Από την Ουκρανία έως τον Περσικό Κόλπο,
οι υπερδυνάμεις τα βρίσκουν πια μπαστούνια!
του Γιώργου Μητραλιά
Το πρώτο μεγάλο δίδαγμα από τους πολέμους στην Ουκρανία και στον Περσικό βγάζει ήδη μάτια: οι υπερδυνάμεις δεν κάνουν πια ό,τι θέλουν! Παρά τη συντριπτική στρατιωτική τους υπεροχή, τόσο η Ρωσία του Πούτιν όσο και οι ΗΠΑ του Τραμπ αντιμετωπίζουν αμέτρητες «απρόβλεπτες» δυσκολίες, δεν καταφέρνουν να κάμψουν την αντίσταση πολύ πιο αδύναμων χωρών και κινδυνεύουν σοβαρά να ταπεινωθούν, γεγονός που θα μπορούσε κάλλιστα να τις βυθίσει σε μια τρομερά επικίνδυνη κρίση.
Τα απλά γεγονότα είναι εύγλωττα: ο πόλεμος κατά του Ιράν, που ο Τραμπ αποκάλεσε συχνά απλή… «σύντομη εκδρομή», και ο οποίος έπρεπε να τελειώσει μετά από «δύο-τρεις μέρες», διαρκεί ήδη τρεις μήνες, χωρίς κανείς να μπορεί να προβλέψει πότε και πώς θα τελειώσει. Όσο για τον πόλεμο κατά της Ουκρανίας, που ο Πούτιν ονόμασε απλή… «ειδική στρατιωτική επιχείρηση» και ο οποίος έπρεπε να τελειώσει μετά από 4-5 ημέρες με την θριαμβευτική είσοδο του ρωσικού στρατού στο Κίεβο, διαρκεί ήδη πάνω από τέσσερα χρόνια και τα θύματά του (νεκροί και τραυματίες, στρατιωτικοί και άμαχοι) πλησιάζουν πλέον τα… δύο εκατομμύρια! Με λίγα λόγια, Τραμπ και Πούτιν, βίοι παράλληλοι και παράλληλες ιδεολογίες, αλλά και παράλληλα λουτρά αίματος και παράλληλες καταστροφές!...
Πράγματι, ο μεγιστάνας των ακινήτων Τραμπ, και ο πράκτορας της KGB Πούτιν, μοιράζονται όχι μόνο την ίδια μεγαλομανία, αλλά και την ίδια ιδεολογία και τις ίδιες αντιδημοκρατικές, ρατσιστικές, κατασταλτικές, ανδροκρατικές και υπερ εθνικιστικές πρακτικές, που τους καθιστούν σκληροπυρηνικούς φασίστες. Και δεν είναι λοιπόν τυχαίο ότι και οι δύο αποτελούν τους πυλώνες αυτής της «Φαιάς Διεθνούς» των εφιαλτών μας, η οποία συσπειρώνει σχεδόν όλους τους ακροδεξιούς, τους νεοναζί και τους νεοφασίστες σε όλο τον κόσμο!
Έτσι, με δεδομένα τα προαναφερθέντα χαρακτηριστικά τους, οι επώδυνες περιπέτειες τους στην Ουκρανία και στο Ιράν αποκτούν μια πολύ πιο σημαντική διάσταση και νόημα. Δεν είναι πια μόνο οι παραδοσιακές υπερδυνάμεις της Βόρειας Αμερικής και της Ρωσίας που μπαίνουν σε κρίση, επειδή είναι ανίκανες να συντρίψουν μια για πάντα τους αντιπάλους τους. Στην πραγματικότητα, αυτό που, μέσω των δύο υπερδυνάμεων, της Ρωσίας και των ΗΠΑ, εισέρχεται σήμερα σε μια βαθιά και πολυδιάστατη κρίση είναι κάτι πολύ πιο σημαντικό, το ίδιο το καπιταλιστικό σύστημα. Ένα καπιταλιστικό σύστημα που, για δεύτερη φορά σε 100 χρόνια, καταφεύγει στη παραδοσιακή του σανίδα σωτηρίας και στις «ακραίες λύσεις» του: τον πόλεμο και την μετωπική επίθεση στα ανθρώπινα δικαιώματα και τις δημοκρατικές ελευθερίες, καθώς και σε ό,τι έχει απομείνει από την αστική δημοκρατία του!
Εξ ου και αυτό το διάχυτο άγχος, αυτό το αίσθημα τέλους του κόσμου που γενικεύεται καθώς η κρίση των βάρβαρων και απάνθρωπων υπερδυνάμεων μας υπονομεύει, διαβρώνει και τελικά καταστρέφει την παλιά (νεοφιλελεύθερη) τάξη πραγμάτων, χωρίς να είναι όμως σε θέση να επιβάλει μια νέα. Ωστόσο, μια τέτοια κατάσταση είναι αρκούντως επικίνδυνη για τα συμφέροντα των «από πάνω», για να τους κάνει να αντιδράσουν. Και να όλοι εκείνοι που πριν από ένα χρόνο ή ακόμα και πριν από έξι μήνες, εκστασιάζονταν και επεδείκνυαν μια δουλοπρέπεια δίχως όρια απέναντι στον Τραμπ, να παίρνουν σήμερα τις αποστάσεις τους, φτάνοντας ακόμα και να εξετάζουν το ενδεχόμενο να πάρουν διαζύγιο από την αμερικανική υπερδύναμη. Και όλα αυτά ενώ ακόμη και οι «φίλοι» και οι άλλοι παραδοσιακοί «σύμμαχοι» και υποτακτικοί της Ρωσίας, γυρίζουν τώρα την πλάτη στον Πούτιν, φτάνοντας να αρνούνται να εμφανιστούν δίπλα του στην επίσημη εξέδρα της Κόκκινης Πλατείας τις ημέρες των μεγάλων παρελάσεων.
Όμως, όπως θα έπρεπε να αναμένεται, είναι μέσα στις ίδιες τις χώρες τους που αρχίζει πλέον να γίνεται αισθητή η αντίδραση των «από πάνω» ενάντια στον πολεμοχαρή «τυχοδιωκτισμό» του Τραμπ και του Πούτιν. Και ενώ στις Ηνωμένες Πολιτείες, ένας άνεμος εξέγερσης εναντίον του Τραμπ αρχίζει τώρα να φυσάει ακόμη και στις τάξεις του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος, η κατάσταση δεν διαφέρει και πολύ στη Ρωσία των κάθε λογής συνωμοσιών και των παλατιανών πραξικοπημάτων που κληροδότησε ο τσαρισμός και ο σταλινισμός, των οποίων ο Πούτιν διεκδικεί εξάλλου την κληρονομιά: η δημοτικότητα του Πούτιν βρίσκεται, για πρώτη φορά, σε σχεδόν ελεύθερη πτώση, οι διαρροές σχετικά με την κρίση εμπιστοσύνης που εγκαθίσταται στην κορυφή της εξουσίας πληθαίνουν, και αυτή η ατμόσφαιρα τέλους εποχής, που επιτείνεται από τις κακές επιδόσεις της ρωσικής οικονομίας (οι επίσημες προβλέψεις μειώνουν πλέον την ανάπτυξή της για φέτος από 1,3% σε 0,4%), και κυρίως από τις αποτυχίες και τα αδιέξοδα του πολέμου κατά της Ουκρανίας, κάνουν τον αυταρχικό Πούτιν να δείχνει μια καχυποψία που φτάνει τα όρια της παράνοιας.
Και αναμφίβολα, έχει απόλυτο δίκιο να είναι καχύποπτος. Επειδή, τον τελευταίο καιρό, δεν κάνει παρά να συσσωρεύει αποτυχίες και προβλήματα. Έχασε όχι μόνο τον αγαπημένο του Όρμπαν στην Ουγγαρία, αλλά και τις βάσεις και επιρροές του στην υποσαχάρια Αφρική, όπου οι μισθοφόροι της Wagner (που πρόσφατα μετονομάστηκε σε… Afrika Κorps) μόλις έκαναν τις βαλίτσες τους, ενώ η Μαύρη Αφρική, που του ήταν τόσο κοντά, ουρλιάζει τώρα εναντίον του μετά την αποκάλυψη της φρικτής και μακάβριας μοίρας που επιφύλαξε ο στρατός του σε εκατοντάδες Αφρικανούς – κυρίως Νοτιοαφρικανούς – που βρέθηκαν, παρά και ενάντια στη θέλησή τους, στην πρώτη γραμμή του μετώπου στην Ουκρανία, για να χρησιμεύσουν ως σάρκα για κανόνια.
Όμως, το χειρότερο για τον Πούτιν είναι ότι ο στρατός του όχι μόνο δεν προωθείται πια στην Ουκρανία αλλά και υποχωρεί κάτω από την πίεση των Ουκρανών, που ανακτούν μάλιστα τα εδάφη που είχαν χάσει από το 2024! Και σαν να μην έφτανε αυτό, ο ουκρανικός στρατός μεταφέρει πλέον τον πόλεμο μέσα στη Ρωσία, με τα ντρον και τους πυραύλους του που χτυπούν κατά προτίμηση ενεργειακές και πετρελαϊκές υποδομές μέχρι και πάνω από 2.000 χλμ. στο εσωτερικό της χώρας! Το αποτέλεσμα είναι καταστροφικό, όχι μόνο επειδή αυτές οι επιθέσεις σε αγωγούς, τερματικούς σταθμούς, διυλιστήρια ή λιμάνια έχουν κάνει τη ρωσική παραγωγή πετρελαίου να πέσει στο χαμηλότερο επίπεδό της εδώ και 17 χρόνια, ακυρώνοντας έτσι, τουλάχιστον εν μέρει, τα ευεργετικά αποτελέσματα των «δώρων» που έκανε ο Τραμπ στον Πούτιν, αίροντας τις κυρώσεις που βάρυναν τις ρωσικές εξαγωγές πετρελαίου. Αλλά και κυρίως, επειδή καθιστούν, για πρώτη φορά, χειροπιαστό για τους Ρώσους πολίτες αυτόν τον πόλεμο που μέχρι πρόσφατα ήταν για αυτούς πολύ μακρινός και συγκεχυμένος, γεγονός που επηρεάζει ήδη το ηθικό τους και αλλάζει ριζικά την αντίληψη που έχουν για αυτόν τον αποικιακό και βάρβαρο πόλεμο εναντίον του ουκρανικού λαού.
Είναι προφανές ότι οι πρώτοι και κύριοι υπεύθυνοι για αυτές τις ατυχίες του Πούτιν είναι οι Ουκρανοί και οι Ουκρανίδες που μάχονται ηρωικά εδώ και 51 μήνες, και με απρόβλεπτη επιτυχία, ενάντια σε μια (πυρηνική) δύναμη πολλαπλάσια σε μέγεθος, ισχύ και οπλισμό, διαψεύδοντας έτσι όλες τις αρχικές προβλέψεις τόσο των «φίλων» όσο και των εχθρών τους. Το γεγονός μάλιστα ότι αυτοί οι Ουκρανοί και οι Ουκρανίδες όχι μόνο αντιστέκονται αλλά και περνάνε τώρα στην αντεπίθεση, δεν μπορεί παρά να εμπνεύσει άλλους λαούς σε όλο τον κόσμο που είναι θύματα των ίδιων επιθέσεων και των ίδιων καταπιέσεων από τις ίδιες ή άλλες ιμπεριαλιστικές δυνάμεις…
Δυστυχώς, εντελώς διαφορετική είναι η κατάσταση του μαρτυρικού ιρανικού λαού, που βρίσκεται στριμωγμένος και παγιδευμένος μεταξύ της άγριας καταστολής που υφίσταται από ένα βάρβαρο και σκοταδιστικό καθεστώς, και των άγριων βομβαρδισμών του δίδυμου Τραμπ-Νετανιάχου, που δεν δίνει δεκάρα για τη μοίρα του. Εξάλλου, οφείλουμε να παραδεχτούμε τη θλιβερή πραγματικότητα: ο πόλεμος εναντίον του Ιράν από τον αμερικανικό ιμπεριαλισμό και τον ισραηλινό του συνεργό του δεν έχει αποδυναμώσει, αλλά αντίθετα έχει ενισχύσει το θεοκρατικό καθεστώς, τουλάχιστον για κάποιο χρονικό διάστημα.
Το συμπέρασμα, αν και προσωρινό, είναι ευνόητο: οι ιμπεριαλιστικοί πόλεμοι, τόσο στην Ουκρανία όσο και στον Περσικό Κόλπο, όχι μόνο γίνονται τώρα μπούμερανγκ ενάντια σε εκείνους που τους εξαπέλυσαν, αλλά και σπέρνουν ένα άνευ προηγουμένου χάος, καταστρέφοντας την τάξη πραγμάτων που επικρατούσε στον κόσμο από το τέλος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Η κρίση που προκαλείται θα μπορούσε να αποδειχθεί κατακλυσμική αν η ανθρωπότητα αφήσει να επωφεληθούν από την κατάσταση και να γεμίσουν το κενό που πάει να δημιουργηθεί οι διάφοροι δισεκατομμυριούχοι νεο-λιμπερτάριανς (1) και λοιποί νοσταλγοί των ναζιστικών στρατοπέδων εξόντωσης με τα μεσσιανικά και βαθύτατα ρατσιστικά, απάνθρωπα και μισανθρωπικά σχέδια τους. Στο χέρι όλων μας να αντιδράσουμε πριν είναι πολύ αργά…
Σημείωση
1. Βλέπε Λιμπερτάριανς κατά Νεοσυντηρητικών-Ο πόλεμος προκαλεί τεράστιο ρήγμα στην ηγεσία του τραμπισμού!: https://www.