Το σκίτσο είναι της Σόνιας Μητραλιά
Όταν το Ιράν επικρατεί εκμεταλλευόμενο στην εντέλεια
τα χαώδη κενά των σχεδίων του Τραμπ!
του Γιώργου Μητραλιά
Ποιον πρώτο απολογισμό του πολέμου στον Περσικό Κόλπο θα μπορούσαμε να κάνουμε, δύο μήνες αφότου οι Ηνωμένες Πολιτείες και το Ισραήλ επιτέθηκαν αιφνιδιαστικά στο Ιράν, παρότι βρίσκονταν σε πλήρη διαπραγματεύση με αυτό; Με δεδομένο ότι ο πόλεμος συνεχίζεται και η έκβασή του δεν έχει ακόμη κριθεί, ο απολογισμός – έστω και προσωρινός – πρέπει να λάβει υπόψη, πρώτα απ’ όλα, τον αντίκτυπο αυτού του πολέμου στο εσωτερικό των εμπόλεμων χωρών. Και αυτός ο αντίκτυπος βγάζει μάτια: ενώ το εξαιρετικά κατασταλτικό και θεοκρατικό ιρανικό καθεστώς εκμεταλλεύεται την αμερικανική και ισραηλινή επιθετικότητα για να κερδίσει σε δημοτικότητα και να κινητοποιήσει τον πληθυσμό γύρω από την υπεράσπιση της πατρίδας σε κίνδυνο, η κατάσταση είναι εντελώς διαφορετική στις Ηνωμένες Πολιτείες. Η δημοτικότητα του Τραμπ βρίσκεται σε ελεύθερη πτώση, ενώ το κίνημα Maga βλέπει τη συνοχή του να κλονίζεται και ένα μέρος των τενόρων και των στελεχών του να στρέφεται πλέον εναντίον του ίδιου του Τραμπ! Αρκεί λοιπόν να θυμηθούμε ότι οι αμερικανικοί πόλεμοι των τελευταίων 6-7 δεκαετιών χάθηκαν όλοι από τις Ηνωμένες Πολιτείες, συμπεριλαμβανομένου φυσικά και του πολέμου στο Βιετνάμ, όχι στο πεδίο της μάχης αλλά στο εσωτερικό της χώρας, μέσα στην αμερικανική κοινωνία που αντιτάχθηκε ενεργά σε αυτούς, για να συνειδητοποιήσουμε πόσο σημαντική και μάλιστα αποφασιστική για την τελική έκβαση του πολέμου μπορεί να αποβεί η παρούσα κατάρρευση της δημοτικότητας του Τραμπ, του τραμπισμού και του πολέμου τους κατά του Ιράν…
Είναι προφανές ότι η κατάσταση θα ήταν εντελώς διαφορετική αν το ιρανικό καθεστώς δεν είχε αντισταθεί με επιτυχία, εκμεταλλευόμενο στην εντέλεια όλες τις τεράστιες στρατιωτικές, διπλωματικές, επικοινωνιακές και άλλες αδυναμίες των τακτικών επιλογών του «μεγαλοφυούς πολέμαρχου» που θέλει να είναι ο Τραμπ. Με άλλα λόγια, το ιρανικό καθεστώς κερδίζει αυτόν τον πόλεμο επειδή καταφέρνει να εκμεταλλευτεί τις αδυναμίες και τις αντιφάσεις του αντιπάλου, δηλαδή του ίδιου του Τραμπ. Αυτό ακριβώς είχαμε στο μυαλό μας στις 10 Μαρτίου, όταν γράφαμε τις ακόλουθες φράσεις: « μπορούμε να είμαστε βέβαιοι ότι θα κάνει ό,τι μπορεί για να βυθιστεί ακόμα πιο βαθιά στην ιρανική παγίδα. Άξεστος και εντελώς ανεπαρκής μεγαλομανής, χωρίς συμβούλους με στοιχειώδεις ικανότητες και περιτριγυρισμένος από ασήμαντους τυχάρπαστους, το μόνο προσόν των οποίων είναι η υπέρμετρη δουλοπρέπεια, ο Τραμπ αρέσκεται να επαναλαμβάνει ότι ο Θεός αυτοπροσώπως τον προστατεύει και του έχει αναθέσει τη θεόσταλτη αποστολή να σώσει την Αμερική. Ακριβώς όπως στον Χίτλερ άρεσε να επαναλαμβάνει ότι η «Πρόνοια» τον προστάτευε και του είχε αναθέσει την αποστολή να σώσει τη Γερμανία. Αν και σε σύγκριση με τον μεσσιανισμό του Χίτλερ, ο μεσσιανισμός του Τραμπ δεν είναι παρά ένας φτηνιάρικος μεσσιανισμός...
Η αξία των ιρανών ηγετών συνίσταται λοιπόν στο γεγονός ότι έχουν κατανοήσει πλήρως αυτό που τα περισσότερα διεθνή μέσα ενημέρωσης και το πλήθος των «ειδικών» και των λοιπών «αναλυτών» και "think τανκιστών» τους αγνοούν ή μάλλον προσποιούνται ότι αγνοούν: ότι, όπως ο αυτοκράτορας στο παραμύθι του Χανς Κρίστιαν Άντερσεν, ο βασιλιάς Τραμπ είναι γυμνός! Και ότι, κατά συνέπεια, είναι άσκοπο να ψάχνουμε να βρούμε τι εννοεί κατά βάθος, καθώς στα λεγόμενα του δεν υπάρχουν παρά μόνο οι παραληρητικές ιδέες ενός ψυχοπαθούς μεγαλομανή και παθολογικού ψεύτη! Αυτό κάνει την κατάσταση ακόμη πιο περίπλοκη, επειδή αυτός ο «τρελός» βορειοαμερικανός τύραννος δεν είναι μόνο ακόμα πιο απρόβλεπτος και επικίνδυνος, αλλά και επειδή η εποχή μας, που χαρακτηρίζεται από τα αδιέξοδα του καπιταλιστικού συστήματος, βλέπει να πληθαίνουν αυτοί οι ¨τρελοί" τύραννοι όχι πια στον Τρίτο Κόσμο, αλλά στην ηγεσία των υπερδυνάμεων! Και αυτό αποτελεί, αναμφίβολα, ένα σημείο των καιρών που λέει πολλά για την παρούσα κατάσταση του παρακμιακού, διεστραμμένου, αμοραλιστικού και άκρως καπιταλιστικού κόσμου μας…
Και σαν να μην έφταναν όλα αυτά, δεν υπάρχει αμφιβολία ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες του Τραμπ βρίσκονται σήμερα πιο απομονωμένες από ποτέ, γεγονός που αυξάνει το περιθώριο ελιγμών της Τεχεράνης στις διαπραγματεύσεις με τις Ηνωμένες Πολιτείες. Ταυτόχρονα, το Ιράν των Αγιατολάχ και των Φρουρών της Επανάστασης παίρνει ακόμη και στρατιωτική βοήθεια από την Κίνα και τη Ρωσία, οι οποίες επωφελούνται αναμφισβήτητα από τις αμερικανικές αποτυχίες, για να ενισχύσουν τις οικονομικές και διπλωματικές τους θέσεις στην περιοχή του Περσικού Κόλπου και πολύ πέρα από αυτήν. Όσο για τη διεθνή αριστερά, αυτή τη φορά εκπληρώνει το διεθνιστικό της καθήκον υποστηρίζοντας στο σύνολο της, και δίκαια, το Ιράν που δέχεται επίθεση από τον αμερικανικό ιμπεριαλισμό και τον ισραηλινό του συνεργό, γεγονός που αναδεικνύει ακόμη καλύτερα την επίμονη άρνηση του μεγαλύτερου μέρους αυτής της αριστεράς να υποστηρίξει μια άλλη χώρα, την Ουκρανία, που δέχεται επίθεση από έναν άλλο ιμπεριαλιμό τον ρωσικό. Μήπως επειδή το ουκρανικό καθεστώς δεν πυροβολ
Ωστόσο, είναι γεγονός ότι η παρούσα απομόνωση του Ισραήλ στη διεθνή σκηνή είναι πολύ πιο σοβαρή και κρίσιμη από εκείνη των ΗΠΑ του Τραμπ, καθώς είναι φορτισμένη από απειλές για το μέλλον του σιωνιστικού κράτους, και αυτό επειδή είναι διπλή: από τη μια, αφορά συμμάχους που μέχρι χθες υποστήριζαν το Ισραήλ άνευ όρων, και οι οποίοι αρχίζουν τώρα να επανεξετάζουν – έστω και δειλά – την απόλυτη υποστήριξή τους πρώτα στον Νετανιάχου και στη συνέχεια στο Ισραήλ, υπό την αυξανόμενη πίεση της κοινής γνώμης των χωρών τους, που είναι σοκαρισμένη, αν όχι αγανακτισμένη, για τα εγκλήματά του στην Παλαιστίνη, στο Ιράν και στο Λίβανο. Μια πίεση που είναι ακόμη ισχυρότερη στις Ηνωμένες Πολιτείες, όπου υπάρχει πλέον μια όλο και μεγαλύτερη πλειοψηφία πολιτών που δηλώνουν όχι μόνο αντίθετοι στις πολιτικές του Ισραήλ, αλλά και υπέρ των Παλαιστινίων και του δικαιώματός τους στην αυτοδιάθεση! Χωρίς να ξεχνάμε την αμερικανική ακροδεξιά, που διχάζει σήμερα τη βάση MAGA του Τραμπισμού, κατηγορώντας το Ισραήλ ότι χειραγωγεί τον Τραμπ, με επιχειρήματα που αποπνέουν τον απροκάλυπτο και παραδοσιακό αντισημιτισμό της νεοναζιστικής της συνιστώσας. Σημείο των καιρών: όλο και περισσότεροι υποψήφιοι για εκλεγμένα αξιώματα (γερουσιαστές, βουλευτές, δήμαρχοι κ.λπ.), οι οποίοι μέχρι χθες επιζητούσαν μανιωδώς την υποστήριξη και τη χρηματοδότηση του εβραϊκού λόμπι (AIPAC), προτιμούν πλέον να μην την έχουν, καθώς την θεωρούν κακόφημη και, άρα αντιπαραγωγική.
Και από την άλλη πλευρά, αφορά την ίδια την εβραϊκή Διασπορά, που βλέπει το στρατηγικό της προπύργιο, τους Αμερικανούς Εβραίους, να απομακρύνονται όλο και περισσότερο από το Ισραήλ, υπό την πίεση μιας ολοένα και πιο μαζικής πρωτοπορίας νεαρών Εβραίων που αγωνίζονται στο πλευρό των Παλαιστινίων, οργανώνουν και ηγούνται των κινητοποιήσεων ενάντια στη μηχανή θανάτου και καταστροφής που είναι το εβραϊκό κράτος, και δηλώνουν ανοιχτά αντισιωνιστές! Και δεν είναι καθόλου τυχαίο ότι αυτή η πρωτοπορία των νεαρών αντισιωνιστών Εβραίων της Αμερικής, η οποία στις αρχές της το 2017 αριθμούσε μερικές εκατοντάδες ακτιβιστές (2), έναντι αρκετών δεκάδων χιλιάδων σήμερα, μπόρεσε να επηρεάσει όχι μόνο την κοινότητά της αλλά και όλο και πιο μεγάλα τμήματα ολάκερης της αμερικανικής κοινωνίας, ενώ παράλληλα δημιουργεί σχολή εκτός των Ηνωμένων Πολιτειών. Και είναι έτσι που γεννήθηκε το κίνημα των ριζοσπαστικοποιημένων νέων που έφερε στο δημαρχείο της Νέας Υόρκης τον μουσουλμάνο Ζοχράν Μαμντάνι, πολιτικός κλώνος του οποίου είναι ο βρετανός Ζακ Πολάνσκι που μεταμορφώνει τους Πράσινους του Ηνωμένου Βασιλείου όχι μόνο στην κύρια αριστερή δύναμη της χώρας, αλλά και σε ένα μαζικό κόμμα με πραγματικά αριστερό πρόγραμμα, το μόνο ικανό να φράξει το δρόμο στους φασίστες του Νάιτζελ Φάρατζ! Με άλλα λόγια, υπάρχουν πια χειροπιαστοί λόγοι για να μην απελπίιζόμαστε…
Σημειώσεις
2. Η νέα γενιά Αμερικανοεβραίων σε δράση ενάντια σε Τραμπ και Νετανιάχου : https://www.contra-xreos.gr/