Σκίτσο της Σόνιας Μητραλιά

Η Μινεάπολη εξεγείρεται,

ο Τραμπ κλονίζεται!

Του Γιώργου Μητραλιά

Καθώς τα τραγικά αλλά και τόσο ελπιδοφόρα γεγονότα της Μινεάπολης κάνουν την κρίση των Ηνωμένων Πολιτειών του Τραμπ να δείχνει πως φτάνει τώρα στο αποκορύφωμά της και στο σημείο χωρίς επιστροφή, πρέπει να σταματήσουμε να μασάμε τα λόγια μας και να εξωραΐζουμε την φρικτή πραγματικότητα του τραμπισμού. Με άλλα λόγια, πρέπει να αρχίσουμε να λέμε τα πράγματα με το όνομά τους. Γιατί; Μα, για να κάνουμε όσο το δυνατόν πιο ξεκάθαρες και συγκεκριμένες τις ιδέες μας σχετικά με τη φύση, τους στόχους και τις μεθόδους του Τραμπ και του τραμπισμού. Επειδή η τύχη του τραμπισμού, και κατ’επέκταση και η δική μας τύχη, θα αποφασιστεί μέσα και όχι έξω από τις Ηνωμένες Πολιτείες. Και όλα αυτά, για να μπορέσουμε να αντιμετωπίσουμε τον Τραμπ και τον τραμπισμό με τις μέγιστες δυνατές πιθανότητες επιτυχίας, γνωρίζοντας ότι η έκβαση αυτού του αγώνα, που είναι η μητέρα όλων των αγώνων μας, θα σημαδέψει βαθιά το παρόν και το μέλλον αυτού του κόσμου.

Ας ξεκινήσουμε λοιπόν με την διαβόητη ICE (Immigration and Customs Enforcement), που βρίσκεται στο επίκεντρο της επικαιρότητας με τις διαδοχικές δολοφονίες της πολιτών της Μινεάπολης. Καμιά αμφιβολία ότι η ICE είναι μια (πάνοπλη) ιδιωτική πολιτοφυλακή, στην υπηρεσία του Τραμπ και των ανοιχτά ρατσιστικών και φασιστικών πολιτικών του. Στρατολογώντας τους πράκτορές της εν μέρει σε νεοναζιστικούς και ρατσιστικούς χώρους, η ICE λογοδοτεί για τις εγκληματικές της δραστηριότητες μόνο στους αρχηγούς της, οι οποίοι δίνουν λογαριασμό στον ίδιο τον Τραμπ. Κατά συνέπεια, ενεργεί έξω και πέρα από κάθε νομιμότητα. Αρχικά σχεδιασμένη για να κυνηγάει τους μετανάστες, οι οποίοι έχουν γίνει στην ουσία αυτό που ήταν οι Εβραίοι για τους Ναζί, η αποστολή της επεκτείνεται πια στην καταδίωξη και την καταστολή των κάθε λογής «σκουρόχρωμων» ανθρώπων, ακόμη και όταν αυτοί ζουν νόμιμα στη χώρα και είναι Αμερικανοί πολίτες. Και σαν να μην έφταναν όλα αυτά, με την πάροδο του χρόνου, είναι πια φανερό ότι η ICE διευρύνει ακόμη περισσότερο το πεδίο δράσης της, στοχεύοντας επίσης τους αριστερούς καθώς και κάθε αντίπαλο του Τραμπ!

Παρόλο όμως που οι επιδρομές της ICE σε λαϊκές γειτονιές, χώρους εργασίας και σπίτια για να συλλάβει ή να απαγάγει ανθρώπους όλων των ηλικιών, ακόμη και παιδιά, την κάνουν να μοιάζει μάλλον με τη ναζιστική Γκεστάπο, η εξέλιξη της δράσης της σε συνδυασμό με την σαφώς εκφρασμένη βούληση του Τραμπισμού να καταστείλει σκληρά τους αντιπάλους του, κάνουν την ICE να μοιάζει προορισμένη να γίνει το τραμπικό αντίστοιχο των SA, των ταγμάτων εφόδου των ναζιστών, τουλάχιστον πριν αυτοί καταλάβουν την εξουσία το 1933. Προφανώς, τα 22.000 μέλη της ICE σήμερα δεν μπορούν να συγκριθούν με τα 400.000 μέλη των ναζιστικών SA το 1932, αλλά η επιτυχία της υπό εξέλιξη εκστρατείας της στρατολόγησης προσωπικού θα μπορούσε να αυξήσει γρήγορα το δυναμικό της, κάνοντας την ICE πολύ πιο επικίνδυνη. Αντίθετα, αυτό που είναι συγκρίσιμο είναι τα «προσόντα» των αποβρασμάτων της ICE με εκείνα των αποβρασμάτων των SA, αρχής γενομένης με την τερατώδη αρχηγό της ICE, την Kristi Noem, που δεν έχει τίποτα να ζηλέψει από τον αντίστοιχο ναζιστή υπουργό Εσωτερικών, Heinrich Himmler, όταν επιδεικνύει με έκδηλη ικανοποίηση τον απίστευτο σαδισμό της, περιγράφοντας σε βιβλίο της πώς πυροβόλησε και σκότωσε το σκυλάκι της επειδή δεν υπάκουε γρήγορα στις διαταγές της...

Αλλά, θα μπορούσε κανείς να αναρωτηθεί, γιατί αυτές οι επαναλαμβανόμενες αναφορές στον ναζισμό, γιατί αυτές οι συγκρίσεις της ICE με τη Γκεστάπο και, κυρίως, με τους SA των ναζί; Η απάντησή μας είναι κατηγορηματική: επειδή υπάρχουν πολύ παραπάνω από απλές ομοιότητες ή απλές εκλεκτικές συγγένειες μεταξύ του τραμπισμού και του ναζισμού. Επειδή, παρά τις υπαρκτές διαφορές τους, υπάρχει μια συνειδητή και όλο και πιο αποδεκτή συνέχεια μεταξύ αυτών των δύο μορφών της ίδιας φασιστικής «φαιάς πανούκλας»! Στην πραγματικότητα, είναι σαν ο Τραμπ να ακολουθεί, συχνά κατά γράμμα, όχι μόνο όσα είπε ο Χίτλερ, αλλά και, κυρίως, όσα έκανε ο Χίτλερ κατά την πρώτη φάση της δικτατορικής του εξουσίας, πριν από το ξέσπασμα του Β' Παγκοσμίου Πολέμου το 1939.

Ωστόσο, δεν πρέπει να πιστέψουμε ότι οι ναζιστικές έκδηλες συμπάθειες του τραμπισμού είναι υπόθεση ενός μόνο ατόμου, του ίδιου του Τραμπ. Στην πραγματικότητα, η αφρόκρεμα του κεντρικού πυρήνα της ηγεσίας MAGA, συμπεριλαμβανομένου του ισχυρού άνδρα του Λευκού Οίκου Stephen Miller, του Elon Musk και των φίλων του από τη Νότια Αφρική David Sacks και κυρίως Peter Thiel, δεν κρύβουν τη νοσταλγία τους για την εποχή της παντοδυναμίας του ναζισμού, τον οποίο όχι μόνο θέλουν να αποκαταστήσουν, αλλά και να αναβιώσουν στις Ηνωμένες Πολιτείες! Στην περίπτωσή τους, είναι πολύ αφελής όποιος πιστεύει ότι πρόκειται για αβλαβείς κλόουν που περιορίζονται να υιοθετούν τα εξωτερικά γνωρίσματα του ναζισμού. Άνθρωποι όπως ο Peter Thiel είναι δισεκατομμυριούχοι πεπεισμένοι και «μορφωμένοι» ναζιστές, εξαιρετικά έμπειροι και έξυπνοι και, άρα τρομερά επικίνδυνοι, καθώς μάλιστα διαθέτουν ένα εφιαλτικό πολιτικό, κοινωνικό και οικονομικό σχέδιο... το οποίο έχουν ήδη αρχίσει να θέτουν σε εφαρμογή.

Αλλά προσοχή: τα παραπάνω δεν σημαίνουν σε καμία περίπτωση ότι ο τραμπισμός είναι ανίκητος ή ότι δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα εναντίον του. Οι παραδειγματικές κινητοποιήσεις– που συνεχίζονται – ενάντια στην ICE των πολιτών της Μινεάπολης είναι η ζωντανή απόδειξη του αντίθετου, δηλαδή της πολύ πραγματικής και χειροπιαστής ικανότητας των πολιτών και κυρίως των εργατικών μαζών να οργανωθούν για να αντισταθούν με επιτυχία όλοι μαζί στις ένοπλες συμμορίες της τραμπικής «φαιάς πανούκλας». Προφανώς, για να φτάσουμε σε αυτή την παραδειγματική αντίσταση, η οποία πιθανώς μπορεί να αποδειχθεί ότι αποτελεί το ίδρυτικό γεγονός της αφύπνισης και της αντεπίθεσης της αμερικανικής εργατικής τάξης και των κάθε λογής καταπιεσμένων και κατατρεγμένων, χρειάστηκε ο Τραμπ και οι συνεργάτες του να διαπράξουν ένα σοβαρό λάθος εκτίμησης: να επιλέξουν τη Μινεάπολη και τη Μινεσότα σαν πεδίο πειραματισμού της βαρβαρότητας των πρακτόρων της ICE.

Πράγματι, ούτε η γενική απεργία που παρέλυσε τη Μινεσότα στις 23 Ιανουαρίου, η πρώτη γενική απεργία στις Ηνωμένες Πολιτείες μετά από 80 χρόνια (!), ούτε η μαζική διαδήλωση που ακολούθησε, ούτε η αντίσταση του λαού της Μινεσότα, δεν έπεσαν από τον ουρανό. Αυτό το μικρό ομοσπονδιακό κράτος έχει μια μακρά ιστορία παραδειγματικών -κυρίως εργατικών- αγώνων, όπως η μεγάλη γενική απεργία του 1934, που κράτησε πάνω από δύο μήνες και σημαδεύτηκε από τη δημοκρατική οργάνωση των απεργών και τις αιματηρές συγκρούσεις μεταξύ οπλισμένων απεργιακών φρουρών και εργοδοτικών πολιτοφυλακών που υποστηρίζονταν από τον στρατό. (1) Μια μακρά ιστορία αγώνων, όπως οι πιο πρόσφατοι, νικηφόροι και εθνικής εμβέλειας, για την αύξηση των μισθών και τη βελτίωση των συνθηκών των εργαζομένων, αλλά και μαζικές κινητοποιήσεις, όπως αυτή που οδήγησε στη δημιουργία του κινήματος Black Lives Matter, μετά τη δολοφονία του George Floyd από αστυνομικό, το 2020, πάντα στο Μινεάπολη.

Με λίγα λόγια, η επιλογή της Μινεάπολης από τον Τραμπ για να συντρίψει τις λαϊκές αντιστάσεις και να τρομοκρατήσει μια για πάντα τον πληθυσμό μιας σημαντικής αμερικανικής πόλης, ήταν προκαταβολικά καταδικασμένη σε αποτυχία. Πυροδότησε μια κοινωνική έκρηξη και αλυσιδωτές αντιδράσεις, με αποτελέσματα που θα μπορούσαν να αποδειχθούν καταστροφικά για τον ένοικο του Λευκού Οίκου. Έναν Τραμπ που κλονίζεται και εξαναγκάζεται σε υποχωρήσεις καθώς βλέπει τώρα τις κινητοποιήσεις αλληλεγγύης προς τους γενναίους κατοίκους του Μινεάπολις να πληθαίνουν και να εξαπλώνονται, ενώ η γενική απεργία της 23ης Ιανουαρίου εμπνέει συνδικαλιστές σε άλλα μέρη της χώρας, που θέλουν τώρα να κάνουν το ίδιο στις πόλεις τους. Έτσι, αν και είναι ακόμα πολύ νωρίς για να μετρήσουμε τον πλήρη αντίκτυπο αυτής της αληθινής επίδειξης δύναμης της εργατικής τάξης της Μινεσότα, δεν μπορεί να αποκλειστεί ότι θα μείνει στην ιστορία ως ιδρυτικό γεγονός της αφύπνισης και της επανεκκίνησης του αμερικάνου προλεταριακού γίγαντα, που παρέμενε ηττημένο και αδρανές για τόσο πολύ χρόνο. Και χωρίς αμφιβολία, αυτή η αφύπνιση των από κάτω της αμερικάνικης κοινωνίας, θα βρει σίγουρα τον ήρωά της στο πρόσωπο του Alex Pretti, αυτού του νεαρού νοσηλευτή εντατικής από τη Μινεάπολη, που δολοφονήθηκε εν ψυχρώ από τους φονιάδες της ICE, μόνο και μόνο επειδή θέλησε να προστατέψει τους μετανάστες που κυνηγάει η ICE και να βοηθήσει τους συνανθρώπους του που κακοποιούνται από την αλητεία της πολιτοφυλακής του Τραμπ. Σε αυτή την εποχή της ακραίας βαρβαρότητας, της αναδίπλωσης στον εαυτό, της ιδιώτευσης και της ραγδαίας ανόδου της ακροδεξιάς, του εγωιστικού ατομικισμού, της αποκτήνωσης και της επιστροφής της φασιστικής απειλής, δεν υπάρχει τίποτα καλύτερο από το να πάρουμε για παράδειγμα τον καλοσυνάτο και μεγαλόκαρδο Alex Pretti, που δεν δίστασε να αντιμετωπίσει ακόμα και μόνος του τους πάνοπλους μισθοφόρους της ICE για να κάνει πράξη τις τρομερές λέξεις που τόσο του άρεσε να επαναλαμβάνει: «Η ελευθερία δεν αποκτάται δωρεάν. Πρέπει να την καλλιεργούμε, να την τρέφουμε, να την προστατεύουμε και ακόμα και να θυσιαζόμαστε γι’ αυτήν»...

Σημειώσεις

1. Βλέπε Wikipedia, Minneapolis general strike of 1934: 
https://en.wikipedia.org/wiki/Minneapolis_general_strike_of_1934

2. Από τις αμέτρητες αντιδράσεις που προκάλεσε η εγκληματική δράση της ICE, διαλέγουμε το παρακάτω τόσο ουσιαστικό και εύγλωττο σχόλιο, του αστέρα της ομάδας μπάσκετ του Κλίβελαντ (NBA) Larry Nance Jr, που αναδημοσίευσε στον λογαριασμό του στο X αυτό το απόσπασμα από το ημερολόγιο της Άννας Φρανκ, που είναι σαν να έχει γραφτεί σήμερα στις ΗΠΑ του Τραμπ και της ICE: «Έξω συμβαίνουν φοβερά πράγματα. Φτωχοί άνθρωποι σέρνονται έξω από τα σπίτια τους. Χωρίζονται οικογένειες. Χωρίζονται άνδρες, γυναίκες και παιδιά. Τα παιδιά γυρνάνε από το σχολείο και βλέπουν πως οι γονείς τους έχουν εξαφανιστεί».