουταμάρα! Και αυτό επειδή τόσο οι προηγούμενες όσο και οι τρέχουσες ενέργειες του Τραμπ μαρτυρούν την αποφασιστικότητά του να χρησιμοποιήσει όλα τα μέσα, χωρίς καμιά εξαίρεση, για να παραμείνει γατζωμένος στην εξουσία. Όμως, προσοχή: αν και αυτή τη διαπίστωση συμμερίζονται οι πάντες, δεν υπάρχει ωστόσο σχεδόν κανείς που να αντλεί τα απαραίτητα διδάγματα. Και το πρώτο από αυτά είναι ότι η επομένη των ενδιάμεσων εκλογών προμηνύεται ήδη πολύ πιο σημαντική και κρίσιμη από την ίδια την ημέρα των εκλογών!
Λοιπόν, ας μιλήσουμε για αυτήν. Με δεδομένο ότι όλες οι δημοσκοπήσεις προμηνύουν μια συντριπτική ήττα των Ρεπουμπλικάνων, η οποία θα οδηγήσει στην απώλεια του Κογκρέσου και – κυρίως – της Γερουσίας, μπορούμε ήδη να υποθέσουμε ότι η (βίαιη;) αντίδραση του Τραμπ θα διαλύσει ό,τι έχει απομείνει από το αμερικανικό πολιτικό σύστημα και τις παραδοσιακές ισορροπίες του. Ωστόσο, μια τέτοια δραματική εξέλιξη της –ήδη πολυδιάστατης και πολύ βαθιάς– αμερικανικής κρίσης δεν μπορεί παρά να επηρεάσει σε μεγάλο βαθμό όλα όσα συμβαίνουν σε ολάκερο τον κόσμο, συμπεριλαμβανομένης της Ευρώπης. Και αυτό ακόμη περισσότερο καθώς στις Ηνωμένες Πολιτείες υπάρχει πια μια ριζοσπαστική αριστερά η οποία, παρόλες τις αδυναμίες και την έλλειψη προετοιμασίας της, αποτελεί ήδη μια πραγματικά μεγάλη κοινωνική και πολιτική δύναμη, ικανή να διαδραματίσει πρωταγωνιστικό ρόλο στα ιστορικά γεγονότα που ήδη διαγράφονται στον ορίζοντα αυτής της μεγάλης χώρας. Έτσι, το δίδαγμα που πρέπει να αντλήσουμε είναι προφανές: η αριστερά και τα ευρωπαϊκά κοινωνικά κινήματα όχι μόνο θα πρέπει να σταματήσουν να αγνοούν τις Ηνωμένες Πολιτείες και την πολύ πραγματική και ριζοσπαστική αριστερά τους, αλλά θα πρέπει να ενδιαφερθούν σοβαρά τόσο για τις πολυάριθμες πτυχές της παρούσας ιστορικής κρίσης του βορειοαμερικανικού καπιταλισμού όσο και για τις πολύτιμες εμπειρίες των Αμερικανών συντρόφων τους. Και αυτό προκειμένου να τις λάβουν υπόψη, ενσωματώνοντας τα επόμενα μεγάλα ραντεβού και τα επιτεύγματα της ταξικής πάλης στη Βόρεια Αμερική στις τακτικές τους επιλογές, καθώς και στις προοπτικές και τους στρατηγικούς τους προσανατολισμούς!
Πέρα όμως από όλα αυτά, αξιοποιώντας τη δυναμική και το κύρος που έχουν αποκτήσει, είναι πια καιρός η ριζοσπαστική αριστερά της Γαλλίας, καθώς και τα κοινωνικά κινήματα και τα γαλλικά εργατικά συνδικάτα, να πάρουν την πρωτοβουλία να προτείνουν κοινές δράσεις και να χτίσουν γέφυρες με τους Ευρωπαίους και Βορειοαμερικανούς ομολόγους τους. Για παράδειγμα, όταν γνωρίζουμε ότι τα γαλλικά εργατικά συνδικάτα προετοιμάζουν μια (σχεδόν;) γενική απεργία για τις 5 Νοεμβρίου, και τα ισπανικά συνδικάτα κινητοποιούνται για γενική απεργία στις 11 Νοεμβρίου, δηλαδή μόλις έξι ημέρες αργότερα, μπορούμε εύλογα να αναρωτηθούμε: γιατί να μην γίνει μια κοινή γαλλο-ισπανικη γενική απεργία, που θα έδινε φτερά στους εργαζόμενους και τις εργαζόμενες αυτών των δύο χωρών, αλλά και πολύ τολμηρές ιδέες στους εργαζόμενους και εργαζόμενες των άλλων ευρωπαϊκών χωρών;
Εξάλλου, ο συντονισμός των κοινωνικών κινημάτων που απασχολούν σήμερα τόσο πολύ τα ΜΜΕ, διευκολύνεται σε μεγάλο βαθμό από το γεγονός ότι όλα τους συσπειρώνουν νέους και νέες που υφίστανται τους ίδιους καταναγκασμούς, αντιμετωπίζουν πρακτικά τα ίδια προβλήματα και, πάνω απ’ όλα, έχουν το ίδιο κοινό όραμα: να αλλάξουν ριζικά αυτόν τον κόσμο που τους φαίνεται, δικαίως, εφιαλτικός και όλο και πιο αβίωτος. Επειδή, πέρα από τα αιτήματα που προβάλλουν, είναι ακριβώς αυτή η ριζοσπαστικότητα της κριτικής τους στον σημερινό κόσμο – η οποία δεν είναι κατανοητή από τα μέσα ενημέρωσης, τους «αναλυτές» και τους κάθε λογής κυβερνώντες – που τους σπρώχνει να αμφισβητούν τα ίδια τα θεμέλια των κοινωνιών μας και το ίδιο το καπιταλιστικό σύστημα.
Κατά συνέπεια, δεν πρέπει να μας εκπλήσσει το γεγονός ότι αυτά τα ριζοσπαστικά κινήματα φοβίζουν και ενώνουν εναντίον τους όλα τoν φασιστικό και ακροδεξιό συρφετό σε όλο τον κόσμο. Και φυσικά, δεν είναι τυχαίο ότι στην κορυφή αυτού του πανικόβλητου συρφετού που ζητάει εκδίκηση βρίσκονται οι δύο μεγαλύτεροι εγκληματίες πολέμου της εποχής μας, ο Αμερικανός Τραμπ και ο Ρώσος Πούτιν. Οι οποίοι, παρασυρμένοι από το ρατσιστικό τους παραλήρημα, δεν διστάζουν να μιλήσουν με μία φωνή για να πουν ακριβώς το ίδιο πράγμα: ότι οι υπεύθυνοι για αυτό που το alter ego του κ. Πούτιν, ο κ. Κίριλ Ντμίτριεφ, αποκαλεί «αυτοκτονία του δυτικού πολιτισμού» είναι οι… μετανάστες!
Το μεγάλο γεγονός είναι πάντως πως, βρισκόμαστε μπροστά στο τέλος μιας εποχής και στην απίστευτα επώδυνη γέννηση μιας άλλης, που σημαδεύεται από τις εξεγέρσεις μιας ανθρωπότητας που δεν αντέχει πια να υπομένει παθητικά την αγωνία ενός κόσμου που γίνεται όλο και πιο άδικος, κυνικός, βάρβαρος και άρα αβίωτος. Όπως το είπε τόσο καλά ο Τσε πριν από 62 χρόνια, « αυτή η μεγάλη ανθρωπότητα είπε “Φτάνει!” και άρχισε να προχωρά. Και η πορεία της, μια πορεία γιγάντων, δεν θα σταματήσει πια μέχρι να κατακτήσει την αληθινή ανεξαρτησία », Παρά λοιπόν τους περισσότερο κι από δυσμενείς συσχετισμούς δυνάμεων, παρά τις αδυναμίες και την έλλειψη προετοιμασίας των οργανώσεων και των κινημάτων των από κάτω, ένα πράγμα είναι πια βέβαιο: ότι δεν υπάρχει σωτηρία έξω από αυτές τις εξεγέρσεις. Υπό τον όρο ότι θα εξαπλωθούν και θα ενωθούν πέρα από τα εθνικά σύνορα, για να γεννήσουν αυθεντικά δημοκρατικές και οικοσοσιαλιστικές επαναστάσεις. Επειδή από εδώ και πέρα, από αυτό εξαρτάται η ίδια η επιβίωση της ανθρωπότητας…
Σημείωση
1. Βλέπε το άρθρο μας Από τις ΗΠΑ μέχρι την Ισπανία και από τη Γερμανία μέχρι τη Γαλλία, η νεολαία επιλέγει τη ριζοσπαστική αριστερά!: https://www.contra-