Όρμπαν τέλος, η Φαιά Διεθνής θρηνεί,

Πούτιν και Τραμπ πενθούν!

του Γιώργου Μητραλιά

Είναι γεγονός ότι ο νικητής του Όρμπαν, Πέτερ Μαγιάρ, είναι ένας ακραιφνής συντηρητικός, που πριν ακόμα από δύο χρόνια ήταν στέλεχος στο κόμμα του Όρμπαν. Και είναι επίσης γεγονός ότι το κόμμα του, το Tisza, είναι ένα συνονθύλευμα στο οποίο κυριαρχούν οι συντηρητικοί. Ωστόσο, όλα αυτά δεν ακυρώνουν το γεγονός ότι οι εταίροι του Όρμπαν δείχνουν απαρηγόρητοι επειδή το ουγγρικό προπύργιο της ευρωπαϊκής ακροδεξιάς ανήκει πια στο παρελθόν. Η Ιταλίδα Μελόνι, η Γαλλίδα Λεπέν, ο Ισπανός Αμπασκάλ, ο Πορτογάλος Βεντούρα, ο Ολλανδός Βίλντερς, ο Βέλγος Φαν Χρίκεν, ο Βρετανός Φάρατζ, καθώς και ο μεγάλος φίλος του, ο Ισραηλινός γενοκτόνος Νετανιάχου και οι ηγέτες νεοναζιστικών κομμάτων όπως το γερμανικό AfD, δεν κρύβουν την απογοήτευσή τους. Όμως, είναι βέβαια οι μέντορες του Όρμπαν και αφεντικά της Φαιάς Διεθνούς Βλαντίμιρ Πούτιν και Ντόναλντ Τραμπ, που δείχνουν, και όχι άδικα, σοκαρισμένοι και συντετριμμένοι. Κι αυτό επειδή τόσο για τον έναν όσο και για τον άλλον, ο Όρμπαν και το καθεστώς του αποτελούσαν το θεμέλιο του -υπό εξέλιξη- σχεδίου τους που φιλοδοξεί να υπονομεύσει την Ευρώπη φέρνοντας στην εξουσία των χωρών της ρατσιστικά, νεοφασιστικά και ακροδεξιά κόμματα, που θα τους είναι εντελώς υπάκουα!

Δεν είναι λοιπόν τυχαίο που όλοι αυτοί έσπευσαν να υποστηρίξουν τον Όρμπαν με τον πιο ενεργό τρόπο, συμμετέχοντας αυτοπροσώπως στην προεκλογική του εκστρατεία. Και κυρίως, ότι ο Αμερικανός αντιπρόεδρος J.D. Vance έκανε το ίδιο εν μέσω του πολέμου με το Ιράν, μεταβαίνοντας στη Βουδαπέστη μόλις τρεις ημέρες πριν πάει στο Ισλαμαμπάντ για να διαπραγματευτεί με τους Ιρανούς! Ένας J.D. Vance που δεν δίστασε μάλιστα να καλέσει τηλεφωνικά τον Τραμπ για να παρέμβει ζωντανά στη συγκέντρωση του Όρμπαν στο κλειστό γήπεδο της Βουδαπέστης, με τα εξής λόγια: «Είμαι μεγάλος θαυμαστής του Βίκτορ – τον υποστηρίζω 100%, οι Ηνωμένες Πολιτείες τον υποστηρίζουν 100%»! Μάταια προσπάθεια, η απώλεια του ουγγρικού προπυργίου τους τους αφήνει ιδιαίτερα σαστισμένους και αμήχανους, καθώς έρχεται να διακόψει – για πρώτη φορά! – τη μακρά σειρά εκλογικών νικών που έκαναν την ευρωπαϊκή ακροδεξιά να εκτοξεύεται στα ύψη εδώ και πάνω από δέκα χρόνια σε σχεδόν όλες τις χώρες της γηραιάς ηπείρου μας.

Βέβαια, μένει να δούμε τον αντίκτυπο που θα έχει η εξαφάνιση αυτού που στον Τραμπ άρεσε να αποκαλεί «πολιτισμικό προπύργιο για την Ευρώπη», τόσο στις επόμενες εκλογικές επιδόσεις αυτής της ευρωπαϊκής ακροδεξιάς, όσο και στον πόλεμο που διεξάγει ο Πούτιν εναντίον της Ουκρανίας. Ωστόσο, δεν αποκλείεται διόλου αυτή η συντριπτική ήττα του Όρμπαν, σε συνδυασμό με τις αυξανόμενες δυσκολίες που αντιμετωπίζουν ο Τραμπ στο Ιράν και ο Πούτιν στην Ουκρανία, να βάλει φρένο και να διακόψει την ασταμάτητη άνοδο αυτής της ευρωπαϊκής ακροδεξιάς. Και αυτό καθώς μάλιστα εμφανίζονται σημαντικές διαφωνίες μεταξύ των ηγετών της «Φαιάς Διεθνούς» εξαιτίας των αποικιακών πολέμων του Νετανιάχου και κυρίως, εξαιτίας των πολιτικών και των "τρόπων" του Αμερικανού προέδρου, που κάθε άλλο παρά υποστηρίζονται πια ομόφωνα, σε βαθμό που αρκετοί από αυτούς (η Μελόνι, η Λεπέν ή ακόμη και... το γερμανικό AFD) θεωρούν πλέον τη δημόσια υποστήριξή του μάλλον επιζήμια παρά χρήσιμη, λόγω της κατάρρευσης της δημοτικότητας του Ντόναλντ Τραμπ σε όλη την Ευρώπη.

Κατά συνέπεια, πολλά θα εξαρτηθούν από την εξέλιξη των σχέσεων των μεγάλων αφεντικών αυτής της διεθνούς «αδελφότητας» της πιο επιθετικής παγκόσμιας αντίδρασης, του Τραμπ και του Πούτιν. Προς το παρόν, όλα δείχνουν ότι οι σχέσεις τους παραμένουν καλές, επωφελούμενες μάλιστα από την εξισορρόπηση του συσχετισμού τους δύναμης που προκαλεί, από τη μια, η απώλεια επιρροής του Τραμπ λόγω των αδιεξόδων του πολέμου του εναντίον του Ιράν και από την άλλη, τα κέρδη του Πούτιν, που είδε τα έσοδά του από το πετρέλαιο και το φυσικό αέριο να διπλασιάζονται τον περασμένο Μάρτιο λόγω των συνεπειών αυτού του ίδιου πολέμου! Η καλύτερη απόδειξη είναι ο τρόπος με τον οποίο ο Τραμπ σχολίασε τις πληροφορίες των μέσων ενημέρωσης – που βασίζονται, παρεμπιπτόντως, σε εκθέσεις των αμερικανικών υπηρεσιών – σχετικά με τη βοήθεια που προσφέρει η Ρωσία του Πούτιν στους Ιρανούς, ώστε αυτοί να στοχεύουν με επιτυχία Αμερικανούς στρατιωτικούς με ντρον και πυραύλους. Παρόλο που τα θύματα είναι συμπατριώτες του Τραμπ, ο ίδιος, που συνήθως ορκίζεται να εκδικηθεί και υπόσχεται "κόλαση" σε όποιον αγγίξει έστω και μια τρίχα ενός Αμερικανού, περιορίστηκε αυτή τη φορά να υποβαθμίσει τη σημασία του γεγονότος ότι η Ρωσία μοιράζεται με το Ιράν τέτοιες πληροφορίες, λέγοντας ότι όλα αυτά… «δεν βοηθούν και πολύ τους Ιρανούς»! Μια αντίδραση ή μάλλον μια απουσία αντίδρασης που μιλάει από μόνη της…

'Αμεση συνέπεια όλων αυτών είναι ότι η κρίση του τραμπισμού και τα προβλήματα που προκαλούν στις τάξεις της ευρωπαϊκής και διεθνούς ακροδεξιάς οι πολεμικές και άλλες επιδόσεις του Νετανιάχου, του Πούτιν και του Τραμπ, συμβάλλουν ώστε η εξαφάνιση του ουγγρικού προπυργίου να αφήνει την ευρωπαϊκή ακροδεξιά χωρίς ενοποιητικό σημείο αναφοράς. Και αυτό επειδή ο Όρμπαν είχε πετύχει αυτό που όλοι οι άλλοι αποτυγχάνουν να πετύχουν: να κερδίσει την ομόφωνη υποστήριξη όλων των ρατσιστικών, μισογυνικών, ομοφοβικών, αντιευρωπαϊκών, αντιμεταναστευτικών, αντεργατικών, αντι-σοσιαλιστικών, φασιστικών και νεοναζιστικών τάσεων και «ευαισθησιών» της ευρωπαϊκής ή ακόμα και της παγκόσμιας ακροδεξιάς. Αν σε όλα αυτά προσθέσουμε ότι ο Όρμπαν υπηρέτησε για τουλάχιστον 12 χρόνια ως στρατηγικός σύμμαχος – και επίσης ως Δούρειος Ίππος στα κέντρα λήψης αποφάσεων και στα ευρωπαϊκά θεσμικά όργανα – του Πούτιν και του καθεστώτος του, κατανοούμε καλύτερα το γεγονός ότι η εξαφάνισή του συνιστά ένα γεγονός διαστάσεων που θα μπορούσε να έχει σημαντικές επιπτώσεις τόσο στην έκβαση του πολέμου του Πούτιν εναντίον του ουκρανικού λαού, όσο και στην εξέλιξη των πολιτικών συσχετισμών δυνάμεων στην Ευρώπη και πέρα από αυτήν.

Και η ευρωπαϊκή αριστερά σε όλα αυτά; Δυστυχώς, πρέπει να παραδεχτούμε ότι λάμπει δια της απουσίας της, αφήνοντας τη λεγόμενη «φιλελεύθερη» δεξιά να μονοπωλεί την ήττα του Όρμπαν και την υπεράσπιση της δημοκρατίας στην Ευρώπη. Γιατί; Μα, επειδή η σύμπραξη του Τραμπ με τον Πούτιν ανατρέπει τις βεβαιότητές της, σύμφωνα με τις οποίες οι αμερικανοί ιμπεριαλιστές βρίσκουν μόνιμα στο δρόμο τους τους ρώσους "αντιιμπεριαλιστές", ότι ο «καλός » Πούτιν είναι εχθρός του «κακού» Τραμπ. Έτσι, η πιθανώς πλειοψηφική συνιστώσα της είτε απέχει από το να σχολιάσει τη συντριπτική ήττα του Όρμπαν, καθώς κάθε σχόλιο θα την υποχρέωνε να μιλήσει για τον Πούτιν και τον πόλεμο του στην Ουκρανία, κάτι που αποφεύγει επιμελώς να κάνει εδώ και τέσσερα χρόνια. Ή θυμάται και κατακρίνει την υποστήριξη του Όρμπαν μόνο από τον φασίστα Τραμπ και την ευρωπαϊκή ακροδεξιά, αλλά «ξεχνά» να αναφερθεί σε εκείνη που – ο επίσης φασίστας και νονός των φασιστών – Πούτιν του έχει προσφέρει αφειδώς εδώ και πολύ καιρό. Δύο μέτρα και δύο σταθμά...και μετά αναρωτιέται γιατί οι πολίτες επιμένουν να της γυρίζουν την πλάτη…

Έτσι, δεδομένης της μάλλον θλιβερής κατάστασης της σημερινής αριστεράς, βρίσκουμε παρηγοριά πρώτα απ' όλα στις σπάνιες, αυθεντικά διεθνιστικές οάσεις της που δεν εγκαταλείπουν τον αγώνα και σώζουν την τιμή της παγκόσμιας αριστεράς. Και κατόπιν, στην εξαφάνιση του Όρμπαν, καθώς στις αποτυχίες του Τραμπ στο Ιράν και στα αδιέξοδα του Πούτιν στην Ουκρανία. Παρηγοριόμαστε λοιπόν όπως μπορούμε, παραμένοντας όμως σε εγρήγορση και ψάχνοντας αγωνιωδώς να εντοπίσουμε τη μικρή σπίθα που θα μπορούσε να βάλει φωτιά στις πιο εύφλεκτες από ποτέ κοινωνίες μας...