Σκίτσο της Σόνιας Μητραλιά
Από το ένα Μόναχο στο άλλο
Αλλά για ποια ασφάλεια μας μιλάνε;
του Γιώργου Μητραλιά
Από πρώτη άποψη, η Διάσκεψη του Μονάχου του 1938 δεν έχει τίποτα το κοινό με τη Διάσκεψη για την Ασφάλεια του Μονάχου του 2026. Η πρώτη είδε την θυσία της Τσεχοσλοβακίας στο βωμό της πολιτικής κατευνασμού του Χίτλερ από τις «μεγάλες δημοκρατίες» της Ευρώπης, γεγονός που επέτρεψε στον «κατευνασμένο» Χίτλερ να ξεκινήσει τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο εισβάλλοντας στην Πολωνία ένα χρόνο αργότερα. Όσον αφορά τη δεύτερη του 2026, δεν απέφερε σχεδόν κανένα χειροπιαστό αποτέλεσμα, περιοριζόμενη να διαπιστώσει αυτό που ήδη γνωρίζαμε: τη βαθιά διατλαντική κρίση και το τέλος της (νεο)φιλελεύθερης διεθνούς τάξης πραγμάτων. Με λίγα λόγια, από πρώτη άποψη, το μόνο που έχουν κοινό αυτές οι δύο διασκέψεις είναι το όνομα της πόλης που τις φιλοξένησε, το Μόναχο.
Και η πρώτη και (πολύ) μακράν σημαντικότερη από αυτές τις θυσίες που έκαναν όλες οι δυτικές δυνάμεις είναι αναμφισβήτητα αυτή που αφορά την πιο σοβαρή απειλή για την ασφάλεια ολάκερης της ανθρωπότητας: την κλιματική καταστροφή! Τρεις μέρες ομιλιών από τους δυτικούς ηγέτες μας και ούτε μια λέξη (!) για την κλιματική καταστροφή, με εξαίρεση μόνο τα λίγα, μίζερα και κλιματο-αρνητικά λόγια του υπουργού Εξωτερικών των Ηνωμένων Πολιτειών, Marco Rubio: «Προκειμένου να κατευνάσουμε μια κλιματική λατρεία, έχουμε επιβάλει στον εαυτό μας ενεργειακές πολιτικές που φτωχαίνουν τον λαό μας.»!
Μπορούμε λοιπόν εύλογα να αναρωτηθούμε: τι επιτέλους συζήτησαν όλοι αυτοί οι εξοχότατοι στη διάρκεια της Διάσκεψης για την Ασφάλεια, όταν παρέλειψαν έστω και να αναφερθούν στην κλιματική κρίση, η οποία θεωρείται όλο και περισσότερο, και δίκαια, ως η μεγαλύτερη απειλή για αυτό ακριβώς το αντικείμενο της διάσκεψης τους: την ασφάλεια. Την ασφάλεια κάθε έθνους τους, καθώς και ολόκληρου του κόσμου! Δεν είναι εξάλλου τυχαίο ότι μόλις πριν από τρεις μήνες, «η Ισλανδία χαρακτήρισε την πιθανή κατάρρευση ενός σημαντικού συστήματος ωκεάνιων ρευμάτων στον Ατλαντικό (που προκαλείται από την κλιματική κρίση) ως απειλή για την εθνική ασφάλεια και ζήτημα υπαρξιακής σημασίας» (1)
Με απλά λόγια, θυσίασαν την κλιματική καταστροφή στο βωμό των υλικών (καπιταλιστικών) και βραχυπρόθεσμων συμφερόντων τους, αρνούμενοι επιδεικτικά να δουν την τρομερή καταστροφή που ετοιμάζει η εγκληματική τους τύφλωση. Ακριβώς όπως έκαναν οι πολιτικοί πρόγονοί τους πριν από 88 χρόνια, όταν επέλεξαν να θυσιάσουν τους Τσεχοσλοβάκους και την χώρα τους προκειμένου να διατηρήσουν την ειρήνη ικανοποιώντας... τον Friedenskanzler (καγκελάριο της ειρήνης) Αδόλφο Χίτλερ! Γνωρίζουμε την αποτρόπαιη συνέχεια...
Αξίζει να σημειωθεί ότι οι ενθουσιώδεις αντιδράσεις και η standing ovation που επιφύλαξαν οι πολιτικές διασημότητες που παρευρέθηκαν στην ομιλία του Ρούμπιο, δεν μπορούν παρά να θυμίζουν έναν άλλο διαβόητο ενθουσιασμό: εκείνο της πλειοψηφίας των κυβερνώντων και των μέσων ενημέρωσης με τον οποίο υποδέχτηκαν την ανακοίνωση του αποτελέσματος της διάσκεψης του 1938. Έναν ενθουσιασμό που προκάλεσε ο λίγο πιο συμβιβαστικός τόνος του Ρούμπιο το 2026 και οι φιλειρηνικοί όρκοι πίστης του Χίτλερ το 1938. Το τόσο εύστοχο, αλλά μόνο ψιθυριστό και κατ'ιδίαν ειπωμένο, σχόλιο του τότε Γάλλου πρωθυπουργού Εδουάρδου Νταλαντιέ «Αχ, οι βλάκες! Αν ήξεραν...» παραμένει εξαιρετικά επίκαιρο...
Δυστυχώς, εκτός από την κλιματική καταστροφή, οι ηγέτες μας που συμμετείχαν στη Διάσκεψη για την Ασφάλεια του 2026, «θυσίασαν» και, κατά συνέπεια, «ξέχασαν» να αναφέρουν και πολλά άλλα σημαντικά ζητήματα της εποχής μας, που επηρεάζουν το παρόν και το μέλλον της... ασφάλειας της ανθρωπότητας. Για παράδειγμα, παρέμειναν παγερά αδιάφοροι μπροστά στις αφρικανικές τραγωδίες, προσποιούμενοι ότι δεν βλέπουν τα φοβερά δεινά (γενοκτονίες, μαζικές λιμοκτονίες, εμφύλιοι πόλεμοι, στρατιωτικά πραξικοπήματα, δικτατορίες, διακοπή της αμερικανικής βοήθειας κ.λπ.) που πλήττουν την αφρικανική ήπειρο. Είναι σαν η Αφρική να μην υπάρχει για τις πρώην και νυν αποικιακές και νεοαποικιακές δυνάμεις, που «ξεχνούν» ότι συνέβαλαν και συνεχίζουν να συμβάλλουν σε μεγάλο βαθμό στις σημερινές τραγωδίες της.
Και σαν να μην έφταναν όλα αυτά, οι «παραλείψεις» της Διάσκεψης για την Ασφάλεια του Μονάχου 2026 έφτασαν στο αποκορύφωμα του κυνισμού όταν ο Αμερικανός Marco Rubio δεν ανέφερε καν την λέξη Ουκρανία στην ομιλία του. Και ακόμα χειρότερα, όταν όλοι οι δυτικοί συμμετέχοντες προτίμησαν να μην αναφερθούν ούτε στη γενοκτονία, που συνεχίζεται, των Παλαιστινίων της Γάζας, ούτε στη φονική βία στα Κατεχόμενα Εδάφη που ασκείται καθημερινά από τον στρατό του Νετανιάχου και τους εποίκους του. Σαν αυτοί οι δύο αποικιακοί πόλεμοι εξόντωσης των αυτόχθονων πληθυσμών να μην είχαν απολύτως καμία σχέση με την... ασφάλεια όχι μόνο των πληθυσμών της Ουκρανίας και της Παλαιστίνης, αλλά και όλων μας στην Ευρώπη, στη Μέση Ανατολή και σε ολάκερο τον κόσμο!
Είναι αυτονόητο ότι για τις Ηνωμένες Πολιτείες του Τραμπ, η σιωπή του Μάρκο Ρούμπιο σχετικά με την κλιματική καταστροφή, τη γενοκτονία των Παλαιστινίων της Γάζας και τον πόλεμο του Πούτιν κατά της Ουκρανίας, δεν μπορεί να εκπλήσσει καθώς εναρμονίζεται απόλυτα με τις πολιτικές και τις πράξεις του τραμπισμού: η κλιματική αλλαγή είναι απλώς μια απάτη, η εξόντωση των Παλαιστινίων γίνεται από το Ισραήλ με την ενεργή συνενοχή του Τραμπ, και ο Πούτιν απολαμβάνει στον πόλεμο του κατά της Ουκρανίας της υποστήριξης του Τραμπ, ο οποίος μάλιστα μείωσε τη βοήθεια προς την Ουκρανία στο... μηδέν. Ναι, στο μηδέν!
Αλλά τι γίνεται με τη σιωπή ή τις μισές αλήθειες των Ευρωπαίων; Η συνενοχή τους με το σιωνιστικό κράτος και τα εγκλήματά του και η παραδοσιακή τους υπακοή στις Ηνωμένες Πολιτείες δεν εξηγούν τα πάντα. Αιφνιδιασμένες και βαθιά αποσταθεροποιημένες καθώς είναι από τον Τραμπ και την ανατροπή του της «διεθνούς τάξης» και των παλιών καλών νεοφιλελεύθερων βεβαιοτήτων, οι ευρωπαϊκές αστικές τάξεις και οι κυβερνήσεις τους δεν ξέρουν πια τι να κάνουν, τι να πιστέψουν και σε ποιον να στραφούν. Και αυτό καθώς μάλιστα η ενότητά τους δοκιμάζεται από τις ολοένα και πιο υπολογίσιμες διαφωνούσες πτέρυγες τους, που φαίνεται να υποκύπτουν οριστικά στην –όχι και τόσο κρυφή- γοητεία μιας όλο και πιο σκληρής ή ακόμα και νεοναζιστικής ακροδεξιάς. Έτσι, οι Ευρωπαίοι προτιμούν να σιωπούν ή να μασούν τα λόγια τους, αφήνοντας τον δικό τους γραμματέα του ΝΑΤΟ, τον απίστευτα δουλοπρεπή Μαρκ Ρούττε, ελεύθερο να προσφωνεί τον Τραμπ..."daddy" (μπαμπάκα)!
Μετά από όλα τα παραπάνω, δεν μπορούμε παρά να αναρωτηθούμε: για ποια ασφάλεια μας μιλάνε; Για την ασφάλεια ποιανού; Και επίσης, για ποια ειρήνη και ποιο διεθνές δίκαιο; Για ποια δικαιώματα και ποιες δημοκρατικές ελευθερίες; Για ποια δημοκρατία; Από το ένα Μόναχο στο άλλο, οι από κάτω σε όλο τον κόσμο παραμένουν θεατές στο ίδιο έργο φρίκης που προσφέρουν οι ισχυροί. Αυτοί που δεν είχαν και δεν έχουν ποτέ τον παραμικρό ενδοιασμό όταν πρόκειται να θυσιάσουν τους φτωχούς και τους μικρούς στο βωμό των συμφερόντων τους. Τα υπόλοιπα είναι μόνο στάχτη στα μάτια και φτηνή δημαγωγία...
Σημείωση
1.Ο Τραμπ στη Γροιλανδία: αποικιοκρατία από τα παλιά και επιτάχυνση της κλιματικής καταστροφής ! : https://www.contra-xreos.gr/