Russia: Repudiation of debt at the heart of the revolutions of 1905 and 1917
Part 1 of the Series: Centenary of the Russian Revolution and the Repudiation of Debt Russia: Repudiation of debt at the heart of the revolutions of 1905 and 1917 by Eric Toussaint February 23, 1917: Womens protest in
“Si yo fuese catalán no tendría más remedio que votar sí a la independencia” (Entrevista a Jaime Pastor)
“Si yo fuese catalán no tendría más remedio que votar sí a la independencia” (Entrevista a Jaime Pastor) Josep Casulleras Nualart [Texto original en catalán: http://www.vilaweb.cat/noticies/jaime-pastor-si-jo-
Despotism, neoliberalism and climate change: Morocco's catastrophic convergence
Despotism, neoliberalism and climate change: Morocco's catastrophic convergence By Jawad Moustakbal Claims of Morocco's exceptionalism during the Arab Spring now ring hollow as protests spread in the face of elite poli
Mélenchon, France insoumise, populisme : questions sur la séquence électorale 2016-2017 et ses implications
Mélenchon, France insoumise, populisme: questions sur la séquence électorale 2016-2017 et ses implications par ROUSSET Pierre Cette contribution a été écrite pour la Sozialistische Zeitung (SOZ), mensuel publié
Spain: The Municipal Network against Illegitimate Debt held a second successful meeting in Cadiz
Spain: The Municipal Network against Illegitimate Debt held a second successful meeting in Cadiz by Jérôme Duval , Fátima Martín The Municipal Network Against Illegitimate Debt and Fiscal Cuts is expanding to the l
Jeremy Corbyn's historic speech at Glastonbury festival
Jeremy Corbyn's historic speech at Glastonbury festival (video) A triumphant Jeremy Corbyn delivered a rousing, call-to-arms speech at Glastonbury on Saturday. Addressing the huge crowd – one of the festival’s bigge
Middle East: What’s at stake in the crisis over Qatar?
Middle East: What’s at stake in the crisis over Qatar? by ACHCAR Gilbert A brewing conflict among the rulers of the Persian Gulf region reached a crisis stage in early June when Saudi Arabia led other countries o
Maroc: ​Manifestation de soutien à Rabat avec les soulèvements du Rif (video  Attac)
Maroc: ​Manifestation de soutien à Rabat avec les soulèvements du Rif (video  Attac)
Nawel Ben Aissa, une voix vive du Rif
Nawel Ben Aissa, une voix vive du Rif par Omar Aziki , Nawel Ben Aissa Le Maroc vit actuellement une vague de protestation sociale très large initiée par le mouvement de contestation populaire dans le Rif au nord du
Maroc: Appel pour le Rif en lutte
Maroc: Appel pour le Rif en lutte par ATTAC/CADTM Maroc* A toutes les victimes du despotisme, de l’oppression, à toutes celles et ceux qui voient leur dignité bafouée et qui aspirent à un Maroc démocratique.
The times they are a changing: Rebuilding collective action in Albania
The times they are a changing: Rebuilding collective action in Albania by QOSJA Griselda* Following a wave of protests in Zharrez, Albania, Griselda Qosja spoke with activists affiliated with two of the leading leftist
A state of crisis in North-East Asia – The North Korea issue
A state of crisis in North-East Asia – The North Korea issue by ROUSSET Pierre The Korean crisis has gone from chronic to acute since the election of Donald Trump to the presidency of the United States. Against a bac
Battre Le Pen dans les urnes et dans la rue!
Battre Le Pen dans les urnes et dans la rue! Par Michael Lowy Le mot d'ordre proposé par certains camarades, "Pas un seul vote pour Marine Le Pen", n'est pas suffisant. On peut "ne pas voter" MLP en votant blanc ou en
PROGRAM - REGISTRATION - 5th CADTM Europe Summer School
Choosing is defiance ! 5th CADTM Europe Summer School PROGRAM and REGISTRATION by CADTM Belgium Save the dates and sign up here ! From Friday 30th of June to Sunday 2nd of July, the 5th CADTM Europe Summer School w

Αναζήτηση

Η αλήθεια που κρύβουν: Δεν έχασε η Μέυ,
θριάμβευσε ο Κόρμπιν και ο ταξικός ριζοσπαστισμός του!

 Του Γιώργου Μητραλιά

2017 06 11 01 article1 Με το συμπάθειο, που λένε, αλλά αυτά που ακούω, βλέπω και διαβάζω για το αποτέλεσμα των βρετανικών εκλογών με αφήνουν με το στόμα ανοικτό. Συγκεκριμένα, δεν μπορώ να καταλάβω πώς είναι δυνατό η Τερίσα Μέυ να έχασε, να συνετρίβη και να “έκανε την πιο λανθασμένη καμπάνια των τελευταίων δεκαετιών” όταν το 42,4% που πέτυχε το κόμμα της είναι αισθητά μεγαλύτερο από τα ποσοστά που είχε πετύχει το ίδιο Συντηρητικό κόμμα στις αμέσως προηγούμενες -και κερδισμένες- εκλογές του 2015 (36.9%) και του 2012 (36,1%); Πώς είναι στ’αλήθεια δυνατό όταν, με μια και μοναδική εξαίρεση, αυτό το 42,4% είναι το μεγαλύτερο που πέτυχε το Συντηρητικό κόμμα σε όλες τις εκλογές από το 1970 μέχρι σήμερα; (1) Τι συμβαίνει λοιπόν και το σύνολο των βρετανικών ΜΜΕ, με επικεφαλής τα τηλεοπτικά κανάλια του BBC και του Sky News, αλλά και ο διεθνής γραπτός και ηλεκτρονικός τύπος καθώς και τα ελληνικά παπαγαλάκια του, προσπερνούν και ξεχνούν την παραπάνω “λεπτομέρεια” ρίχνοντας όλο το φταίξιμο για το αποτέλεσμα των βρετανικών εκλογών στη “δύστυχη” Κα Μέυ; (2)

 Η εξήγηση είναι απλή: Κακοποιούν την πραγματικότητα και βιάζουν την αλήθεια για να αποφύγουν -πάσει θυσία- να ονοματίσουν δημοσίως τον αναμφισβήτητο θριαμβευτή των βρετανικών εκλογών του 2017, τον Τζέρεμι Κόρμπιν! Και αυτό για δυό λόγους. Ο πρώτος έχει να κάνει με αυτά τα ίδια τα ΜΜΕ και τους διάσημους “τενόρους” τους, δηλαδή με τα όσα έλεγαν για τον Κόρμπιν τα δυο τελευταία χρόνια και σε όλη τη διάρκεια της προεκλογικής περιόδου. Δηλαδή, ότι ο Κόρμπιν είναι ένας ατάλαντος και άχρηστος πολιτικός που οδηγεί το Εργατικό κόμμα σε ιστορική συντριβή και διάλυση, καθώς απευθύνεται μόνο σε μια μικρή ομάδα ακροαριστερών με ένα λόγο βγαλμένο από τη ναφθαλίνη του 19ου αιώνα που δεν έχει την παραμικρή σχέση με τις ανησυχίες και τη πραγματικότητα της σύγχρονης κοινωνίας και των σύγχρονων ανθρώπων της, κλπ κλπ κλπ. Και όλα αυτά διανθισμένα με άκρως προσβλητικούς χαρακτηρισμούς για το άτομό του και με φωτομοντάζ που τον παρουσίαζαν άλλοτε ως γελωτοποιό του βασιλιά και άλλοτε σαν τρελλό για δέσιμο (!) καθώς μάλιστα -άκουσον, άκουσον- ...“συνηθίζει να τρώει κρύα τα φασόλια του”!

2017 06 11 02 article2 bernie corbin

Αυτό το θριαμβευτικό 42% που πέτυχε ο Κόρμπιν και το Εργατικό κόμμα του δεν διέψευσε απλώς όλους αυτούς τους Βρετανούς και διεθνείς μεγαλοδημοσιογράφους, πολιτολόγους και λοιπούς διάσημους φελλούς σε διατεταγμένη υπηρεσία. Στη πραγματικότητα, τους ταπείνωσε και τους γελοιοποίησε σκορπίζοντας μεγάλη σύγχιση στις τάξεις τους καθώς κατάφερε δεινό πλήγμα στην αξιοπιστία τους, που είναι και αξιοπιστία των μεγάλων αφεντικών τους. Ρίχνοντας λοιπόν όλες τις ευθύνες στον αποδιοπομπαίο τράγο που λέγεται Τερίσα Μέυ, όλοι δαύτοι (συμπεριλαμβανομένων και των ιθαγενών “παπαγαλακίων” τους) δεν έκαναν τίποτα άλλο από το να προσπαθήσουν να αποσείσουν τις δικές τους τεράστιες ευθύνες. Δηλαδή να βγούν λάδι αντί να πάνε να ιδιωτεύσουν, αν βέβαια είχαν στοιχειώδη τσίπα και αξιοπρέπεια...

Ωστόσο, όλα αυτά δεν αποτελούν παρά μια “λεπτομέρεια’ δευτερεύουσας σημασίας στη μεγάλη ταξική σύγκρουση που έληξε (προσωρινά) τα μεσάνυχτα της περασμένης Παρασκευής με θριαμβευτή τον Τζέρεμι Κόρμπιν και με ηττημένους όχι μόνο την Κα Μέυ και το Συντηρητικό κόμμα της, αλλά το σύνολο του βρετανικού, ευρωπαϊκού και διεθνούς νεοφιλελεύθερου κατεστημένου. Πράγματι, με δεδομένο ότι αυτό το 42% είναι, με μια και μοναδική εξαίρεση, το μεγαλύτερο που πέτυχε το Labour από το...1973 μέχρι σήμερα (!), είναι το “γιατί” αυτού του τεράστιου ποσοστού, δηλαδή το “μυστικό” της νίκης του Κόρμπιν, που πρέπει να αποκρυβεί και να θαφτεί πάσει θυσία από το σύνολο των ορκισμένων εχθρών του, εντός και εκτός Βρετανίας!

Νάμαστε λοιπόν στη καρδιά του προβλήματος που είναι συνάμα και ο δεύτερος και βασικότερος λόγος της αδυναμίας των ΜΜΕ και των ποικίλων “ειδικών” να ονοματίσουν τον θριαμβευτή των τελευταίων βρετανικών εκλογών. Είναι που σε αυτούς του νεοφιλελεύθερους καιρούς. ο Κόρμπιν και το Μανιφέστο του τάχθηκαν -και τάσσονται- υπέρ της εθνικοποίησης βασικών υπηρεσιών, της σημαντικής αύξησης των κονδυλίων για την παιδεία, τη στέγαση και την υγεία για όλους, της κατάργησης των διδάκτρων στην ανώτατη εκπαίδευση, της προστασίας και αύξησης των μισθών και των συντάξεων, είναι ότι υπόσχονται δραστική αναδιανομή του πλούτου υπέρ των πολλών και σε βάρος των λίγων. Ακριβώς όπως το έλεγε και το κεντρικό σύνθημα της εκστρατείας τους: “For the many, not the few”! Με άλλα λόγια, επειδή η πρώτη και τελευταία λέξη τους ήταν ξεκάθαρα -και χωρίς τα γνωστά μας μασημένα λόγια της νεοφιλελεύθερης “newspeak”- ενάντια στη λιτότητα, που εδώ και 35 χρόνια παρουσιάζεται και εφαρμόζεται παντού στον κόσμο μας περίπου σαν “φυσικός νόμος” που δεν επιδέχεται ούτε κριτικής ούτε αμφισβήτησης από κανένα “λογικό άνθρωπο”. Δηλαδή, από τους πάντες, ακόμα -και κυρίως- και από την κυβερνώσα σοσιαλφιλελεύθερη σοσιαλδημοκρατία όλων των αποχρώσεων και καταγωγών! 

2017 06 11 03 article3Καρφί λοιπόν στο μάτι τους ο Κόρμπιν, όχι επειδή είναι τάχα...μπολσεβίκος επαναστάτης, αλλά επειδή απλούστατα δεν δέχεται ότι...πετάει ο γάϊδαρος του νεοφιλελευθερισμού. Επειδή είναι η ζωντανή -και πετυχημένη- διάψευση της δικιάς τους διαβόητης ΤΙΝΑ (There Is No Alternative), της “θεωρίας” τους ότι τάχα οι νεοφιλελεύθερες πολιτικές λιτότητας είναι μονόδρομος και δεν υπάρχει καμιά εναλλακτική λύση και προοπτική για την ανθρωπότητα. Και προφανώς, επειδή απορρίπτει αυτό που διαπιστώνουν εμβριθώς όλοι οι άλλοι, συμπεριλαμβανομένων και των ¾ των ίδιων των βουλευτών του Εργατικού του κόμματος. Δηλαδή, ότι οι σύγχρονοι πολίτες και ψηφοφόροι απεχθάνονται το “παλιομοδίτικο” Μανιφέστο του και... γελούν με τις “ξεπερασμένες” και “εξωπραγματικές διεκδικήσεις και ουτοπίες του κατά του πολέμου και των εξοπλισμών, και υπέρ της αλληλεγγύης, του διεθνισμού των “από κάτω”, και των δικαιωμάτων των φτωχών, των μειονοτήτων και των “λαθρομεταναστών”. Το αποτέλεσμα των εκλογών και η τεράστια ανταπόκριση ειδικά της νεολαίας και των εργαζομένων στο κάλεσμα του Κόρμπιν έδωσαν αποστομωτική απάντηση σε όλους αυτούς και αποδείξανε περίτρανα ότι όλα αυτά δεν ήταν παρά απλή προπαγάνδα. Ή μάλλον μια καλοστημένη επιχείρηση πλύσης εγκεφάλου των δύσμοιρων θυμάτων του νεοφιλελεύθερου καπιταλισμού. Δηλαδή, σχεδόν όλων μας…

Κλείνουμε αυτό το σύντομο κείμενο με μια επισήμανση. Αντίθετα από ό,τι (δεν) έκαναν όλοι οι αριστεροί και ακροαριστεροί ηγέτες και οργανώσεις στην Ευρώπη μας, στο πλευρό του Κόρμπιν βρέθηκαν τις τελευταίες βδομάδες δεκάδες στελέχη του κινήματος που στηρίζει στις ΗΠΑ τον Μπέρνι Σάντερς. Όλοι αυτοί αλλά και ο ίδιος ο Μπέρνι την τελευταία βδομάδα, ταξίδεψαν στη Βρετανία και προσέφεραν επί τόπου τις υπηρεσίες τους στην προεκλογική εκστρατεία των Εργατικών μέσα από τις γραμμές της “προσωπικής” μαζικής οργάνωσης του Κόρμπιν, του Momentum. Στη πραγματικότητα, δεν έκαναν όμως τίποτα άλλο από το να ανταποδώσουν έμπρακτα τη βοήθεια που τους είχαν προσφέρει πέρυσι τέτοιο καιρό πάλι έμπρακτα οι Βρετανοί συναγωνιστές τους στην προεκλογική εκστρατεία του Μπέρνι Σάντερς.

Ιδού λοιπόν, η παλιά καλή διεθνιστική αλληλεγγύη σε όλο το -εξαιρετικά επίκαιρο- μεγαλείο της! Χάρη στον Μπέρνι και στον Τζέρεμι αλλά και στα κινήματα που αυτοί οι δυο κατορθώνουν να εμπνέουν όχι μόνο με τις ιδέες και τις πολιτικές τους, αλλά και με την ακεραιότητα, την εντιμότητα και την αγωνιστικότητά τους, με την ταπεινοφροσύνη και τον καλό τους χαρακτήρα. Όμως, η επιστροφή στο προσκήνιο της αλληλεγγύης, αυτής της δήθεν “ξεπερασμένης”και σίγουρα ξεχασμένης μεγάλης και θεμελιώδους αξίας του πολιτισμού των “από κάτω” δεν μπορεί να περάσει απαρατήρητη. Συνιστά ένα ιδρυτικό γεγονός των καιρών μας και αλλάζει δραστικά τα δεδομένα τους καθώς από εδώ και πέρα είναι ο αγωνιστικός άξονας Νέα Υόρκης-Λονδίνου που επωμίζεται το βαρύ και δύσκολο καθήκον να γίνει η ατμομηχανή που θα τραβήξει όλους εμάς τους υπόλοιπους έξω από το βάλτο των ηττών μας. Ας επωφεληθούμε έμπρακτα...

Σημειώσεις

1. Βλέπε τον σχετικό πίνακα στο: http://www.ukpolitical.info/ConvLab.htm

2. Το μόνο για το οποίο μπορεί να κατηγορηθεί η Κα Μέυ είναι ότι αποφάσισε την προκήρυξη πρόωρων εκλογών χωρίς να έχει αντιληφτεί και να λάβει υπόψην της τη νέα κατάσταση που δημιουργούσε η παρουσία του Κόρμπιν στην ηγεσία των Εργατικών. Πέρα από την κατακόρυφη αύξηση του ποσοστού των Εργατικών, η μεγάλη επιτυχία τους είχε ως αποτέλεσμα μια πρωτοφανή πολιτική πόλωση που ουσιαστικά εξαφάνισε τα μικρά και ενδιάμεσα κόμματα. Αυτός είναι εξάλλου και ο λόγος που το 42,4% των Συντηρητικών δεν μεταφράστηκε στη μεγάλη κοινοβουλευτική πλειοψηφία που επιδίωκε η Κα Μέυ αλλά στην απώλεια εδρών και στη κρίση..

scroll back to top