Όταν η ανάγκη να βγουν από το πολεμικό τέλμα τους, πιέζει πια αφόρητα τον Πούτιν και τον Τραμπ!
του Γιώργου Μητραλιά
Όσοι αυτοαποκαλούνται «ειρηνιστές» και αγωνίζονται εδώ και πάνω από τέσσερα χρόνια για να μην λάβουν όπλα οι Ουκρανοί, θα πρέπει τώρα να πανηγυρίζουν, καθώς μόλις κέρδισαν έναν εκλεκτό υποστηρικτή: ο πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών Ντόναλντ Τραμπ αρνήθηκε κατηγορηματικά τόσο να δώσει στους Ουκρανούς πυραύλους Patriot, όσο και να τους παράσχει την τεχνολογία για να τους κατασκευάζουν οι ίδιοι. Και έτσι, βλέπουμε τώρα να πέφτουν πάνω στις μεγάλες και τις μικρότερες πόλεις της Ουκρανίας και στους ανυπεράσπιστους πολίτες τους οι ρωσικοί βαλλιστικοί πύραυλοι, που έχουν ήδη προκαλέσει χιλιάδες νεκρούς και ανάπηρους, κάτι που προφανώς δεν μπορεί παρά να μας φέρνει πιο κοντά… στην ειρήνη.
Κι όμως, οι Ουκρανοί και οι Ουκρανίδες όχι μόνο αντιστέκονται, αλλά και περνάνε στην αντεπίθεση! Και αυτό παρά το γεγονός ότι βρίσκονται στριμωγμένοι ανάμεσα σε έναν πανίσχυρο και βάρβαρο ιμπεριαλιστικό και αποικιοκρατικό εχθρό, που χτυπά συστηματικά τους αμάχους, και σε μια νεοφιλελεύθερη ουκρανική κυβέρνηση που υπηρετεί αποκλειστικά και μόνο τους ολιγάρχες και τους «φίλους» της στη Δύση. Και αν αντιστέκονται και αντεπιτίθενται, είναι επειδή δεν εμπιστεύονται πια παρά μόνο τις δικές τους δυνάμεις, επειδή διεξάγουν έναν αυθεντικά λαϊκό πόλεμο. Όπως για παράδειγμα τώρα, όταν «το μεγαλύτερο μέρος της καινοτομίας τους» στην παραγωγή drones που τους επιτρέπουν να χτυπούν πολύ μακριά και πολύ δυνατά στο εσωτερικό της Ρωσίας, «δεν πραγματοποιείται ούτε στη Δύση ούτε στις ιδιωτικές εταιρείες όπλων των ολιγαρχών του Κιέβου, αλλά σε εργαστήρια, γκαράζ και κουζίνες που χρηματοδοτούνται από οικογένειες, εθελοντές και μικρά δίκτυα δωρητών, μεταξύ των οποίων και το αναρχικό συλλογικό Solidarity Collectives» (1)
Όμως, το τίμημα που πληρώνεται είναι τεράστιο. Ο πόλεμος στην Ουκρανία, που διαρκεί ήδη περισσότερο από τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο (!) και έχει προκαλέσει πάνω από 2 εκατομμύρια νεκρούς και τραυματίες (!), έχει κοστίσει μόνο στους Ουκρανούς (στρατιωτικούς και πολίτες) θύματα μεταξύ 525.000 και 625.000, από τα οποία 125.000 έως 150.000 είναι οι νεκροί. Και πρέπει να τονιστεί ότι, ενώ οι πλούσιοι γλυτώνουν τη στρατιωτική θητεία δωροδοκώντας διεφθαρμένους αξιωματούχους, είναι οι από κάτω, οι φτωχοί, οι εργάτες, οι υπάλληλοι, οι αγρότες που χύνουν το αίμα τους πολεμώντας στην πρώτη γραμμή, συχνά αδιάκοπα εδώ και 2, 3 ή ακόμα και 4 χρόνια. Έτσι, για παράδειγμα, Ουκρανοί σιδηροδρομικοί, που αποτελούν στόχο απόλυτης προτεραιότητας του ρωσου εχθρού, έχουν να επιδείξουν περισσότερους από 1.300 νεκρούς και περίπου 3.000 τραυματίες από την αρχή του πολέμου…
Η αιματοχυσία, που ξεπερνά ήδη εκείνη του Στάλινγκραντ (!), είναι τόσο μεγάλη που ακόμα και ο πολύ γενικόλογος στις δηλώσεις του εκπρόσωπος του Κρεμλίνου, Ντμίτρι Πεσκόφ, αναγκάστηκε να παραδεχτεί – επιτέλους – ότι «Όλα ξεκίνησαν ως ειδική στρατιωτική επιχείρηση. Συνεχίζονται ως πόλεμος». Και πράγματι, να έχεις πάνω από 450.000 νεκρούς στρατιωτικούς και σχεδόν 1 εκατομμύριο τραυματίες και αγνοούμενους από την έναρξη του πολέμου, και κυρίως να έχεις τον τελευταίο καιρό σχεδόν 30.000 Ρώσους στρατιωτικούς νεκρούς και τραυματίες κάθε μήνα, και να συνεχίζεις να μιλάς για μια απλή «ειδική στρατιωτική επιχείρηση» θα ήταν κάτι περισσότερο από ευφημισμός, θα ήταν ομολογία αδυναμίας. Εξάλλου, ακριβώς λόγω αυτής της ρωσικής αδυναμίας, ο πόλεμος, που έπρεπε να είχε ολοκληρωθεί σε λίγες ημέρες με την θριαμβευτική είσοδο του ρωσικού στρατού στο Κίεβο, διαρκεί ήδη πάνω από τεσσεράμισι χρόνια. Και εξαιτίας αυτής ακριβώς της ρωσικής αδυναμίας, το καθεστώς του Πούτιν αναγκάζεται να ζητιανεύει τη βοήθεια του τραγικοκωμικού (κληρονομικού) δικτάτορα της Βόρειας Κορέας, που στέλνει δεκάδες χιλιάδες δύσμοιρους συμπατριώτες του στο μέτωπο του πολέμου στην Ουκρανία, για να γίνουν «σάρκα για κανόνια» του φίλου και συνεργάτη του Βλαντίμιρ Πούτιν.
Αλλά είναι ακόμα χειρότερα όταν οι πράκτορες του Πούτιν παγιδεύουν χιλιάδες νέους από την Αφρική, την Αραβία, την Ασία ή τη Λατινική Αμερική, που αναζητούν απεγνωσμένα εργασία, για να τους στείλουν, παρά τη θέλησή τους, στο μέτωπο και σε έναν σχεδόν βέβαιο θάνατο. Έτσι, παγιδευμένοιι από ψεύτικες υποσχέσεις για θέσεις εργασίας με παχυλούς μισθούς ή υποτροφίες για σπουδές, περισσότεροι από 1.400 νέοι Αφρικανοί από 35 χώρες, κυρίως Αιγύπτιοι (361), Καμερουνέζοι (335), Γκανέζοι (234) και Νοτιοαφρικανοί, καθώς και χιλιάδες Σύροι, Υεμενίτες, Ιρακινοί, Κουβανοί ή Νεπαλέζοι (οι οποίοι είναι τουλάχιστον 15.000), στρατολογήθηκαν με τη βία και στάλθηκαν στο μέτωπο, και στο θάνατο, αφού υπόγραψαν συμβόλαια στα ρωσικά, από τα οποία δεν καταλάβαιναν ούτε μια λέξη.
Οι μαρτυρίες των λίγων τυχερών που κατάφεραν να επιστρέψουν στις πατρίδες τους προκάλεσαν κύμα αγανάκτησης στις περισσότερες αφρικανικές χώρες, οι οποίες μέχρι τότε συμπαθούσαν τη Ρωσία. Καταγγέλλοντας όχι μόνο το γεγονός ότι οι Ρώσοι είχαν κατασχέσει τα διαβατήριά τους και τους κρατούσαν ουσιαστικά φυλακισμένους, αλλά και ότι τους κακομεταχειρίζονταν επιδεικνύο
Γεγονός είναι ότι τα προβλήματα και οι αποτυχίες του Πούτιν αρχίζουν να πληθαίνουν, και ότι φαίνεται όλο και πιο παγιδευμένος σε έναν πόλεμο που ο ίδιος θέλησε και τον οποίο διευθύνει αυτοπροσώπως από την πρώτη μέρα. Ακριβώς όπως και ο φίλος του Τραμπ, που είναι επίσης παγιδευμένος στον πόλεμό του εναντίον του Ιράν. Και οι δύο τους είναι όλο και πιο πολύ βυθισμένοι στα αντίστοιχα τέλματα τους και, παρά τον μακιαβελισμό τους, φαίνονται όλο και πιο ανίκανοι να βρουν μια διέξοδο. Μόνο που ο Πούτιν, που πάντα ξεχώριζε για τον παθολογικό κυνισμό του, φαίνεται να έχει, εδώ και καιρό, μερικές «ιδέες» που ίσως να μην αφήσουν πια αδιάφορο τον Αμερικανό πρόεδρο. Όπως, για παράδειγμα, εκείνη για μια συμφωνία αμοιβαίου οφέλους,που θα διευκόλυνε την έξοδο του Τραμπ από τα αδιέξοδα του πολέμου του εναντίον του Ιράν, με αντάλλαγμα την πλήρη εγκατάλειψη της Ουκρανίας από τον Τραμ!
Προφανώς, δεν γνωρίζουμε τα μυστικά του επικεφαλής της CIA John Ratcliffe για να ξέρουμε αν το πολύ θεαματικό ταξίδι του "ρουτίνας" στη Μόσχα είχε κάποια σχέση με αυτή την «ιδέα» του κ. Πούτιν. Αντίθετα, γνωρίζουμε όμως πολύ καλά ότι τον περασμένο Μάρτιο, τα διεθνή μέσα ενημέρωσης σχολίασαν την αποκάλυψη του Politico, σύμφωνα με την οποία ο κύριος διαπραγματευτής του Κρεμλίνου Κίριλ Ντμίτριεφ είχε προτείνει στους Αμερικανούς διαπραγματευτές Στιβ Γουίτκοφ και Τζάρετ Κούσνερ την ακόλουθη συμφωνία, κατά τη διάρκεια της συνάντησής τους στο Μαϊάμι: ότι «το Κρεμλίνο θα σταματούσε να μοιράζεται πληροφορίες με το Ιράν, όπως τις ακριβείς συντεταγμένες των αμερικανικών στρατιωτικών πόρων στη Μέση Ανατολή, αν η Ουάσινγκτον σταματούσε να παρέχει στην Ουκρανία πληροφορίες σχετικά με τη Ρωσία». (4)
Δεν ήταν η πρώτη φορά που ο Πούτιν πρότεινε στον Τραμπ μια τέτοια συμφωνία. Έτσι, σχολιάζοντας την αμερικανική στρατιωτική επιχείρηση στη Βενεζουέλα που οδήγησε στην απαγωγή του προέδρου της, Νικόλα Μαδούρο, θυμηθήκαμε μια άλλη «συμφωνία» του ίδιου είδους που είχε προταθεί στον Τραμπ από το Κρεμλίνο. Και να τι γράφαμε τον Ιανουάριο του 2026: « Κατά την κατάθεσή της το 2019 ενώπιον του αμερικανικού Κογκρέσου, η τότε κύρια σύμβουλος του Τραμπ για τη Ρωσία και την Ευρώπη, Φιόνα Χιλ, είχε αναφερθεί στις «υπαινιγμούς» κύκλων που συνδέονται με το Κρεμλίνο σχετικά με την πιθανή αποδοχή από τη Μόσχα της κατοχής της Βενεζουέλας από τις Ηνωμένες Πολιτείες με αντάλλαγμα την αποδοχή από την Ουάσιγκτον της κατοχής της Ουκρανίας από τη Ρωσία". Και καταλήγαμε ως εξής:«Επιστρέφοντας πριν από λίγες ημέρες στην κατάθεσή της του 2019, η Κα Hill δήλωσε ότι η έλλειψη αντιδράσεων και η σχετική παθητικότητα που επέδειξε το Κρεμλίνο απέναντι στην πρόσφατη αμερικανική στρατιωτική επιχείρηση στη Βενεζουέλα και τη λεηλασία των υδρογονανθράκων της που ακολούθησε, θα μπορούσαν να υποδηλώνουν μια πιθανή επικαιροποίηση αυτής της «ανταλλαγής» που πρότεινε η Μόσχα το 2019 και που απορρίφθηκε τότε από τον Τραμπ ». (5)
Τόσο το 2019 όσο και τον Ιανουάριο του 2026 ο Τραμπ απέρριψε τις ρωσικές προτάσεις και «υποδείξεις». Όμως, τώρα η κατάσταση είναι πολύ διαφορετική: από τη μία πλευρά, ο Πούτιν ενδέχεται να γίνει πολύ πιο πιεστικός, καθώς οι επιθέσεις των Ουκρανών πλήττουν σοβαρά τη ρωσική οικονομία, κάνουν τους κατοίκους των μεγάλων ρωσικών πόλεων να νιώσουν για πρώτη φορά τον πόλεμο και τις συνέπειες του, αποσταθεροποιούν την εξουσία και καθιστούν τον πόλεμο όλο και πιο αντιδημοφιλή. Και από την άλλη πλευρά, ο Τραμπ αναζητά απεγνωσμένα, χωρίς όμως να βρίσκει, μια διέξοδο από το ιρανικό τέλμα, ο βίαιος και χυδαίος αυταρχισμός του δεν γοητεύει πια και προκαλεί όλο και λιγότερο φόβο, η δημοτικότητά του βρίσκεται σε ελεύθερη πτώση και τα αποτελέσματα των ενδιάμεσων εκλογών του Νοεμβρίου προμηνύονται καταστροφικά.
Έτσι, σχεδόν τα πάντα φαίνεται να συνηγορούν τώρα υπέρ μιας συμφωνίας αμοιβαίουοφέλους των δυό ταλαιπωτημένων ηγετών, που έχουν εξάλλου,ένα βεβαρυμένο παρελθόν εντελώς κυνικών και ανήθικων τακτικών επιλογών που εξυπηρετούν αποκλειστικά το προσωπικό τους συμφέρον. Όμως, προσοχή: ακόμα και αν μια τέτοια «συμφωνία» δει το φως της ημέρας, η εφαρμογή της θα είναι περισσότερο από προβληματική. Μπορούμε να είμαστε σίγουροι ότι, παρά την εξάντλησή του μετά από περισσότερα από τέσσερα χρόνια ενός ιδιαίτερα φρικτού και αιματηρού πολέμου, ο ουκρανικός λαός, που έχει ήδη υποφέρει τόσο πολύ και έχει χύσει τόσο αίμα, θα κάνει τα πάντα για να την καταστήσει ανεφάρμοστη…
Σημειώσεις
1. Βλέπε το εξαιρετικό άρθρο του Adam Novak Η πολιτική οικονομία του πολέμου και η προαναγγελία μιας κακής ειρήνης
2. Bloodier than Stalingrad: Number of casualties in Russia’s war on Ukraine reaches million: https://edition.cnn.com/2026/
3. La Russie enrôle des Yéménites, Syriens, Égyptiens, Irakiens pour combattre en Ukraine « :
https://www.radiofrance.fr/
4. Putin offers to stop sharing intel with Iran if US cuts off Ukraine : https://www.politico.eu/
5. Ο Τραμπ στη Γροιλανδία: αποικιοκρατία από τα παλιά και επιτάχυνση της κλιματικής καταστροφής ! : https://www.contra-xreos.gr/